บทที่ 242 มณิกาแนะนำแฟนให้กับเขา

แต่ปรากฏว่าชายหนุ่มกลับพูดอย่างจริงจังว่า "คุณชอบกิน ซื้อให้คุณหมดเลย"

รอยยิ้มบนใบหน้ามณิกาหายไปทันที ถึงแม้ว่าจะใส่หน้ากากอยู่แต่ก็สามารถรู้สึกถึงว่าเธอหน้าบึ้งตึงแล้ว และมีหน้าไม่พอทั้งหน้า "ฉันกินคนเดียวจะไปกินได้เยอะขนาดนี้เหรอ? คุณไม่กินก็พูดว่าไม่กินซิ? ซื้อเยอะแยะขนาดนี้มันไม่สิ้นเปลืองเหรอ? ช่างล้างผลาญจริง ๆ!"

วายุ "ผมมีเงิน"

เขาพูดอย่างเรียบเฉยมาก อย่างกับว่าไม่รู้สึกโกรธอะไรเลยหลังจากที่โดนพูดประชด กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความดูแลเอาใจใส่เล็กน้อย

"ฉันซื้อเองได้ ไม่ต้องให้คุณมาควักเงินหรอก! หึ!" มณิกาถลึงตาใส่เขาแรง ๆ ทีหนึ่ง ในปากก็พึมพำไป "จอมล้างผลาญ"

"ผมเป็นพี่ชายคุณ จะซื้อของให้คุณก็เป็นเรื่องปกติ"

ชายหนุ่มที่ใส่หน้ากากอยู่มีแต่ดวงตาคมสีดำที่สวยงามคู่หนึ่งโผล่ออกมา แต่ว่าจากดวงตาคู่นั้น ก็สามารถมองเห็นความดูแลเอาใจที่ปิดบังไม่อยู่ในดวงตาของชายหนุ่มได้

เป็นความดูแลเอาใจใส่แบบความรักหนุ่มสาว แต่เขากลับพูดว่าเป็นความดูแลเอาใจใส่ที่'พี่ชาย'มีต่อ'น้องสาว'

มณิกาที่ถือล่าเถียวไว้ในมืออึ้งไป0.1วินาที แล้วก็รีบเบือนหน้าหนีไป หลบสายตาที่เร่าร้อนของเขาไป

เธอรู้ความในใจที่วายุมีต่อเธอเป็นอย่างดี แต่ก็ยังหัวเราะแหะ ๆ ขึ้นทีหนึ่ง "โอ้โห มีความก้าวหน้าแล้วนี่" มือของมณิกากำเข้าหากันเป็นหมัด แล้วก็ต่อยลงที่หน้าอกเขาเบา ๆ "คนที่เป็นพี่ชาย ก็ต้องมีความชอบธรรมแบบนี้แหละ"

"ผม......"

ดวงตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนของวายุจ้องมองดูเธอ มีคำพูดบางอยากจะพูดออกมา แต่พอคิดดูดี ๆ แล้ว เธอเข้าใจผิดต่อตัวเขาค่อนข้างมาก แล้วก็ค่อนข้างต่อต้านอายุที่ห่างกันของพวกเขา ยังไงก็ไม่สู้อยู่กันไปแบบ'พี่น้อง'กันก่อนดีกว่า

ที่ว่า'น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อน' และที่ว่ากัน'อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง' ตอนนี้ไม่ต้องรีบร้อนหรอก

เมื่อคิดได้เช่นนี้ วายุก็รีบเปลี่ยนคำพูดขึ้นว่า "ผมไม่กินขนมขบเคี้ยว"

"ไม่เดินซูเปอร์มาเก็ต ไม่กินขนมขบเคี้ยว ชีวิตคุณนี่ขาดความสนุกไปหลายอย่างเลยนะ" พอมณิกาได้ยินคำพูดเมื่อกี้ของวายุที่พูดว่า 'ผมเป็นพี่ชายคุณ จะซื้อของให้คุณก็เป็นเรื่องปกติ' ความกดดันในใจก็หายวับไปเกือบหมดเลย

ดูท่าการกลับไปที่บ้านเก่าตระกูลเดชากุลเที่ยวหนึ่งในวันนี้ จะบรรลุเป้าหมายได้แล้ว

"อร่อยมากเหรอ?" ชายหนุ่มยักคิ้วแล้วมองไปที่ขนมขบเคี้ยวในรถเข็น แล้วถามขึ้น

"แน่นอนซิ!"

มณิกาเขย่าล่าเถียวในมือที่ยังไม่ได้วางลงมา แล้วพูดขึ้นอย่างดีใจเล็กน้อยว่า "คุณไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนตอนที่เรียนหนังสืออยู่นั้น ครูสอนอยู่หน้าห้อง ฉันก็เปิดล่าเถียวออก แล้วใช้หนังสือบังไว้ แล้วก็แอบกินล่าเถียวอยู่หลังห้องไปแบบแอบ ๆ ซ่อน ๆ"

ในตอนที่พูดจนอารมณ์ตื่นเต้นขึ้นมานั้น เธอก็ยกมือขึ้นมาดึงหน้ากากออก แล้วยืนอยู่ข้าง ๆ เขาพูดไปด้วยและเดินไปด้วย "แล้วสุดท้ายแล้ว คุณรู้ไหมคะ? พอเอาล่าเถียวออกมา ในห้องเรียนก็มีกลิ่นล่าเถียวฟุ้งกระจายขึ้นมาทันที แล้วจมูกครูก็ได้กลิ่นไวอย่างกับหมา แล้วก็หยิบช็อกขึ้นมา แล้วโยนมาอย่างแม่นยำ มาตกใส่หัวฉันเต็ม ๆ จากนั้น......จากนั้นฉันก็โดนหิ้วตัวออกไปยืนที่ระเบียง ต่อมาก็มีอีกครั้งหนึ่งที่แอบกินล่าเถียวในห้องเรียน แล้วก็โดนครูคนเดิมจับได้อีก ก็เลยสั่งให้ฉันไปยืนทำโทษอยู่ในสนามหน้าเสาธง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา คนทั้งโรงเรียนก็รู้เรื่องที่ฉันชอบแอบกินล่าเถียวในเวลาเรียนกันหมดเลย ฮา ฮา ฮา......"

ชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ฟังเธอแบ่งปันเรื่องสนุกพวกนั้นในโรงเรียนไป ในสมองก็เกิดภาพที่ซุกซนของเธอขึ้นมาอัตโนมัติ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา แล้วพูดเยาะเย้ยขึ้นว่า "ถึงว่าล่ะทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้ เป็นเพราะว่าไม่ตั้งใจเรียนนี่เอง"

"ไม่ใช่สักหน่อย สมัยที่ฉันเป็นนักเรียนนะฉลาดจะตาย แถมยังเคยได้ทุนการศึกษาด้วยนะ"

เธอโอ้อวดประวัติที่รุ่งโรจน์ในอดีตของเธอกับวายุไปอย่างภาคภูมิใจ

ชายหนุ่มยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตาที่จ้องมองเธอแฝงไปด้วยความชื่นชมเล็กน้อย ยิ้มแล้วก็ไม่พูดอะไร

ทั้งสองคนเดินกันไปพักหนึ่ง เลือกขนมขบเคี้ยวและของใช้ส่วนตัวได้ส่วนหนึ่ง แล้วก็ไปจ่ายเงินกัน

ตอนที่จ่ายเงินวายุยืนอยู่ด้านหลัง ส่วนมณิกายืนอยู่ข้างหน้าแล้วเอาของใส่ถุง แล้วในเวลานี้เอง ก็ได้ยินพนักงานแคชเชียร์สาวพูดขึ้นมาเสียงเบาว่า "โอ้โห แฟนคุณหน้าตาหล่อมากเลยค่ะ หน้าเหมือนประธานวายุของสดุภา กรุ๊ปมากเลยค่ะ"

มณิกาคิดไม่ถึงเลยว่าพนักงานแคชเชียร์จะรู้จักวายุด้วย แล้วก็ยิ้มขึ้นเล็กน้อย "เขาเป็นพี่ชายฉัน แต่ว่า เขาห่างไกลกับเถ้าแก่ที่มีเงินคนนั้นมากเลยค่ะ"

ใบหน้าของแคชเชียร์แดงระเรื่อขึ้นมา แล้วคอยหันไปมองวายุไม่หยุด แต่กลับไม่กล้ามองเขาตรง ๆ "ที่แท้เป็นพี่ชายของคุณหรอกเหรอคะ งั้นเขามีแฟนหรือยังคะ?"

"ห๋า?"

มณิกาตกตะลึงเล็กน้อย เด็กผู้หญิงสมัยนี้พูดตรงกันขนาดนี้แล้วเหรอ?

สมองของเธอปิ้งไอเดียขึ้นมาทันที แล้วก็รีบส่ายหน้าราวกับเล่นป๋องแป๋ง "ยัง ยัง ยังค่ะ พี่ชายฉันจะไปมีแฟนที่ไหนกัน นี่คนสวยหน้าตาคุณสวยซะขนาดนี้ จะลองช่องทางติดต่อไว้ให้กันสักหน่อยไหม?"

"ได้ซิ ได้ซิ"

พนักงานแคชเชียร์สาวก็ถือได้ว่าเป็นคนผิวนวลใสสวยงาม เธอเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายทั้งคู่จ้องมองไปที่วายุ "หนุ่มหล่อ งั้นเรามาเพิ่มวีแชทกันสักหน่อย ดีไหม?"