บทที่ 2038

เวรเอ๊ย

แดร์ริลผงะไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำพูดของควินซี่ เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบไปอย่างไร

จากนั้นแดร์ริลก็ได้สติ เขายิ้มขื่นให้ควินซี่ “องค์หญิง ท่านมาโทษกระหม่อมได้ยังไง? ถึงไม่มีกระหม่อมหยางเจียนก็รุกรานโลกใต้เมฆีอยู่แล้ว”

ควินซี่นี่น่าสนใจจริง ๆ เธอโทษแดร์ริลก็เพราะว่าเธอเกลียดเขา

ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย

แดร์ริลเห็นจักรพรรดินีส่งตราลัญจกรหยกให้ขันที เพื่อเตรียมจะส่งให้หยางเจียน

อะไรนั่น?

ตราลัญจกรหยกดึงดูดความสนใจของแดร์ริลทันที เขาไม่เคยคิดจะสนใจดูมันมาก่อน แต่เมื่อขันทีเดินผ่านเขาไป เขาก็เห็นว่า ตราลัญจกรหยกนั้นใสกระจ่าง และส่องแสงสะท้อนหลากสี

ให้ตายสิ

แดร์ริลตกใจมาก แต่ในใจเขาก็ยินดีมาก

เขาลอบหัวเราะ

ดูเหมือนว่าตราลัญจกรหยกนั้นคือศิลาบูรณะสวรรค์ หินสีซึ่งเจ้าแม่หนี่ฮวาใช้เพื่อซ่อมท้องฟ้า รูปร่างของมันก็ดูพอเหมาะพอเจาะกับช่องที่ชั้นสี่ของเจดีย์เจ็ดมหาสมบัติ

“ช้าก่อน”

แดร์ริลหยุดขันทีไว้ทันทีขณะที่เขาพิจารณาตราลัญจกรหยก

แม้ว่าเขาไม่ได้หยิบมาถือไว้ในมือ แดร์ริลก็สามารถรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณที่เฉพาะตัวของตราหยก นอกจากนั้นมันยังให้ความรู้สึกเย็น ขณะที่อุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงเล็กน้อย

ทันใดนั้นเหล่าเสนาบดีทั้งหลายในห้องโถงก็ต่างหันมาจ้องสนใจแดร์ริล พวกเขาพากันตกตะลึง

‘แดร์ริลทำอะไรน่ะ? เขาอยากจะหยิบตราลัญจกรหยกเหรอ?’

“แดร์ริล”