บทที่ 1885

เมแกนตัวสั่นเทิ้ม เธอกัดริมฝีปากในขณะที่เฝ้ามองดูแอมโบรส เอร่า และออโรร่าลงจากภูเขาไป เธอรู้สึกขัดแย้งในใจจนลืมสั่งให้คนของเธอสกัดพวกเขาเอาไว้

ในขณะนั้นเอง เมแกนตั้งใจที่จะฆ่าทั้งสามคนทิ้ง แต่เธอไม่อาจตัดสินใจได้

ภายหลังจากนั้นไม่กี่นาที เธอมองไปยังทิศที่พวกเขาจากไปและกัดริมฝีปากของเธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า “แอมโบรส ฉันรับได้ถ้านายจะมาเพื่อแก้แค้น ฉันไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจในชีวิตของฉันเลย!”

…

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ หุบเขาลืมเลือน ซึ่งเป็นที่ที่ทวีปโลกใหม่ ทวีปจักรวาลโลก และแดนมัชฌิมมาบรรจบกัน

ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งเงียบ ๆ ในห้องโถง พร้อมกับมองไปรอบ ๆ อย่างว่างเปล่า

เธอสวมชุดเดรสยาวสีขาวนวลที่เน้นให้เห็นรูปร่างอันสง่างาม เธอดูมีเสน่ห์จนน่าเหลือเชื่อ! เธอมีใบหน้าที่งดงามราวกับนางฟ้า ซึ่งมักจะสะกดสายตาผู้คนตั้งแต่แรกพบ

นัยน์ตาอันหยาดเยิ้มของเธอช่างน่าหลงใหล

เธอคือเดบร้า

เจมส์ได้ให้ธาราลืมเลือนแก่เธอในตอนที่เขาพาเธอมายังที่หุบเขาลืมเลือนนี้

เวลาผ่านได้ไปครึ่งเดือนนับตั้งแต่เธอมาถึงและธาราลืมเลือนได้ลบความทรงจำของเดบร้าไปแล้ว เธอจำอะไรในอดีตไม่ได้เลย

นี่คือวันแรกที่เดบร้าได้รับการปล่อยตัวออกมาจากห้องส่วนตัวของเธอ และยังเป็นวันที่เธอได้เข้าร่วมหุบเขาลืมเลือนอย่างเป็นทางการอีกด้วย

ปึง ปีง...

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นในขณะที่ลูกศิษย์ของหุบเขาลืมเลือนหลายสิบคนพาผู้หญิงคนหนึ่งในชุดสีม่วงเข้ามาในห้องโถง

ผู้หญิงคนนั้นดูมีอายุราวประมาณ 30 ปี และมีร่างกายที่แข็งแรงและสง่างาม เธอเป็นสาวงามที่มีเสน่ห์และไม่มีใครเทียบได้ เธอคือวีนัส สจ๊วต เจ้าแห่งหุบเขาลืมเลือน