บทที่ 2037

มีรายงานว่าตอนนี้กองทัพโมอาน่าเหนือตั้งค่ายอยู่บนเขาห่างไปประมาณสิบกว่ากิโลเมตรทางเหนือของเมืองหลวง หลังจากได้พักสองสามชั่วโมง พวกเขาอาจจะเข้าโจมตีเมืองหลวง เมื่อเมืองหลวงพ่ายแพ้ ทั้งทวีปโลกใต้เมฆีก็จะต้องจบสิ้น

“ทุกท่าน”

จักรพรรดินีมองไปรอบ ๆ พระนางทั้งกังวลและเสียใจ “มีวิธีใดไหมที่จะหยุดทัพโมอาน่าเหนือได้?”

ทั้งเหล่าเสนาบดีและแม่ทัพต่างก็มองหน้ากัน ไม่มีใครเดินออกมาเพื่อให้คำแนะนำ ทั้งห้องโถงเงียบสงัด

ดีจริง

จักรพรรดินีถอนใจยาวและมองแดร์ริล “แม้แต่นายก็ไม่มีเหรอ แดร์ริล?”

ดวงตาเธอฉายแววความหวังเมื่อพูดเช่นนั้น

แดร์ริลยิ้มขื่นและส่ายหน้า เขาบอกว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมก็ทำอะไรไม่ได้”

แดร์ริลท้อใจมาก

ตั้งแต่ที่เขาได้เป็นผู้บ่มเพาะ แดร์ริลก็มีความมั่นใจสูงในทุกเรื่องที่ทำ โดยเฉพาะเรื่องการตั้งค่ายกล แดร์ริลเชื่อว่าเขาเป็นคนที่มีความรู้เรื่องค่ายกลดีมากที่สุด

เพราะเขารู้คัมภีร์ค่ายกลไป๋ฉี่ที่รวมค่ายกลทุกแบบในโลกนี้ ดังนั้นศัตรูที่เข้ามาเจอเข้าก็รนหาที่ตายเท่านั้น

หลังจากที่เขารู้ว่า คู่มือของเขาคือจางจือ หัวหน้ากองโจรโพกผ้าเหลืองในช่วงสงครามสามก๊ก แดร์ริลก็รู้แล้วว่า ที่ผ่านมาเขามั่นใจในตัวเองเกินไป

ช่วงศึกสามก๊กเมื่อพันปีก่อน จางจือนำกลุ่มกบฏโพกผ้าเหลืองแล้วทำให้เกิดความปั่นป่วนในแผ่นดิน ไม่มีกองกำลังไหนจะสามารถต้านกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองได้ จนกระทั่งลิโป้เข้าร่วมทัพกับคนอื่น ๆ ถึงสามารถกำราบจางจือได้

ขนาดตัวลิโป้ยังต้องอาศัยความช่วยเหลือเพื่อรับมือจางจือ แล้วแดร์ริลเพียงลำพังจะจัดการเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น จางจือเป็นคนโหดเหี้ยม เขาไม่สนใจชีวิตของชาวบ้าน แดร์ริลไม่เหมือนกับเขา

แดร์ริลรู้สึกขมขื่นใจ

มันจบแล้ว