บทที่ 1455

ว้าว!

ในขณะที่แดร์ริลครุ่นคิดเช่นนั้น เขาก็ได้ยินเสียงโห่ร้องของฝูงชนที่อยู่ด้านข้าง

"พระเจ้า! หนึ่งกระบวนท่า!”

“ไม่แปลกใจเลยที่เขาเป็นรองเจ้าสำนักประกายแสง เขาเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ด้วยเพียงกระบวนท่าเดียว!”

เมื่อแดร์ริลหันกลับไป เขาก็มองเห็นมัตเตโอยืนอยู่ที่นั่นด้วยใบหน้าที่ดูภาคภูมิใจ โดยมีคู่ต่อสู้ของเขานอนราบอยู่กับพื้นขณะดิ้นรนอย่างเจ็บปวด

พวกเขาทั้งคู่เพิ่งจะขึ้นเวทีไปได้ไม่กี่นาที แต่มัตเตโอก็สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ด้วยเพียงกระบวนท่าเดียวจนทำเอาฝูงชนต่างก็ร้องว้าว!

สายตาของฝูงชนต่างก็จับจ้องไปที่มัตเตโอด้วยความชื่นชม

"เฮ้อ!" เมื่อสังเกตเห็นว่าฝูงชนไม่ได้สนใจแดร์ริลอีกต่อไป เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

'ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดฝูงชนก็มุ่งความสนใจไปที่มัตเตโอ!' แดร์ริลพึมพำกับตัวเองขณะเดินออกจากลานการแข่งขันไปอย่างรวดเร็ว

ในช่วงบ่าย!

แดร์ริลมาถึงสถานที่จัดการแข่งขันวรรณกรรม ในเวลานั้น เขาสังเกตเห็นผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันอยู่ที่ทางเข้าและกำลังอ่านกฎการแข่งขัน

'บ้าฉิบ!'

เมื่อแดร์ริลเดินเบียดฝูงชนเข้าไปดูกฎการแข่งขันเขาก็ตกตะลึงทันที

กฎการแข่งขันสำหรับวันนี้ได้ระบุเอาไว้ว่า การแข่งขันวรรณกรรมจะแบ่งออกเป็นดนตรี หมากรุก คัดลายมือ และศิลปะ และผู้เข้าแข่งขันจะต้องผ่านทั้งสี่ประเภทเพื่อเข้าสู่รอบต่อไป!

“ซวยแล้ว! ฉันรู้แค่การคัดลายมือและศิลปะ แต่ว่าฉันไม่รู้เกี่ยวกับดนตรีและหมากรุก”

"ใช่ฉันก็ด้วย! ฉันรู้แต่เรื่องดนตรี ฉันควรทำยังไงดี?"

แดร์ริลรู้สึกขบขันเมื่อได้ยินการสนทนาของผู้เข้าแข่งขันหลายคน พวกเขาถอนหายใจอย่างรู้สึกหดหู่

'ฮ่า ๆ! พวกเขากล้ามาเข้าร่วมแข่งขันได้ยังไงทั้ง ๆ ที่พวกเขาไม่เก่งเลยสักอย่าง?’

ถึงแม้ว่าแดร์ริลจะไม่ได้เชี่ยวชาญทุกประเภท แต่อย่างน้อยเขาก็ได้รับความช่วยเหลือจากผางถ่ง ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกเป็นกังวลเลย

จากนั้น แดร์ริลก็เดินเข้าไปในลานการแข่งขันขณะที่ครุ่นคิดเช่นนั้น