บทที่ 1854

“นี่ แม่คนสวย! ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปีแล้วก็ตาม แต่ฉันก็ยังคิดถึงความอ่อนโยนของเธอในยามค่ำคืนอยู่นะ แล้วอีกอย่าง ฉันคงไม่สามารถพบขวานแยกนภาได้ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเธอ และวันนี้ฉันก็คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้!”

โดน็อกก้าวมาข้างหน้าและอุ้มยูมิไปที่เตียง เขาชื่นชมความงามของเธออย่างพินิจพิเคราะห์

ดวงตาของเขาเหมือนสัตว์ร้ายที่จ้องจะเขมือบยูมิ

‘ช่างงดงามอะไรอย่างนี้!’

เขาไม่คิดว่ายูมิจะยังคงเซ็กซี่ได้ขนาดนี้หลังจากผ่านมานานหลายปี

ตอนนี้ยูมิอยู่ในชุดกระโปรงสั้นแสดงให้เห็นถึงหุ่นอันเซ็กซี่เย้ายวนของเธอ

“ปล่อยฉัน-” ยูมิแทบจะร้องไห้ เธอยังคงตะโกนต่อ

“ปล่อยเธอเหรอ? สามีของเธอแปรพักตร์จากโลกใหม่มาหาฉัน ถ้าฉันจะปล่อยเธอไป เธอจะไปที่ไหนล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น สามีของเธอเป็นคนตกลงที่จะให้เธออยู่ที่พระราชวังนี้เอง บอกฉันทีสิว่านี่ไม่ใช่โชคชะตาของเราน่ะ?” โดน็อกหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาตื่นเต้นจนพูดไม่ออก

จากนั้นโดน็อกก็จูบไปที่ริมฝีปากสีแดงของยูมิ

“ปล่อยนะ!” ยูมิตะโกนออกมาดังลั่น แต่เธอถูกสกัดจุดเอาไว้เธอจึงไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว

ตอนนี้ยูมิรู้สึกอยากจะตายเสียจริง!

เมื่อสิบปีก่อน เธอโชคไม่ดีที่ตกไปอยู่ในมือของโดน็อกและได้รับความอัปยศอดสูอย่างไม่รู้จบ

สิบปีต่อมา สามีขี้แพ้ของเธอได้มอบเธอให้กับโดน็อกโดยไม่รู้ตัว

นี่อาจเป็นชะตากรรมของเธอก็ได้ ส่วนโดน็อกนั้นคือจุดอ่อนของเธอสินะ?

ณ ขณะนั้นในห้องที่อยู่ข้าง ๆ

ซูซานนอนอยู่บนเตียง แต่มีเสียงหนึ่งปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา

ฟึ่บ!

เธอหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงอันน่าอับอายเหล่านั้น เธอรู้สึกตกใจอย่างมากในเวลาเดียวกัน

โดน็อกเป็นสัตว์ร้าย เขาทำอย่างนั้นกับภรรยาของฟลอเรียนได้อย่างไร?

เธอรู้สึกโกรธและอาย แต่แล้วจู่ ๆ เธอก็คิดอะไรบางอย่างออก