บทที่ 252 มีคนวางแผนทำร้ายเหนือเมฆ

แทนที่จะบอกว่ามันคือ 'น้ำตานางฟ้า'สู้เรียกมันว่า 'ความฝันในคืนที่มืดมิด'จะดีกว่า

รูปร่างที่เป็นเอกลักษณ์ของจี้ของสร้อยคอนี้ แม้จะดูย้อนยุคไปหน่อย ขัดกับการดีไซน์สร้อยคอสมัยใหม่อย่างสิ้นเชิง

มณิกาจับไปที่สร้อยเส้นนั้น เอานิ้วโป้งลูบจี้สร้อยเบาๆ ทันใดนั้นสมองของเธอก็สั่นสะท้าน เหมือนกับว่ามีใครกำลังมาดึงเส้นประสาทของเธออยู่ เจ็บจนเธอต้องอ้าปากเพื่อสูดลมหายใจเข้าไป

และภาพบางภาพก็แวบเข้ามาในความคิดของเธอในทันที แต่ภาพเหล่านั้นก็หายวับไปอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถเก็บข้อมูลใดๆ ได้เลย

แต่ว่าปฏิกิริยาทางร่างกายที่แปลกประหลาดนี้มันเกิดขึ้นแค่วินาทีเดียวเท่านั้น แล้วก็หายไปแล้ว

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว"

มณิกาเอามือนวดขมับ "อะไรกันเนี่ย? หรือเพราะเมื่อวานนอนหลับไม่ดี ก็เลยปวดหัวไมเกรนเหรอ?"

ปกติแล้วในสมัยก่อนอาการปวดหัวไมเกรนจะเกิดขึ้นกับหญิงสูงอายุเท่านั้น แต่ตอนนี้มันก็เกิดขึ้นกับคนอายุน้อยขึ้น แล้วบางทีเธอก็จะมีอาการปวดหัวไมเกรนเป็นบางครั้งบางคราว

โดยเฉพาะหลังจากที่เธออดหลับอดนอน

เพราะแบบนี้ มณิกาก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก และเก็บสร้อยคอเส้นนั้นกลับเข้าไปในกล่อง

"ช่างมันเถอะ แพงขนาดนี้ ใส่ก็ได้"

มณิกาปวดใจกับสร้อยเส้นนี้ที่ได้มาในราคา 60 ล้าน ก็เลยถอดสร้อยคอใบโคลเวอร์สี่ แฉกที่เหนือเมฆเคยให้เธอมาออก แล้วก็สวมสร้อยเส้นนี้แทน

"สีน้ำเงินเหมาะกับเธอ ดูดีมากเลย "

ไม่รู้เหมือนกันว่าเหนือเมฆมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขานั่งลงข้างๆมณิกา

พอเห็นเหนือเมฆ มณิกาก็รีบปิดกล่องสร้อยในทันที เพราะถึงยังไงสร้อยเส้นนี้ก็เป็นสร้อยที่เหนือเมฆเคยให้เธอ มันถูกถอดออกแบบนี้ก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่

"นาย......ร่างกายฟื้นฟูไปถึงไหนแล้ว?"สายตาของมณิกาเหลือบไปมองที่ขาของเขา และดวงตาของเธอก็มีความรู้สึกผิดที่ไม่สามารถปกปิดได้

เหนือเมฆหายใจออกมาอย่างโล่งใจ แล้วก็ยื่นมือไปตีขาของตัวเอง "ก็ดี"

ตอนนี้เอง ก็มีบาร์เทนเดอร์คนหนึ่งเดินผ่านมา เหนือเมฆดีดนิ้ว แล้วก็กวักนิ้วเรียกเขา

บาร์เทนเดอร์คนนั้นเดินมา แล้วเหนือเมฆก็หยิบไวน์แดงสองแก้วมาจากถาดของเขา พร้อมกับมอบให้มณิกาอยากเป็นธรรมชาติ "ได้ยินว่าบริษัทจัดงานแต่งงานของเธอตอนนี้กำลังไปได้สวยเลยนี่?"

มณิการับไวน์ไป ชนแก้วกับเขา พร้อมกับจิบไวน์ลงไป แล้วก็ถอนหายใจ "ก็ธรรมดาแหละ แล้วนายล่ะ ตอนนี้ก็ไปทำงานที่เครือโยธินกรุ๊ปแล้ว เป็นยังไงบ้าง? ยังปรับตัวเข้ากันได้หรือเปล่า?

"ท้ายที่สุดแล้ว มนุษย์เราก็ต้องมีการปรับตัวนั่นแหละ"

เหนือเมฆหัวเราะเยาะตัวเอง แล้วก็ยื่นมือออกไป "อยากไปเต้นด้วยกันได้ไหม?"

"ไม่ได้หรอก เรื่องนี้ฉันทำไม่เป็นจริงๆ "

"ในเมื่อเต้นไม่ได้ สู้ไปนั่งเล่นที่ระเบียงสักพัก ดื่มกาแฟแล้วก็ชมวิวยามค่ำคืนกันหน่อยไหม? "

มณิการู้สึกหนักหัวเล็กน้อย ก็เลยโบกมือลาพูดว่า "ไม่ได้ วันนี้ฉันยุ่งมาทั้งวันแล้ว อยากจะกลับไปพักผ่อนหน่อย"

ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งที่แล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับเหนือเมฆ มณิกาไม่ได้รู้สึกสงบเหมือนวันเก่าๆ อีกแล้ว แต่กลับรู้สึกกดดันมากกว่าเดิมอีก

การที่เธอปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ทำให้เหนือเมฆรู้สึกได้ระยะห่างและความไม่คุ้นเคยระหว่างทั้งสองคนอย่างชัดเจน

ดวงตาที่เย็นชาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย และเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน

"เต้นมาทั้งวันแล้ว ฮู่~~เหนื่อยจังเลย"

นิอรที่เดินออกมาจากกลางฟลอร์เต้นรำเดินมานั่งลงข้างๆ มณิกา แล้วก็ซบลงที่ไหล่ของเธออย่างเนือยๆ แล้วก็หันหน้ามาทักทายเหนือเมฆ "ไฮ คุณชายเหนือเมฆ สวัสดีค่ะ ฉันขอแนะนำตัวหน่อยนะ ฉันชื่อ นิอร เรียกว่านิอรเฉยๆ ก็ได้"

เหนือเมฆมีภาพจำของนิอรอยู่เล็กน้อย เพราะว่าเคยเจอเธอมาก่อน

"คุณนิอรกับณิกาสนิทกันหรอกครับ?"

เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ความสัมพันธ์ของพวกเธอสองคนดีขนาดนี้

นิอรเอามือไปโอบไหล่มณิกา แล้วก็ยิ้มอย่างจริงใจว่า "แน่นอนสิคะ นี่คือพี่สาวคนใหม่ของฉัน ดูสิ ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนของฉัน แล้วคุณเป็น'พี่รอง'ของเธอ มานับดูแล้ว คุณก็คือพี่ชายฉันเหมือนกัน พูดแบบนี้ก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะคะ"

ปกติแล้วนิอรเป็นคนไม่กลัวสังคม นิสัยคล้ายคลึงกับมณิกามาก