บทที่ 1303

ราเชลเหลือบมองแดร์ริลด้วยความรู้สึกขยะแขยง

'เขาอ้างตนเองเป็นประมุขสำนักประตูสุราลัยแต่จิตใจของเขาช่างสกปรกและน่าขยะแขยงจริง ๆ!'

แดร์ริลไม่ได้เห็นสายตาของราเชลที่จ้องมองเขาด้วยความเกลียดชัง เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะจับจ้องไปยังแท่นศิลาที่อยู่ไม่ไกล “ดูนั่นสิ! ที่บนแท่นศิลามีข้อความบางอย่างถูกเขียนเอาไว้”

ในขณะที่พูดเช่นนั้น แดร์ริลก็เดินเข้าไปใกล้แท่นหิน โดยมีจูปาเจี๋ยและเดบร้าเดินตามหลังเขามาอย่างรวดเร็ว

อีวานและราเชลเหลือบมองหน้ากันก่อนจะเดินตามพวกเขาไปด้วยเช่นกัน

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงด้านหน้าแท่นศิลา พวกเขาก็มองเห็นข้อความที่ถูกจารึกไว้บนศิลาด้วยรอยเลือดที่ดูหมองคล้ำ โดยข้อความเหล่านั้นถูกเขียนเอาไว้ด้วยตัวอักษรโบราณ

"มันเขียนว่าอะไร?" ราเชลพึมพำขณะที่เธอจ้องมองตัวอักษรโบราณอย่างไม่เข้าใจ

อีวานส่ายหน้า “มันเป็นตัวอักษรโบราณ และการเขียนของมันก็ดูโบราณมาก คงไม่มีใครอ่านออกหรอก”

‘ฮ่า ๆ…ตัวอักษรโบราณมันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว!’ เมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขา แดร์ริลก็กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ อีวานก็เหลือบมองแดร์ริลด้วยความรู้สึกหงุดหงิดและพูดขึ้นว่า "แดร์ริล นายหัวเราะอะไร? นายทำเหมือนนายอ่านมันออกอย่างนั้นแหละ!”

อันที่จริงอีวานไม่กล้าพูดกับแดร์ริลเช่นนั้น เพราะว่าแดร์ริลคือผู้นำสูงสุดของทวีปจักรวาลโลก แต่เมื่อแดร์ริลดูถูกเขาต่อหน้าแฟนสาวของเขาเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงทนไม่ได้

เฮ้อ!

แดร์ริลถอนหายใจเบา ๆ และหันมองไปที่อีวานขณะชี้ไปที่ถ้อยคำบนแท่นศิลาและอ่านออกมาว่า “ตำหนักสมบัติแห่งดวงวิญญาณ อันยิ่งใหญ่ ผู้บุกรุกทั้งหมดจะต้องตาย!”

“แดร์ริล คุณอ่านตัวอักษรโบราณออกด้วยเหรอ?” เดบร้าถามขึ้นอย่างอ่อนโยนขณะที่เธอจับแขนของแดร์ริลเอาไว้ด้วยหัวใจที่เต้นเร็วระรัว