บทที่ 251 สร้อยคอที่ลึกลับ

เธอพูดไปด้วย พร้อมกับดึงกระดาษทิชชูจากโต๊ะข้างๆ ออกมาด้วย และส่งให้เจิมขวัญ "นี่ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว รีบเช็ดซะ เครื่องสำอางเธอเลอะหมดแล้ว"

เจิมขวัญที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นพอได้ยินว่าอายไลน์เนอร์ของตัวเองเลอะ ก็รีบยื่นมือไปรับทิชชูที่มณิกาส่งให้ในทันที

ใครจะไปรู้ว่ามือของเธอยังไม่ทันจะเตะโดนทิชชู มณิกาก็ปล่อยมือ และกระดาษทิชชูก็ลอยตกลงไปที่พื้น

มือของเจิมขวัญที่กำลังยื่นไปหยิบทิชชูนั้นแข่งทื่อไปในทันที เธอกระทืบเท้าด้วยความโกรธ "มณิกา นี่เธอหมายความว่ายังไง?!"

มันเป็นการทำให้เธออับอายขายหน้าอย่างชัดเจน!

มณิกาที่อดทนมานานเก็บรอยยิ้มบนใบหน้าของตัวเอง เอามือทั้งสองข้างกอดอก แล้วก็มองเจิมขวัญด้วยหางตาอย่างเหยียดหยามและเย็นชา ความรู้สึกกดขี่แผ่กระจายออกมาจากร่างกายของเธอ "ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไงหรอก ก็แค่สั่งสอนคุณเจิมขวัญถึงความเป็นมนุษย์หน่อย!ตัวเองไม่มีอะไรดีสักอย่าง แต่กลับเอาแต่คอยยุแยงตะแคงรั่ว ลอบกัดคนอื่นอยู่แบบนั้น"

"คนที่IQเหมือนคนโง่อย่างคุณ ถ้าไม่มีอะไรทำก็ไม่ต้องออกมาโชว์ตัวหรอก ตระกูลแซ่ตั้งของคุณจะได้ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้า!ถ้าตัวเองไม่ใช่หมาป่า ก็ไม่ต้องมาทำตัวหางใหญ่หางโตหรอก ไม่มี IQ ก็แค่หดคอแล้วก็หมอบลงไปซะ อย่าทำเหมือนคนจิตป่วย ตรงไหนน่าสนุกก็ไปตรงนั้น"

"แก......มณิกาแก......แก......"

น้ำตาของเจิมขวัญไหลลงมาอย่างกับสายฝน ถูกมณิกาพูดจาใส่ด้วยความโกรธและเกลียด แต่เธอกลับไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้

"ฉันอะไร? ถ้าพูดติดอ่างก็ลองไปโรงพยาบาลดูนะ แล้วก็เลยไปแผนกประสาทด้วย ให้หมอรักษาภาวะน้ำคั่งในสมองของคุณหน่อย อย่าลงเอยด้วยการสมองฝ่อ!ถ้าเกิดว่าไม่มีเงินไปรักษา ฉันมณิกาจะจัดการให้คุณเต็มจำนวนเอง ถือว่าทำบุญทำทานก็แล้วกัน"

เธอพูดด้วยความเกรี้ยวกราดอีกครั้ง จนทำให้เจิมขวัญโมโหจนหน้าแดง แต่ว่ากลั้นไว้อยู่นานเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะโต้กลับยังไงดี

สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่พูดว่า "ฉันไม่ได้มีน้ำคั่งในสมองซะหน่อย หึ มณิกา แกนี่มันเกินไปแล้วนะ......ฮือๆๆๆ ......"เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นพร้อมกับเช็ดน้ำตาบนใบหน้า พร้อมกับวิ่งออกไป

การกระทำของเธอทำให้ทุกคนหัวเราะ

"มีประสบการณ์บ้างแล้ว ปกติด่าคนอื่นนี่ด่าเป็นชุดเลยนะ"

"เจิมขวัญชนชั้นเหล็กเข้าให้แล้ว ปกติเวลาจะพูดอะไรไม่เคยพะว้าพะวังมาก่อนเลย สมน้ำหน้า"

"น่าสนุก น่าสนใจมากจริงๆ "

"ฮ่าๆๆๆๆ ......ขายขี้หน้าจัง"

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันละอายแทนเธอจนแทบจะเอาหน้ามุดดินอยู่แล้ว"

......

สายตาของทุกคนถูกดึงดูดด้วยเจิมขวัญ และบรรยากาศก็มีชีวิตชีวาขึ้นจากความอับอายของเธอเหมือนกัน

"ขอโทษด้วยนะคะ ที่รบกวนอารมณ์ของทุกคน"

มณิกาหยิบแก้วแชมเปญบนโต๊ะขึ้นมา แล้วก็ดื่มลงไปจนหมด "ฉันขอลงโทษตัวเองด้วยแก้วนี้ ถือว่าเป็นการขอโทษแล้วกัน"

หลังจากที่เธอดื่มจนหมด ก็ยิ้มและเอื้อมมือไปโอบนิอรที่อยู่ข้างๆ แล้วก็พูดด้วยเสียงดังฟังชัดว่า "นิอร ฉันดื่มไปนิดหน่อย ก็เลยรู้สึกเมา คงต้องรบกวนเธอให้เต้นกับอาชายเจ็ดสักเพลงหนึ่งนะ โอเคไหม?"

แล้วมณิกาก็ผลักนิอรออกไปอย่างใจร้าย

เมื่อพูดถึงเรื่องเต้นนั้น เธอไม่เก่งเลยจริงๆ

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่อยากถูกคนเอาเรื่องนี้มาคิดร้ายกับเธอ

"งั้นก็ได้"

นิอรถูกบังคับให้ตกลง

เอเดนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ให้ความร่วมมือกับมณิกาดีมาก เขามองหน้าแล้วยิ้มให้เธอ แล้วก็เดินเข้ามาหานิอร "นิอรเหรอ?เป็นชื่อที่น่ารักมากเลยนะ ไม่รู้ว่าคุณนิอรจะเต้นกับผมสักเพลงได้ไหมครับ?"

แล้วเขาก็ยื่นมือออกมาอย่างเป็นสุภาพบุรุษ ความสง่างามเปล่งปลั่งออกมาจากภายในของเขา

นิอรยิ้มหวาน แล้วก็ยื่นนิ้วหยกที่เรียวยาวของตัวเองออกไปวางบนฝ่ามือของเขา "ด้วยความยินดีค่ะ"

แล้วเสียงเปียโนที่ไพเราะก็เล่นเพลงMariage d'amourขึ้น เอเดนและนิอรก็เดินไปที่กลางฟลอร์เต้นรำและเริ่มเต้น

ส่วนพวกไทยมุงพอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าสนใจแล้วก็ต่างแยกย้ายกันไป

มณิกาเหลือบไปมองธิกานต์กับอมลวัทน์ที่อยู่ตรงหน้า แล้วก็หัวเราะออกมา รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม หลังจากนั้นก็นั่งดื่มแชมเปญต่อไปพร้อมกับเล่นโทรศัพท์

ตอนที่เธอหยิบโทรศัพท์ออกมานั้น ถึงได้เห็นข้อความที่ส่งเข้ามา เป็นข้อความจากวายุ