บทที่ 1884

สมแล้วที่แอมโบรสนั้นเป็นลูกชายของแดร์ริล ในอดีตแดร์ริลเคยทำผิดมานับหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรที่ไม่เหมาะสมเลย แดร์ริลได้ก่อตั้งสำนักประตูสุราลัยตั้งแต่อายุยังน้อยและมีส่วนร่วมในชุมชนของผู้บ่มเพาะ เขาสรรเสริญคนดีและลงโทษคนชั่ว เขายังเป็นผู้นำของสำนักประตูสุราลัย สำนักภูเขาบุปผาและนิกายตำหนักอมตะในตอนที่พวกเขาปกป้องจักรวาลโลกจากการรุกรานของโลกใหม่

แอมโบรสนั้นยังเด็กมาก แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าแดร์ริลเลย

เพราะมันก็เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น!

เมแกนและเหล่าชนชั้นสูงจากสำนักต่าง ๆ ตัวสั่นเทิ้ม เมแกนกัดริมฝีปากพลางจ้องมองแอมโบรสด้วยความแปลกใจ

เธอสังเกตเห็นบาดแผลนับพันบนร่างของแอมโบรสและเสื้อผ้าของเขาเปื้อนสีแดงที่มาจากเลือดของเขาเต็มไปหมด เขาหน้าซีดเซียวและตัวสั่นเทา แต่เขายังคงส่องประกายอันน่าชื่นชมออกมา ดวงตาที่สดใสของเขาดูบริสุทธิ์ราวกับว่ามันสามารถขับไล่ความชั่วร้ายทั้งหมดในโลกนี้ไปได้

เมแกนตกตะลึงไป

‘แอมโบรสดึงสติของเขาเอาไว้ได้จริงเหรอ? นั่นคือสิ่งที่เขาทำตลอดทั้งคืนเลยงั้นเหรอ? นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง?’

ร่างของเมแกนสั่นสะท้าน ความภาคภูมิใจและความเย่อหยิ่งของเธอถูกแทนที่ด้วยความตกใจ

ในทางกลับกัน ออโรร่ารู้สึกดีใจอย่างมากหลังจากที่ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เธอมองแอมโบรสพร้อมด้วยน้ำตาของความตื่นเต้น

‘ดีเหลือเกิน! ไม่มีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาสองคน ค่อยยังชั่ว!’

ในขณะนั้นเอง เอร่าก็ตื่นขึ้นมาเนื่องจากเสียงที่ดัง

“ท่านพี่แอมโบรส?”

เธอตัวสั่นเทาไปด้วยความตกใจในทันทีที่ลืมตาและมองเห็นแอมโบรส

ไม่กี่วินาทีต่อมา เอร่าก็ตอบสนองในที่สุด เธอกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของแอมโบรส เธอร้องไห้ออกมา “พี่แอมโบรส ฉันขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ”

เอร่าเป็นคนฉลาด เธอรู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอมองเห็นร่างของแอมโบรสที่เต็มไปด้วยบาดแผล