บทที่ 240 แนะนำเธอให้เป็นแฟนของเอเดน

มณิกาหิ้วผลไม้กลับมาบางส่วน พอเห็นนายหญิงเนตรก็รีบเดินเข้าไปหา "คุณย่าคะ?"

นายหญิงเนตรที่กำลังเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่อยู่ในสวนรีบเอาอาหารสัตว์ยื่นให้กับคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ ไป แล้วก็หมุนตัวมามองเธอ "หนูณิกามาแล้วเหรอ"

"ใช่ค่ะ คิดถึงคุณย่าแล้ว ก็เลยมาดูสักหน่อยค่ะ"

มณิกาคลี่เรียวปากยิ้มขึ้นทีหนึ่ง จับมือนายหญิงเนตรไว้อย่างสนิทสนม แล้วก็มองไปที่เป็ดไก่ที่อยู่ในคอกข้าง ๆ "ว่าง ๆ ก็อะไรเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่บ้างก็ดีเหมือนกันนะคะ จะได้สัมผัสชีวิตในชนบทสักหน่อย"

ในเมื่อนายหญิงเนตรแก่แล้ว ไม่มีเรี่ยวแรงจะไปทำเรื่องอย่างอื่นแล้ว หาเรื่องอะไรทำแก้เบื่อสักหน่อย ก็ดีต่อสภาพจิตใจเหมือนกัน

"ใช่ ยัยแก่อย่างฉันวัน ๆ ไม่มีเรื่องอะไรให้ทำ ก็เลยหาอะไรทำสักหน่อย"

พูดแล้ว นายหญิงเนตรก็ลากตัวมณิกาแล้วเดินไปทางห้องรับแขก "ไป เข้าไปนั่งกัน ข้างนอกลมมันแรง หนาว"

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องรับแขกพร้อมกัน ส่วนวายุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับถูกละเลยไป

เขาหัวเราะขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย แล้วเดินตามเข้าไป

"คุณย่าคะ ที่ก่อนหน้านี้คุณย่าบอกว่า...... บอกว่า......"

มณิกานั่งอยู่ข้าง ๆ นายหญิงเนตร พูดจาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

หญิงชราตบหลังมือของเธอเล็กน้อย "พูดกับย่า จะมาพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทำไมกัน"

แล้วเธอถึงได้คลี่ปากยิ้มออกมาทีหนึ่ง "ก็คือ......ก่อนหน้านี้คุณย่าบอกว่าจะแนะนำแฟนให้หนูไม่ใช่เหรอคะ? มันยังใช้ได้อยู่ไหมคะ?"

พอคำพูดของมณิกาหยุดลง ฝีเท้าของวายุที่เดินตามเข้ามาก็สะดุดไปทันที สีหน้าที่อ่อนโยนก็หายไปหมด บนใบหน้าหล่อเหลามีความเคร่งขรึมปรากฏออกมาหลายส่วน

และที่หน้าประตู เอเดนก็เดินเข้ามาพอดีด้วย

เขาพักอยู่ที่บ้านเก่ามาตลอด พอได้ยินว่าทั้งสองคนกลับมา ก็เลยรีบออกมา

แต่คิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดชุดเมื่อกี้ที่มณิกาพูดออกมาพอดี เขายิ้มขึ้นเล็กน้อย "ยัยเด็กน้อยอยากจะมีความรักแล้วเหรอ?"

"ฮ่าๆๆๆ ดีซิ ดีเลย"

นายหญิงเนตรแหงนหน้าขึ้นมาหัวเราะ โดนมณิกาทำให้มีความสุขมากเลย

ช่วงก่อนหน้านี้ เพราะว่าเรื่องที่ธิกานต์ท้องปลอม ทำให้นายหญิงเนตรรู้สึกทุกข์ใจไปช่วงหนึ่ง แต่ตอนนี้มณิกาหลานรักกลับสองสามวันก็มาเยี่ยมเธอทีหนึ่ง กลับทำให้ชีวิตของเธอกลายเป็นเติมเต็มและก็มีความสุข

นายหญิงเนตรรู้สึกชื่นชอบมณิกาจากใจจริง

"โธ่เอ๊ย อาชายเจ็ดก็ ดูออกแล้วก็อย่าเปิดโปงซิคะ พูดจนคนเขารู้สึกอายมากแล้วนะคะ" มณิกาตั้งใจพูดแขวะขึ้นมา แล้วก็ 'ละเลย'ใบหน้าที่เยือกเย็นทั้งหน้าของวายุไป

"พูดถึงแฟนแล้ว......"

นายหญิงเนตรจับมือมณิกาไว้ตลอด แล้วท่านก็เงยหน้าไปมองเอเดน "เอเดน ตอนนี้แกก็ไม่มีแฟนไม่ใช่เหรอ? ฉันอยากจะจับคู่ให้แกกับณิกามาตลอด วันนี้พอดีเลย พวกแกทั้งสองคนสามารถไปลองคิดดูได้นะ"

"อะไรนะคะ?"

มณิกาส่ายหน้าขึ้นมาทันที "ไม่ได้ค่ะคุณย่า อาชายเจ็ดอายุมากกว่าหนูตั้งเก้าปีนะคะ"

อยู่ในตระกูลเดชากุลเอเดนอยู่ในลำดับที่เล็กที่สุด ตอนนั้นท่านศรัณยูดื่มเหล้าเมาแล้วก็ไปมีอะไรกับแม่ของเอเดนเข้าโดยไม่คาดคิด ถึงได้มีเอเดนเกิดมาได้

เพราะฉะนั้น เขาถึงได้อายุมากกว่าวายุแค่สองปี และมากกว่ามณิกาเก้าปีกว่า

วายุนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือชาแก้วหนึ่งที่คนรับชาเอามาให้อยู่ ในดวงตามีแววโกรธเคืองแฝงอยู่หลายส่วน

"ตอนนี้มันยุคอะไรแล้ว เก้าปีไม่เยอะหรอก"