บทที่ 1292

ถ้าหากว่าเหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นที่นี่และในเวลานี้ แดร์ริลจะยอมให้จูปาเจี๋ยช่วยโดยไม่ลังเลเลย อย่างไรก็ตาม สุสานโบราณกำลังจะปรากฏขึ้น ดังนั้นเขาจึงไม่อยากสร้างปัญหาไปมากกว่านี้

และที่สำคัญ จูปาเจี๋ยก็เป็นผู้มีตัณหามาก เขากล้าหยอกล้อแม้กระทั่งเทพธิดาจันทรา ฉางเอ๋อ! และถ้าหากว่าสโลนตกอยู่ในกำมือของจูปาเจี๋ย ชื่อเสียงของแดร์ริลจะต้องถูกทำลายมากยิ่งขึ้น

แดร์ริลได้สร้างปัญหาที่พระราชวังโลกใหม่จนทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับผู้คนเริ่มสั่นคลอน ในขณะที่อีเวตต์ เลนดูแลเขาเป็นอย่างดี และความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอก็เริ่มแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น ดังนั้น เขาจึงต้องการปรับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับโลกใหม่ และเมื่อเป็นเช่นนั้น เขาจึงไม่สามารถทำให้สโลนตกอยู่ในกำมือของจูปาเจี๋ยได้

“แดร์ริล!” สโลนตะโกนขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำมากยิ่งขึ้น “นายกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ใครเป็นภรรยาของนาย!”

‘ผู้ชายคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย! เมื่อก่อนเป็นยังไงตอนนี้เขาก็ยังเป็นเช่นนั้น!’

แดร์ริลถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นเขาก็กระซิบกับพวกเธอเบา ๆ ว่า “ฟังฉันนะ พวกเธอไม่เห็นเหรอว่าพี่ชายของฉันแข็งแกร่งมากแค่ไหน? และเขาก็ยังเป็นผู้ชายที่หื่นกามอีกด้วย และถ้าหากว่าพวกเธอทั้งสองคนฆ่าฉัน ลองเดาดูสิว่าเขาจะทำอะไรกับพวกเธอ?”

“เพราะฉะนั้น ฉันจึงต้องบอกเขาว่าพวกเธอทั้งคู่เป็นภรรยาของฉันยังไงล่ะ และการได้เป็นภรรยาของฉันก็ถือเป็นพรอันสูงสุดที่พวกเธอทั้งสองคนเคยได้รับ!”

“นาย!” สโลนไม่อาจเก็บซ่อนความโกรธแค้นที่เธอมีต่อแดร์ริลเอาไว้ได้ เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยว แต่ถึงแม้ว่าเธออยากจะตำหนิเขามากเพียงใด เธอก็ไม่สามารถหาคำพูดมาหักล้างเขาได้

แดร์ริลพูดถูก! ชายที่อยู่ข้างหลังเขามีพลังมหาศาล และต่อให้พวกเธอร่วมมือกันพวกเธอก็ไม่สามารถเอาชนะชายผู้นั้นได้

สโลนกัดริมฝีปากแน่น จุดประสงค์ของเธอในการมายังจักรวาลโลกในครั้งนี้ คือการคว้าสมบัติอันล้ำค่าที่กำลังจะปรากฏขึ้น และถ้าหากว่าเธอยังยืนยันที่จะต่อสู้กับเขา เธออาจจะต้องสูญเสียโอกาสนั้นไป

“แดร์ริล พวกเจ้าทั้งสามคนคุยกันเสร็จหรือยัง?”

เมื่อจูปาเจี๋ยได้เห็นพวกเขากระซิบกระซาบกันราวกับคนรักกัน ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่าพวกเธอทั้งสองคนเป็นภรรยาของแดร์ริลจริง ๆ

“พี่จู เราคุยกันเสร็จพอดี” แดร์ริลหันไปหาจูปาเจี๋ยด้วยรอยยิ้ม

ในเวลานั้น จูปาเจี๋ยยกมือขึ้นเกาศรีษะขณะก้าวเดินไปข้างหน้า จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ที่ข้าพูดเช่นนั้นได้โปรดอย่าเก็บมาใส่ใจ ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ!”