บทที่ 2011

หยางเจียนที่ลอยอยู่กลางอากาศสังเกตการต่อสู้อยู่ขณะที่เขาเห็นแอมโบรส

สายตาเขาจับจ้องแอมโบรส จากนั้นก็ฉายแววแปลกใจและสับสน

น่าสนใจ พลังของเด็กหนุ่มคนนี้ไม่แกร่งมาก แต่ว่าอาวุธของเขาค่อนข้างดี

แต่หยางเจียนไม่ได้ลงมือทำอะไร แต่เขาทำแค่เพียงลอยอยู่กลางอากาศคอยดูการต่อสู้ไปเรื่อย ๆ

เขานั้นเป็นจักรพรรดิของโมอาน่าเหนือ ทำไมเขาต้องลงไปรบเองด้วย? กงกงก็สามารถรับมือเจ้าเด็กที่มีค้อนยักษ์นั้นได้

แต่หยางเจียนประมาทความสามารถของแอมโบรสเกินไป

ไม่นานก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

กงกงใช้ไปมากมายหลายกระบวนท่า แต่เธอก็ไม่สามารถเอาชนะแอมโบรสได้ เธอนั้นแข็งแกร่งกว่าเด็กหนุ่มมาก แต่ว่าเขามีค้อนทรราช เขานั้นเลยทัดเทียมกับกงกงเพราะว่ามีอาวุธนั่น

“กงกง”

ในที่สุดหยางเจียนก็ทนไม่ไหว เขาบอกว่า “ถอยไป”

“เพคะ ฝ่าบาท” กงกงดูรู้สึกผิดขณะที่เธอขานตอบเขาและรีบหลบไปด้านข้าง

หยางเจียนไม่พูดอะไร เขารีบเหาะพุ่งไปหาแอมโบรส

หยางเจียนนั้นไปอยู่ต่อหน้าแอมโบรสในพริบตา เขามองแอมโบรสอย่างครุ่นคิด “หายากที่จะเจอคนที่ต่อสู้กับกงกงได้นานขนาดนี้ แต่โลกใหม่ต้องพ่ายแพ้ในศึกนี้แน่ เจ้าควรยอมแพ้เสียโดยดี”

เสียงของเขาไม่ดัง แต่ว่าก็กึกก้องไปทั่วสนามรบด้วยพลังที่มี

ซูม

จากนั้นรังสีน่าสะพรึงก็พวยพุ่งออกมาจากร่างหยางเจียน บรรยากาศรอบข้างเยือกแข็งทันที

นี่เป็นพลังแข็งแกร่งที่หยั่งไม่ถึง ทำให้คนตระหนกได้

หยางเจียนยกมือโบกทันที เสียงสนั่นจนแผ่นดินสะเทือนดังมาจากกระบี่สองคมสามแฉกของเขา ทันใดนั้นก็มีแสงสีทองส่องแยกฟ้าและดินก่อนพุ่งไปใส่แอมโบรส

เฮือก

แอมโบรสอึ้งไปเมื่อเขารู้สึกได้ถึงพลังที่น่าหวาดหวั่นของหยางเจียน เขาสะท้านเฮือก ก่อนปล่อยพลังภายในออกมาทันที และใช้ค้อนทรราชของเขาเป็นเกราะป้องกันตัวเองจากการโจมตี

แอมโบรสไม่กล้าประมาท เขานั้นใช้พลังภายในไปทั้งหมด

ปัง