บทที่ 1920

ฟุ่บ

ม่านตาแดร์ริลหรี่ลงเมื่อเห็นฟลอเรียน ดวงตาเขาแดงก่ำ

เหมือนว่าฟลอเรียนนั้นจะสวามิภักดิ์ต่อโดน็อก

แม้ว่าโดน็อกจะฆ่าโซรัน ฟลอเรียนก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน

แกร่ก แกร่ก แกร่ก

ดวงตาแดร์ริลขณะที่เขากำหมัดแน่นจนกระดูกลั่น

“แดร์ริล” ฟลอเรียนดูโหดร้ายมากขณะที่เขาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ตายซะ”

ตอนนั้นแววตาฟลอเรียนก็แฝงแววอาฆาต เขาคิดว่าซูซานเป็นคนฆ่ายูมิภรรยาของตน ซูซานนั้นเป็นแม่ทูนหัวของแดร์ริลดังนั้นเมื่อเห็นแดร์ริลโทสะเขาจึงปะทุ

ฟลอเรียนไม่รู้เลยสักนิดว่าตอนนั้นภรรยาของตนยังมีชีวิตอยู่ โดน็อกจับเธอคุมขังเอาไว้

โฮก

ภาพลวงตามังกรสีเลือดนั้นคำรามก้องก่อนที่จะเข้าจู่โจมแดร์ริล

โดน็อกยิ้มเล่ห์ร้าย เขารู้สึกพอใจมาก

‘ฟลอเรียนนี่เก่งเรื่องลอบโจมตีจริง ๆ มีเขาช่วยคราวนี้แดร์ริลต้องตายแน่’

แดร์ริลไม่ได้ตระหนกเมื่อเห็นมังกรสีเลือด เขาแค่นเสียง “นี่มันแค่ภาพลวงตาโง่ ๆ นายกล้าเอามันออกมาให้ขายหน้าตัวเองด้วยเหรอ?”

จากนั้นแดร์ริลก็ปล่อยราชาอสูรเถาอู้ออกมาจากกระเป๋าเก็บสัตว์เทพ

โฮก

ราชาอสูรเถาอู้สีม่วงเข้มปรากฏขึ้นตามด้วยพลังที่สะเทือนเลื่อนลั่น

เมื่ออสูรปรากฏตัว ทุกคนในห้องโถงต่างก็หายใจอย่างยากลำบาก หัวใจพวกเขาเต้นรัวกระหน่ำ

ราชาอสูรเถาอู้นั้นเป็นสัตว์เทพจริง ๆ มันอยู่คนละระดับกับภาพมังกรลวงตาที่สร้างขึ้นมาจากพลังภายในของคน เพราะยังไงตัวหนึ่งก็เป็นของจริง ขณะที่อีกตัวเป็นแต่ภาพลวง

โฮก