บทที่ 1614

แอมโบรสและเอร่าต่างมองหน้ากันและกันในขณะนั้น หลังบรรยากาศรอบ ๆ วังเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“พี่แอมโบรส!”

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นเอร่าก็ได้สติกลับคืนมา และถามอย่างนุ่มนวลว่า “ทำ…ทำไมท่านพี่ถึงได้ปล่อยสำนักเหล่านั้นไปล่ะ?”

เอ่อ…

แอมโบรสเกาหัวและมีท่าทีอึกอัก

เขารู้ดีว่าเขาไม่ควรเอ่ยถึงเมแกนต่อหน้าเอร่า แล้วเขาจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไรดีล่ะ?

“ฝ่าบาทเสด็จแล้ว!”

อย่างไรก็ดี ในจังหวะที่แอมโบรสกำลังอึกอักอยู่ ทันใดนั้นเองขันทีก็ตะโกนเสียงดังมาจากด้านนอกโถงหลวง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาหาพวกเขา

‘องค์จักรพรรดิมาที่นี่!’

แอมโบรสสะดุ้งตัวยืนขึ้นด้วยความตื่นตระหนกทันทีทันใด

พระราชวังมีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวดโดยเฉพาะยามกลางคืน ไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะเข้ามาได้เองโดยไม่ได้รับอนุญาตจากจักรพรรดิ แม้แต่เจ้าชายเองก็ไม่สามารถพาใครเข้ามาได้

เอร่าไม่ใช่คนในราชวงศ์ เพราะฉะนั้นเธอจะต้องเดือดร้อนเป็นแน่หากจักรพรรดิเห็นเธอเข้า

‘จักรพรรดิมาที่นี่งั้นเหรอ?’

เอร่าตัวแข็งทื่อ พร้อมกับยืนขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดว่าแอมโบรสว่า “พี่แอมโบรส เราจะทำยังไงกันดี?”

แอมโบรสพยายามข่มใจให้สงบแล้วตอบกลับไปว่า “อย่าตกใจไป พี่จะหาที่ให้เธอซ่อนตัว”

เอร่าตอบรับและกำลังจะหาที่ซ่อน

“ฮ่า ๆ แอมโบรส เจ้าหลับหรือยัง?”

ในตอนนั้นเอง ก็ได้มีเสียงหัวเราะดังมาจากทางเข้าโถงหลวง พร้อม ๆ กับที่เจ้าศักดินาเคนนี่ค่อย ๆ เดินเข้ามา ด้วยชุดคลุมลายมังกรสีทองที่เปร่งประกายอร่าม เขาช่างสง่างามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

‘หืมม?’

เมื่อเจ้าศักดินาเคนนี่ได้เข้ามา เขาสังเกตเห็นเอร่าที่ลุกลี้ลุกลน เขาจึงหุบยิ้มลง และชี้ไปที่เอร่าแล้วถามแอมโบรส “แอมโบรส เธอคนนี้คือใคร?”