บทที่ 441

เอเวอลินนั้นขุ่นเคืองและค่อย ๆ เดือดดาลขึ้นเรื่อย ๆ ในใจของเธอและอยากจะตบแดร์ริล!

อย่างไรก็ตามมันจะกลายเป็นที่น่าสงสัยถ้าเธอขัดขืนแดร์ริลในสถานการณ์แบบนี้

เอเวอลินลำบากใจอยู่สักพัก แต่เธอก็ไม่ลดละและอุทานออกมาอย่างเชื่อฟัง “น... นายท่าน”

แดร์ริลหยักหน้าของเขาอย่างพึงพอใจ “ดีมาก ไปกันเถอะ”

แดร์ริลมุ่งหน้าไปที่ห้องลับโดยไม่มองหันหลังกลับไปที่เคนท์และพรรคพวกของเขากับเอเวอลินที่เดินตามมาติด ๆ

‘แ-่ง’

‘เธอเป็นแม่บ้านของแดร์ริลจริง ๆ เธอไม่น่ารักเกินไปที่จะมาเป็นแม่บ้านรึไง?’

เคนท์และพรรคพวกของเขา ตัวแข็งในทันทีและมองดูอย่างตะลึงงันขณะที่ทั้งสองเดินออกไป พวกเขาใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนที่จะรวบรวมสติได้

เคนท์จ้องไปที่เรือนร่างที่งดงามของเอเวอลินจากด้านหลังอย่างไม่ละสายตา เนื่องจากหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความเกลียดชังต่อแดร์ริล

‘ไอ้เลว ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าขยะอย่างแดร์ริลจะมีแม่บ้านที่ดีงามแบบนี้ ฉันจะไม่รังเกียจที่จะสูญเสียเวลาชีวิตสองสามปีเพื่อให้เธอมาเป็นของฉัน!' เคนท์คิด

…

แดร์ริลสอดส่องสภาพแวดล้อมของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณรอบ ๆ เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้าห้องลับ จากนั้นเขาก็กล่าวกับเอเวอลิน “อยู่ตรงนี้ ฉันจะไปหาคุณปู่ของเธอ”

เอเวอลินก็ระแวงขึ้นมาในทันที “ทำไมฉันต้องอยู่ตรงนี้?”

แดร์ริลแกล้งหลอกเธอมาสองสามครั้งตั้งแต่เมื่อวาน และในตอนนี้ก็ยังจะมาเอาเปรียบเธออีก เอเวอลินต้องการเอาคืน

แดร์ริลยิ้มและกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “เธอต้องอยู่ตรงนี้และจับตามองดูต้นทางให้ดี นี่คือสถาบันหกวิถีจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีคนมาที่นี่? นอกจากนี้ เธอก็สัญญาแล้วว่าจะเชื่อฟังทุกอย่างที่ฉันพูดเมื่อเราเข้ามาข้างในโรงเรียน”

เอเวอลินรู้สึกไม่เต็มใจ แต่ในที่สุด เธอก็กระทืบเท้าและทำตามแผนของแดร์ริล

แดร์ริลไม่กล่าวอะไรอีกและตรงไปที่ห้องลับ

แกร็ง!

แดร์ริลได้ยินเสียงของโซ่ตรวนเหล็กกระทบกันเสียงดังเมื่อเขาเข้าไปในห้อง

ห้องลับไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก ด้วยพื้นที่เพียง 10 ตารางเมตร และไซออนไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ จากการถูกล่ามโซ่ไว้กับเสากลางห้อง