บทที่ 243 วายุโดนทำให้โมโหจนจะบ้าตายแล้ว

เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาเอาก็ไม่อยากจะฝืน

พอเห็นรถยนต์ค่อย ๆ จากไป มณิกาก็ยื่นมือขึ้นมาลูบคางเล็กน้อย อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา

อีตาบ้านี่ ยิ่งอยู่ก็ยิ่งปฏิบัติต่อเธออ่อนโยนมากขึ้น ใจทั้งดวงเต้นเร็วขึ้น ราวกับมีกวางน้อยมาวิ่งเล่นอยู่ในใจ นี่มัน......เกินไปแล้วจริง ๆ!

......

สองวันให้หลัง งานการกุศลของเมืองจันทรา ก็จัดขึ้นที่โรงแรมฮิลตัน

ช่วงบ่ายวันนี้ หลังจากที่มณิกาจัดการงานที่บริษัทเสร็จแล้ว ก็เตรียมตัวไปโรงแรมฮิลตัน

แล้วในเวลานี้เอง ผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามา แล้วตรงมาข้างหน้ามณิกาเลย "สวัสดีครับคุณมณิกา ผมคือนริศ เป็นผู้ช่วยคนใหม่ของประธานวายุครับ นี่คือชุดราตรีที่ประธานวายุให้ผมนำมาให้คุณครับ"

"ผู้ช่วยคนใหม่?"

มณิกาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย "นภัทรก็ทำงานได้ดี ๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเปลี่ยนคนแล้วล่ะ?"

คนที่อยู่ตรงหน้าชื่อนริศ และหน้าตาก็มีส่วนคล้ายกับนภัทรอยู่บ้าง แต่สูงกว่าเขาอยู่นิดหน่อย และดำกว่าเล็กน้อย แต่ว่าทั้งตัวดูมีความยุติธรรมและน่าเกรงขามแฝงอยู่ ไม่ได้ดูหล่อมาก แต่กลับมีกลิ่นอายของความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ถือว่าเป็นประเภทที่น่าชื่นชม

"วันนั้นเจ้านภัทรมันไม่เคารพนอบน้อมคุณมณิกา จึงโดนประธานวายุสั่งให้ไป 'พักร้อน'แล้วครับ" นริศยิ้มขึ้นอย่างเกรงใจเล็กน้อย

"ไล่ออกแล้วเหรอ?"

"ไม่ใช่ครับ ก็แค่ให้เขาไปพักผ่อนสักช่วงหนึ่ง" นริศไม่กล้าพูดอะไรมาก และก็ไม่ได้บอกความจริงกับมณิกา

มณิกาไม่เคยได้ยินวายุพูดถึงเรื่องนี้เลย ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วรับชุดราตรีไป "ขอบคุณค่ะ"

"ประธานวายุบอกว่า ตอนค่ำ ๆ เขาจะมารับคุณนะครับ"

"โอเคค่ะ"

มณิกาตอบไปคำหนึ่ง แล้วนริศก็จากไป

เธอเอาชุดราตรีไปแล้วก็เปลี่ยนในบริษัทเลย จากนั้นก็รอให้วายุมารับอยู่อย่างเงียบ ๆ

เธอสวมใส่ชุดที่ประณีตสวยงามอยู่ทั้งตัว จนทำให้เกิดความชื่นชมและอิฉจาของพวกเพื่อน ๆ ในบริษัท มณิกาจึงบอกได้เพียงแค่ว่าเป็นเสื้อผ้าที่เช่ามา

สิบนาทีให้หลัง วายุก็มาถึงหน้าประตูบริษัทแล้ว โทรศัพท์ของเธอสั่นขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วมณิกาก็สะพายกระเป๋าเหลี่ยมขึ้นมาแล้วก็ออกไปเลย และก็ขึ้นไปนั่งในที่นั่งข้างคนขับในรถของเขา

เธอในวันนี้ สวมใส่ชุดราตรีเกาะอกรัดรูปอยู่ ชุดราตรีสีเงินมีเลื่อมประดับอยู่ วัสดุที่พิเศษอยู่พอโดนแสงแดดส่องมาก็ทำให้เกิดแสงดาวระยิบระยับสีสันสดใส ซึ่งดูแล้วสวยมาก

วายุจ้องมองมณิกาทีหนึ่ง ก็รู้สึกด้านหน้าเป็นประกายสว่างวาบ โดนความงดงามของเธอทำให้ตกตะลึงขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้หญิงคนนี้ ราวกับไม้แขวนเสื้อที่เดินได้ มักจะสามารถทำให้เสื้อผ้าทุกตัวงดงามได้เสมอ ราวกับเป็นเจ้าหญิงสูงศักดิ์ที่เดินออกมาจากประสาท แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายของความสูงศักดิ์

"สายตาของคุณดีมาก" มณิกาพูดชื่นชมขึ้นอย่างจริงใจ

มุมปากของวายุคลี่ออกเล็กน้อย และรวบรวมสายตากลับมา แล้วขับรถไปด้วย และถามไปด้วยว่า"เหมาะสมกับคุณมาก"

ติ๊งต๊อง......

เขากำลังขับรถอยู่ แล้วอยู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้นมา

เพราะว่ามีคนรู้จักเบอร์ของวายุน้อยมาก ขอแค่ติดต่อเขามา ก็จะต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่ ๆ

ในตอนที่เขารอสัญญาณไฟจราจรอยู่นั้น ก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูทีหนึ่ง ข้อความเป็นข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารแห่งหนึ่ง [ธานาคารประชาชนประเทศZ] วันที่ 08 เดือนตุลาคม เวลา17:05 คุณมณิกาได้โอนเงินเข้ามาในบัญชีของท่านที่เลขที่บัญชีลงท้ายด้วยหมายเลข5230 โดยโอนเงินสำเร็จเป็นจำนวนเงิน328,888.00 จำนวนเงินคงเหลือ......

ในตอนที่ชายหนุ่มเห็นข้อความนี้นั้น สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที ดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาจ้องตรงมาที่มณิกา "หมายความว่ายังไง?"

"ขอบคุณที่คุณช่วยเลือกชุดราตรีให้ฉัน พอดีเลยฉันจะได้ไม่ต้องไปเลือกเอง" เรียวปากแดงของมณิกาคลี่ออกเล็กน้อย รอยยิ้มสวยราวดอกไม้

ชุดราตรีชุดนี้ เธอลองเช็กมาแล้ว ราคาของมันก็คือ328,888

มณิกาไม่อยากจะให้มีการติดค้างกันด้านเงินทองนับไม่ถ้วนมากมายกับวายุ เพราะฉะนั้น พอเช็กราคาของชุดราตรีได้ ก็โอนเงินคืนให้วายุไปเลย

ส่วนเสื้อผ้าชุดนี้ มณิกายังไม่ได้แกะป้ายราคาออกด้วยซ้ำ และกะว่าพอใส่วันนี้เสร็จแล้วก็จะเอาไปคืนร้านค้าเลย

ในเมื่อ......ราคามันแพงมากเกินไปแล้ว

ชายหนุ่มเหล่ตามองมา สายตาเย็นชาจ้องอยู่ที่มณิกาไม่ขยับ และไม่พูดอะไรไปพักหนึ่ง แววตาที่ลึกซึ้งแอบซ่อนความรู้สึกไว้มากมาย