บทที่ 36

ผู้อำนวยการแฮงส์โยนเธอลงบนเตียงด้วยเสียงอันดัง

“ก็...” หญิงสาวขมวดคิ้วด้วยความแรงของเขา

Charles Hanks มองลงไปที่ร่างกายที่เปียกของเขา และผู้หญิงบนเตียงยังคงนอนอยู่บนท้องของเธอ เธอดูเหมือนแอ่งโคลน

มองดูเธอแล้วเขารู้สึกโกรธจริงๆ

"ตื่น!" เขาสั่ง ทันใดนั้น เขาเดินเข้าไปหาเธอ คว้าข้อมือเธอแล้วพยุงเธอขึ้น "คุณจะทำ?:

Shenie Yales รู้สึกประหลาดใจและมองดูเขาด้วยความสับสน “ใครคะ คุณเป็นใคร”

“คุณคิดว่าฉันเป็นใคร” ชาร์ลส์จับมือเธออย่างเข้มแข็งโดยไม่สงสารเลย

"คุณคือ... อาจารย์?" Shenie เอียงศีรษะและร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย

"อะไร?"

“เฮ้ เฮ้ เฮ้ คุณเป็นเจ้านายของฉัน!” Shenie ยิ้มเหมือนคนโง่เล็กน้อย

“ใครเป็นนายของนาย!”

เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเขา เชนี่ก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้น ฉันเป็นเจ้านายของคุณ ตกลงไหม?”

“เชนี่ เยล!” ความแข็งแกร่งในมือของเขาเพิ่มขึ้นในขณะที่เขาตะโกนใส่เธอต่อไป

“เจ็บ...” ชีนี่ขมวดคิ้ว และริมฝีปากสีชมพูของเธอก็สั่น "มันเจ็บ..."

“เจ้ายังรู้ว่าความเจ็บปวดคืออะไร?”

“รุนแรงจัง...” นัยน์ตาแดงก่ำในทันใด “ทำไม... คุณทำร้ายฉันทำไม… บู ฮู ฮู…”

ชาร์ลส์อึ้งไปครู่หนึ่ง

"ฉันจะดี... ฉันจะดี ... " ดวงตาของเธอแดงก่ำและใบหน้าของเธอแดงก่ำ จากนั้นเธอก็เอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนที่เย็นชาเล็กน้อยของเขาแล้วพูดว่า "ฉันสบายดีแล้ว... ดังนั้นอย่าตะโกนใส่ฉันเลย..."

ร่างกายของชาร์ลส์ก็แข็งตัวทันที

จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า “คุณเมาจริงๆ หรือคุณแค่แกล้งทำเป็นเมา?”

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็คว้าเอวเธอแล้วพลิกตัวเธอกลับด้าน ตรึงเธอไว้กับร่างของเขา

Shenie นอนอยู่บนเตียง และผมสีดำของเธอก็ปูอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาว...

ชุดสีเหลืองซีดที่เธอสวมเปียกโชก ทำให้ชั้นในที่เป็นลายลูกไม้ของเธอมองเห็นได้บางส่วน...

สิ่งที่ทำให้ชาร์ลส์ประหลาดใจมากกว่าคือความจริงที่ว่าดวงตาโตของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

การแสดงออกที่ไม่แยแสของชาร์ลส์ก็มืดมนในทันใด เขาจับคางของเธอและพูดอย่างเย็นชาว่า “เธอไม่เมาเหรอ ถ้าอย่างนั้นคุณควรทำในสิ่งที่ควรทำเมื่อคุณเมา”

หลังจากพูดอย่างนั้น ริมฝีปากของเขาก็สัมผัสเธอโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เคลื่อนไหว

ชาร์ลสกลั้นหายใจและรอให้เธอต่อต้าน

อย่างไรก็ตาม ลมหายใจของเธอเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ...มั่นคง...

เขาลุกขึ้นเล็กน้อยและพบว่าผู้หญิงที่อยู่ใต้เขา...หลับไปแล้ว!

ดวงตาสีเข้มของเขาลึก และเขาจ้องที่เธออย่างอ่อนโยน

ผิวซีดของหญิงสาวดูสดใสภายใต้แสงจันทร์ นางหลับสบายเหมือนเด็กน้อย...

ชาร์ลส์ไม่พูดอะไร เขาแค่มองเธออย่างเงียบ ๆ และไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

อย่างไรก็ตาม จากฟ้า...

เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอ...

การถอดเสื้อผ้าเปียกของเธอไม่ใช่เรื่องง่าย

อย่างไรก็ตาม เขามีวิธีการเสมอ นิ้วเรียวเคลื่อนช้าๆ บนผิวที่ขาวเนียนของเธอ...

เมื่อรูดซิปของชุดลงมาทีละน้อย ชุดชั้นในของเธอก็ถูกเปิดออก

เขาไม่ควรอยู่ที่นั่น แต่เขาก็ยังอยู่ที่นั่น และเขาก็ทำช้าๆ อย่างตั้งใจ...

เมื่อนิ้วของเขาไปถึงขอเกี่ยวบรา ชาร์ลส์ก็เอนตัวลงทันทีและเยาะเย้ยอย่างเย็นชา “คราวหน้าถ้าคุณอยากจะแกล้งทำเป็นว่าไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้!”

ดวงตาของ Shenie ซึ่งปิดในตอนแรกก็เปิดขึ้นทันที เธอหรี่ตา กัดริมฝีปากและแอบสาปแช่ง “คุณมันแย่มาก”

แน่นอนว่าชาร์ลส์อยู่ห่างจากเธอ เขาจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจและความเย็นชา

ในขณะนั้น ในใจของเขา เขาได้กำหนดให้เธอเป็นผู้หญิงที่จะเกลี้ยกล่อมเขาด้วยวิธีการใดๆ

“พี่เขย บังเอิญจัง!” ดวงตาของเธอโค้งและรอยยิ้มของเธอก็สดใสและเป็นประกาย “เจอกันบนเตียงอีกแล้ว!”

ชาร์ลส์ยกคางขึ้นด้วยนิ้วยาวของเขา พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน "คุณราคาถูกจริงๆ!"

เธอเห็นความรังเกียจในดวงตาของเขาและยิ้ม ความสุขในดวงตาของเธอเปรียบเสมือนทะเลภายนอกที่ส่องประกายระยิบระยับ เธออดไม่ได้ที่จะดุเขาว่า “พี่เขย ฉันรู้สึกผิดกับสิ่งที่คุณพูด คุณเห็นไหม ฉันไม่ได้ขอให้คุณพาฉันกลับ ฉันไม่ได้ขอให้คุณ ถอดเสื้อผ้าของฉันออกไหม” เธอกัดริมฝีปากและพูดต่อ “ฉันไม่ได้ขอให้คุณตรึงฉันใช่ไหม”

เมื่อรู้อย่างนี้ ใบหน้าของชาร์ลส์ก็มืดลง จากนั้น เขาโน้มตัวลง และเสียงที่เย็นเยียบของเขาดังก้องอยู่ในหูของเธอ "คุณลืมที่ฉันพูดไปแล้วหรือยัง"

เขาคว้าข้อมือเธอตลอดเวลา Shenie รู้สึกราวกับว่าเขาจะหักข้อมือของเธอได้ทุกเมื่อ

แม้จะเจ็บ เธอก็ยังฝืนยิ้มและพูดว่า “พี่เขยของฉันพูดมากไปแล้ว ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเขากำลังพูดถึงอะไร…”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เขาก็ขยับมือและคว้าคอเธอไว้

“พี่เขยอยากฆ่าผมไหม” เธอพูด. Shenie ไม่กลัวเลย ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความตื่นตระหนกในสายตาของเธอ

อันที่จริง สำหรับเธอ ความตายไม่ได้เลวร้าย

การอยู่คนเดียวในโลกนี้ช่างน่ากลัว

“เชนี่ เธอวางแผนผิดคนแล้ว!” ชาร์ลส์กล่าวว่า เขาอดไม่ได้ที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งในมือของเขา ดวงตาของเขาเย็นชาจนอาจทำให้คนอื่นสั่นได้

ทันใดนั้น Shenie รู้สึกว่าหายใจลำบาก แต่เธอก็ยิ้มและเอามือวางไว้ข้างเธออย่างสงบ นัยน์ตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับ

เธอรู้ว่าถ้าชาร์ลส์ฆ่าเธอจริง ๆ เขาจะไม่ถูกจำคุก และเขาจะไม่จ่ายราคาใด ๆ ในแง่ของการถูกลงโทษตามกฎหมาย

นอกจากนี้ เธอรู้สึกว่าความตายอาจช่วยเธอได้