บทที่ 1229

'อะไรนะ?'

ผลข้างเคียงของยาคือจะทำให้มองไม่เห็นเป็นเวลาสองถึงสามวันงั้นเหรอ?

แดร์ริลตกตะลึง

เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ดูตกใจของแดร์ริล ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็หันมองไปที่อีเวตต์และพูดขึ้นว่า "ในช่วงสองถึงสามวันนี้เขาจะมองไม่เห็น ดังนั้นเจ้าควรจะดูแลเขาให้ดี และตอนนี้เจ้าก็เป็นผู้ช่วยแพทย์ของข้าแล้ว ข้าจะเรียกหาเจ้าเมื่อข้าต้องการ"

เมื่อพูดจบดีไวน์ ฟาร์เมอร์ก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในกระท่อมมุงจากอีกหลังหนึ่งเพื่อพักผ่อนทันที

เมื่อเขาจากไปแล้วอีเวตต์ก็รู้สึกโล่งใจ เธอมองดูแดร์ริลก่อนจะถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงว่า “นายรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า?”

แดร์ริลสูดหายใจเข้าและยิ้ม "ฉันรู้สึกดีขึ้นมาก ขอบคุณมากนะอีเวตต์..."

แดร์ริลกล่าวออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เพราะอีเวตต์ได้เสียสละเพื่อเขาเป็นอย่างมาก

อีเวตต์ตอบอย่างเรียบง่ายว่า "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ขอแค่นายจำสิ่งที่นายได้สัญญากับฉันเอาไว้ก็พอ! ฉันหวังว่าเมื่อนายหายดีแล้ว ความคับข้องใจระหว่างนายกับราชวงศ์ของโลกใหม่จะหมดไป"

ในขณะที่แดร์ริลกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็สังเกตเห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าของเขาได้กลายเป็นความมืดมิด จากนั้นเขาก็มองไม่เห็น

มันเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?

ดีไวน์ ฟาร์เมอร์บอกว่า เขาจะได้รับผลข้างเคียงจากยานั้นโดยไม่สามารถมองเห็นได้เป็นเวลาสองถึงสามวัน แต่ถึงอย่างนั้น แดร์ริลก็พบว่ามันยากที่จะปรับตัวเมื่อสายตาของเขามืดมนราวกับอยู่ในเวลากลางคืนที่มืดมิด

"แดร์ริล?"

เมื่อสังเกตเห็นว่าแดร์ริลนิ่งเงียบไป อีเวตต์จึงรีบถามขึ้นทันที “นายมองไม่เห็นแล้วเหรอ?”

แดร์ริลพยักหน้า

อีเว็ตต์พูดเบา ๆ ว่า "ดีไวน์ ฟาร์เมอร์ บอกว่านายจะมองไม่เห็นแค่ชั่วคราวเท่านั้น นอนหลับพักผ่อนเถอะ ฉันจะดูแลนายเอง"

"ได้เลย!"

แดร์ริลรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินอีเวตต์กล่าวเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงหลับตาลงเพื่อนอนพักทันที

แดร์ริลได้ตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเผชิญหน้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างใจเย็น

หลังจากนั้นไม่นาน แดร์ริลก็ผล็อยหลับไป การหายใจของเขาช้าลงและสม่ำเสมอ

เฮ้อ…

อีเวตต์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แดร์ริล

ในที่สุดแดร์ริลก็ได้รับการรักษา เธอจะได้พักผ่อนกับเขาบ้างเสียที

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า!

แดร์ริลนอนหลับไป 2 ชั่วโมง จากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมา

อะไรกัน?