บทที่ 1228

อีเวตต์ตื่นเต้นมาก เธอรีบแบกแดร์ริลขึ้นหลังจากนั้นเธอก็รีบทำตามคำสั่งของดีไวน์ ฟาร์เมอร์ทันที

อีเวตต์วางร่างของแดร์ริลลงบนเตียงไม้ไผ่

เมื่อได้เห็นเลือดบนตัวของแดร์ริล ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็สั่งอีเวตต์ว่า "ถอดเสื้อผ้าของเขาออก แล้วทำความสะอาดบาดแผล ข้าจะทายาให้เขา"

'อะไรนะ?'

'ฉันต้องเปลื้องผ้าเขางั้นเหรอ?'

อีเวตต์ตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอาย

เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอีเวตต์เพิ่งจะช่วยแดร์ริลสวมเสื้อผ้า แต่ในตอนนี้เธอกลับต้องช่วยเขาถอดเสื้อผ้าออก!

ใบหน้าของอีเวตต์แดงระเรื่อ!

แดร์ริลเองก็ผงะเช่นกัน

'บัดซบ! ฉันต้องถูกถอดเสื้อผ้าออกอีกแล้วเหรอ?'

เมื่อได้เห็นท่าทางลังเลของอีเวตต์ ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็ขมวดคิ้ว “มัวรออะไร? ข้าบอกให้เปลื้องผ้าสามีของเจ้าออก เร็วเข้า! เขาเสียเลือดมากและเส้นลมปราณของเขาก็บอบช้ำมากด้วย เราจะรอช้าไม่ได้แล้ว”

'สามีงั้นเหรอ?'

อีเวตต์ตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนร้อนผ่าว

แดร์ริลหัวเราะเบา ๆ

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์คิดว่าพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน!

เมื่อเห็นว่าอีเวตต์กำลังเขินอาย แดร์ริลก็แทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่ไหว

อีเวตต์หันไปเห็นรอยยิ้มของแดร์ริล เธอก็รู้สึกอับอายและโกรธมาก

เธอกำลังรู้สึกอับอายมาก แต่เขากลับกล้าหัวเราะออกมาเช่นนั้นได้ยังไง? เมื่อคิดเช่นนั้น อีเวตต์ก็เอื้อมมือไปหยิกแดร์ริลทันที

อุ๊ย!

เมื่อได้สัมผัสถึงแรงบีบแดร์ริลก็อ้าปากค้างและมองไปที่อีเวตต์อย่างหมดหนทาง 'ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันแค่หัวเราะก็เท่านั้นเอง'

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ส่ายหน้า จากนั้นเขาก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “เอาล่ะ เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว ถอดเสื้อผ้าของสามีเจ้าออก เร็วเข้า!”