บทที่ 2036

แดร์ริลทั้งตกใจและโมโหเมื่อได้เห็นทหารโลกใต้เมฆีพ่ายแพ้งทีละคน เขาตะโกนอย่างกราดเกรี้ยว “ทุกคนอย่าตระหนก ทุ่มเทพลังต้านไว้”

แดร์ริลเข้าสู่สนามรบเพื่อช่วยกองทัพโลกใต้เมฆี ขณะที่เขาออกไปฆ่าศัตรูแดร์ริลก็ยังคงตะโกนออกคำสั่งและเตรียมที่จะตั้งค่ายกลอื่นมารับมือกองทัพโมอาน่าเหนือ

แต่ว่าหยางเจียนก็ไม่เปิดโอกาสให้แดร์ริลได้ตั้งค่ายกลเลย เพียงไม่กี่นาทีหยางเจียนก็นำทัพไปถึงหน้าประตูเมือง

“ถอยทัพ”

เมื่อเขาเห็นว่ามีทหารโลกใต้เมฆีล่มจมกองเลือดมากขึ้น แดร์ริลก็รู้ว่าเมืองลิลี่เดลคงต้านไม่ไหวแล้ว เขาตะโกน “เร็วเข้า ปกป้องจักรพรรดินี ถอยทัพและอพยพเมืองลิลี่เดล”

เมื่อเขาพูดจย เขาก็จัดการล้มศัตรูตรงหน้าได้อีกหลายคน จากนั้นก็ทะยานกลับไปลอยอยู่เหนือประตูเมือง

แดร์ริลไม่ได้อยากถอย

แต่เขาไม่มีทางเลือก ศัตรูทำลายค่ายกลของเขาได้ อีกอย่างพลังของหยางเจียนก็แกร่งมาก พวกเขาไม่มีทางโต้กลับไป

ตึก ตึก

เหล่าเสนาบดีตื่นตระหนก พวกเขารีบเข้าล้อมเพื่อปกป้องจักรพรรดินีลงจากหอคอยเมือง จากนั้นก็มีทัพพาทั้งกลุ่มนี้อพยพออกจากเมืองลิลี่เดลทันที

ตูม

ทันทีที่พวกเขาออกไปจากลิลี่เดล ประตูเมืองก็โดนระเบิดเป็นผุยผง จากนั้นทหารโมอาน่าเหนือหลายแสนนานก็หลั่งไหลเข้าเมืองลิลี่เดลเหมือนระลอกคลื่น

“ท่านกุนซือจงเจริญ”

“ฝ่าบาททรงพระเจริญ”

หลังจากที่ได้ครองเมืองลิลี่เดล ทหารโมอาน่าเหนือหลายแสนก็โห่ร้องเป็นเสียงเดียวกัน พวกเขาเสียงดังกึกก้อง

หยางเจียนยังคงลอยอยู่กลางอากาศ มุมปากยกยิ้ม และเสียงทรงอำนาจของเขาก็ดังก้องทั่วเมือง “จงฟัง เราจะพักผ่อนกันที่นี่ จงเพลิดเพลินกับสตรีและสุราเลิศของเมืองนี้ เราจะเคลื่อนพลพรุ่งนี้เช้า”

“ขอบพระทัย ฝ่าบาท” ทั้งกองทัพประสานเสียงกัน

เอร่าเข้าไปในเมืองลิลี่เดลพร้อมแอมโบรส เธอเห็นว่าชาวเมืองลิลี่เดลต้องไร้บ้านเพราะทัพโมอาน่าเผาบ้านเรือนและขโมยสิ่งของ เธอกัดปากแน่นรู้สึกเจ็บปวดใจ