บทที่ 239 เจ้านายคนใหม่

พนักงานที่ยืนอยู่ต่างก็พูดจากันไปทั่ว มณิกาแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่กลับได้ยินคำพูดที่พวกเขาพูดกันเข้ามาในหูจนหมด

ในใจอดไม่ได้ที่จะพึมพำขึ้นว่า หน้าตาหล่อเหลานี่ ช่างทำร้ายประชาชนจริง ๆ

"เงียบกันหน่อย ฉันจะแนะนำกับทุกคนสักหน่อย เขาคือวายุ เดชากุล เป็นประธานคนปัจจุบันของสดุภา กรุ๊ป ทุกคนคงจะรู้สถานะของเขาแล้ว แต่ว่าต่อไปนี้ เขายังมีสถานะที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทรับจัดงานแต่ง 'พบรัก' ซึ่งก็คือผู้บริหารระดับสูง และเจ้านายของพวกคุณ ไม่ใช่ซิ ของพวกเรานั่นเอง"

มณิกาพูดขึ้นอย่างรวบรัด

พอเธอพูดจบ ด้านล่างก็แตกตื่นขึ้นมาทันทีเลย

"โอ้สวรรค์ นี่มันกะทันหันเกินไปแล้วมั้ง"

"ต่อไปนี้ประธานวายุก็จะเป็นเจ้านายขอพวกเราด้วยเหรอ"

"นี่มันเซอร์ไพรส์เกินไปแล้ว สดุภา กรุ๊ปเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ห้าติดร้อยอันดับต้น ๆ ของโลก แล้วท่านวายุเป็นเจ้านายของสดุภา กรุ๊ป ตอนนี้ก็มากลายเป็นเจ้านายของพวกเราไปด้วย นี่มันเท่ากับว่าพวกเราก็ได้เข้าไปทำงานในองค์กรบริษัทยักษ์ใหญ่ติดห้าร้อยอันดับต้น ๆ ของโลกเลยใช่ไหม?"

"แค่คิดถึงว่าเจ้านายของเราหล่อเหลาขนาดนี้ ก็มีอารมณ์ทำงานแล้ว"

......

ในห้องโถงใหญ่ฮือฮากันไปหมด พนักงานทุกคนดีใจเป็นอย่างมาก

แล้วมณิกาก็ตบมือขึ้นอีกครั้ง เพื่อให้ทุกคนสงบลง แล้วเริ่มพูดขึ้นว่า "เพราะว่าบริษัทรับจัดงานแต่งจะขยายอาณาเขต ตึกสิบชั้นข้างๆ นี้จึงได้ถูกเช่าเอาไว้แล้ว และเซ็นสัญญาไว้สิบปี พรุ่งนี้จะเริ่มตกแต่งอย่างเป็นทางการ เพราะฉะนั้น ทุกท่านจะต้องรู้ไว้ให้ชัดเจนหน่อย ว่าบริษัทนั้นดูจ้างคนจากผลงาน ถ้าคุณทำงานได้ดี อนาคตก็จะมีโอกาสก้าวหน้าได้สูงมาก ทุกท่านต้องเชื่อมั่นว่า อยู่ภายใต้การนำพาไปของประธานวายุ พวกเราจะต้องยิ่งทำก็ยิ่งดีมากขึ้น กำไรก็จะยิ่งอยู่ยิ่งมีมากขึ้นด้วย"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นข่าวที่ดีที่สุด

เพื่อนร่วมงานหลายสิบคนดีอกดีใจเป็นอย่างมาก ตื้นตันไม่หยุด พอมณิกาเห็นท่าทางที่ดีใจของพวกเขาแล้ว ในใจก็อดไม่ได้ที่จะอารมณ์ดีตามขึ้นมา

เธอหันหน้ามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เล็กน้อย "ประธานวายุ พูดอะไรกับทุกคนหน่อยซิคะ"

มุมปากของชายหนุ่มคลี่ขึ้นมาเป็นมุมโค้ง ยิ้มอย่างอ่อนโยนทีหนึ่ง แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้น สายตาก็ไปตกอยู่บนตัวพวกพนักงานที่ยืนอยู่ตรงหน้า แล้วเปิดปากพูดขึ้นว่า "เป็นทำตัวเองให้ดี ทำลายขีดจำกัดตัวเองให้ได้ สู้ ๆ!"

สิบเจ็ดพยางค์

แสดงความหมายของคำว่า'กลัวดอกพิกุลทองร่วงออกจากปาก'ได้อย่างเต็มเปี่ยมเลย

มณิกาขมวดคิ้วขึ้นอย่างรู้สึกสงสัย "จบแล้วเหรอคะ?"

"อืม"

เขาตอบกลับมาคำหนึ่ง

แค่หนึ่งคำนี้ ด้านล่างกลับระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาระลอกหนึ่ง

"แม่ง ประธานวายุหล่อมากเลย"

"เท่จังและมีพลังเลย หล่อมากเลย"

"แม่จ๋า หนูเหมือนกับจะมีความรักแล้ว"

"ประธานวายุ ฉันสามารถถ่ายรูปกับคุณหน่อยได้ไหมคะ?"

"ท่านวายุ ฉันก็อยากถ่ายรูปกับคุณค่ะ"

"สามารถเซ็นชื่อให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

......

มณิกา......

การประชุมภายในของบริษัทอยู่ดี ๆ ก็เปลี่ยนเป็นงานมิตติ้งไปแล้ว

อีตาบ้านี่ เสน่ห์ที่เหลือร้ายจริง ๆ ยังไม่ทันได้มาบริษัทอย่างเป็นทางการเลย ก็ทำให้พนักงานบริษัทหลงกันจนหัวปักหัวปำแล้ว!

"ได้"

วายุยินยอมอย่างรวดเร็ว

เขาในวันนี้ ไม่มีความเย็นชาที่อยากจะอยู่ห่างจากผู้คนไปไกล ๆ แต่กลับค่อนข้างเป็นมิตร

ดังนั้น ก็เลยมีเพื่อนร่วมงานลากเขามาถ่ายรูป ถ่ายรูป และถ่ายรูป!!!

และในเวลานี้เอง ผู้ช่วยมิงค์ก็กระดี๊กระด๊าวิ่งมาถึงข้างกายมณิกา และชูโทรศัพท์ให้ดู "พี่ณิกา พี่ดูนี่ซิ รูปของฉันกับประธานวายุใบนี้ถ่ายออกมาสวยไหมคะ?"

มณิกาจ้องมองมิงค์ยิ้มแฉ่งราวกับดอกไม้ ในหน้าจอโทรศัพท์เธอยืนอยู่ข้าง ๆ วายุ มือทำท่าชูสองนิ้วอยู่ รอยยิ้มดูสดใสไร้เดียงสา กลับทำให้ดูน่ารักเป็นอย่างมาก

"อืม สวย เธอถ่ายรูปขึ้นกล้องมาก" มณิกาชื่นชมไปประโยคหนึ่ง