บทที่ 1167

ใบหน้าของเฟลทเชอร์แดงก่ำเพราะความโกรธเกรี้ยวทันที “กล้าดียังไง! นายคงเป็นขันทีใหม่สินะ นายก็เลยไม่รู้ว่าจักรพรรดินีได้มอบตราทองคำให้แก่ฉัน นายพลเฟลทเชอร์! และด้วยตราทองคำนี้ ฉันสามารถเข้าออกวังได้อย่างอิสระ! และเมื่อนายรู้ว่าฉันมีอำนาจมากแค่ไหนแล้ว นายจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันโดยไม่มีข้อแม้ เข้าใจไหม?”

เฟลทเชอร์หยิบตราสีทองแวววาวออกมาชูขึ้นให้แดร์ริลดู

ข้าราชการคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกอิจฉาเมื่อได้เห็นตราทองคำในมือของเฟลทเชอร์

นั่นเป็นตราทองคำที่จักรพรรดินีได้มอบให้แก่เฟลทเชอร์ ตราทองคำเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงการเป็นบุคคลสำคัญของทวีปโลกใต้เมฆี ดังนั้นตราบใดที่เขามีตราทองคำนั้น แดร์ริลก็ไม่สามารถปฏิเสธคำสั่งของเขาได้ไม่ว่ามันจะไร้สาระแค่ไหนก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ในฐานะประมุขสำนักประตูสุราลัย แดร์ริลจะไม่มีวันทำตัวอัปยศอดสูเช่นนั้นเป็นอันขาด!

แดร์ริลเหลือบมองตราทองคำและยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร จากนั้นเขาก็หันหลังเพื่อเดินจากไป!

“อยากตายเหรอ?” เฟลทเชอร์โกรธจัด

‘บัดซบ! มีทาสรับใช้มากมายกำลังมองดูฉันถูกขันทีผู้ต่ำต้อยเมินเฉย!’

เฟลทเชอร์ตะโกนใส่แดร์ริลด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ “ถ้านายอยากตายมากฉันจะสงเคราะห์นายเอง!”

เมื่อพูดจบเฟลทเชอร์ก็ยกมือขึ้นเพื่อกระตุ้นพลังภายในและส่งมันยังไปฝ่ามือของเขาจนทำให้อากาศโดยรอบแปรปรวน ฉากนั้นเป็นฉากที่น่ากลัว!

เหล่าข้าราชการไม่ได้ตกใจกับสิ่งที่เห็น เพราะในสายตาของพวกเขา ขันทีเป็นเพียงแค่ทาสรับใช้ และถ้าหากว่ามีขันทีออกนอกแถว เขาก็สมควรถูกเฆี่ยนตีจนตาย ซึ่งเป็นเรื่องปกติ!

เมื่อแดร์ริลได้เห็นกำปั้นของเฟลทเชอร์ที่พุ่งตรงเข้ามา ความโกรธก็พลุ่งพล่านในใจของเขาทันที

‘เชี่ย! ฉันไม่ต้องการต่อสู้กับนาย แต่นายกำลังทำตัวมีปัญหา!' แดร์ริลครุ่นคิดในขณะที่เขาเองก็แอบกระตุ้นพลังภายในหยางบริสุทธิ์ของเขาอย่างลับ ๆ ถึงแม้ว่าเฟลทเชอร์จะแข็งแกร่งแต่เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เหมาะสมของแดร์ริลอยู่ดี

ขณะที่กำปั้นของเฟลทเชอร์กำลังจะพุ่งเข้ามาใกล้แดร์ริล เสียงตะโกนอันโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น!

"หยุดนะ!" น้ำเสียงของเธอฟังดูหนักแน่น

เฟลทเชอร์รีบหยุดอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็รีบหันไปมองและได้เห็นร่างที่บอบบางกำลังเดินเข้ามาทางเขาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง