บทที่ 1777

ให้ตายสิ นังเด็กเอร่านั่นกระโดดจากหน้าผาเข้าไปในสุสานโบราณของลิโป้ได้อย่างไร

‘สุสานของลิโป้อยู่ใต้หน้าผานี้ไม่ใช่เหรอ? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ทางเข้าที่อยู่ใต้จุดนี้เหรอที่ผู้บ่มเพาะของทั้งเก้าทวืปต่างก็มารวมตัวกันหน้าสุสานน่ะ?’

เอร่าต้องกระโดดเข้าไปในสุสานโบราณของลิโป้แน่ ๆ

บรรดาผู้บ่มเพาะที่ไล่ตามเอร่ามาต่างก็มองหน้ากัน

มีคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า “ถ้าเอร่าเข้าไปในสุสานโบราณจริง ๆ เราก็ไม่ต้องไปดูหรอก ในนั้นมีกับดักนับไม่ถ้วนและมีแมลงพิษมากมาย ถ้าเธอเข้าไปในนั้น เธอก็ต้องตายสถานเดียว”

เมื่อได้ยินดังนั้นผู้บ่มเพาะทั้งหลายต่างก็นึกย้อนไปถึงประสบการณ์อันตรายที่พวกเขาได้ประสบตอนที่พวกเขาเข้าไปในสุสานและอดที่จะตัวสั่นสะท้านไม่ได้ พวกเขาพยักหน้าอย่างเห็นพ้องต้องกันและไม่นานก็กลับไปยังที่ที่จากมาหลังจากที่สรุปได้แล้ว

ขณะนั้นที่ใต้หน้าผา

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

เอร่าได้ยินเพียงเสียงลมพัดกระหน่ำกรอกหูขณะที่เธอกระโดดลงหน้าผามา ใบหน้าเธอซีดเผือดขณะที่ร่วงลงมาและเธอก็ต้องปิดตาแน่น เธอนั้นรู้สึกสิ้นหวังมาก

‘เอ๊ะ?’

หลังจากผ่านไปประมาณสิบวินาทีได้ เอร่าก็รู้สึกได้ว่าผืนดินนั้นปล่อยพลังวิญญาณออกมาซึ่งยิ่งพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่เธอเองก็ใกล้จะตกถึงพื้น ความเร็วในการร่วงหล่นของเธอก็ช้าลงอย่างกะทันหันเพราะการช่วยเหลือของพลังวิญญาณนั้น

เอร่าลืมตาขึ้นทันใดและมองไปที่พื้นเบื้องล่าง เธอตกตะลึงไปทันใด

เธอเห็นหลุมใหญ่อยู่ที่พื้นดินและปากทางหลุมนั้นก็มีกระแสลมหมุนขนาดยักษ์ ลมนี้นั่นเองที่ปล่อยพลังวิญญาณออกมาซึ่งช่วยลดความเร็วในการตกพื้นของเธอ

ใช่แล้ว นี่คือทางเข้าของสุสานโบราณของลิโป้ กระแสลมนั้นก็คือพลังวิญญาณของสุสานนั่นเอง

เอร่ารู้สึกแปลกใจและยินดีเมื่อตระหนักได้ว่าเธอไม่ได้กำลังจะตาย เธอปล่อยพลังภายในของตนออกมาและซัดใส่ด้านข้างของภูเขาเมื่อได้เห็นว่าเธอใกล้จะลงถึงพื้น เพื่อใช้แรงต้านช่วยลดความเร็วในการตกลงสู่พื้นของเธอ

ตอนแรกเอร่าพยายามที่จะลงยืนที่ข้างทางเข้าของสุสาน แต่เธอตกลงมาแรงเกินไปและทำให้ทิศทางเบี่ยงไปเล็กน้อย เธอนั้นตกลงไปในสุสานตรง ๆ โดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

“อ่า…”

พลังหน่วงรุนแรงนั้นทำให้เอร่าต้องก้าวถอยไปสองสามก้าวตอนที่เธอลงถึงพื้น เธอตะโกนออกมาและสุดท้ายก็ทรุดลงนั่งกับพื้นขณะที่ยังทรงตัวไม่ได้