บทที่ 573

แดร์ริลโกรธจัด ขณะเขากำลังจะกล่าวก็มีเสียงดังมาจากประตู

“นายท่านดาร์บี้ ท่านประมุขของพวกเราขอเชิญท่านและแด็กซ์ไปร่วมรับประทานอาหารเย็นกับเขาที่ห้องโถงใหญ่”

“ฉันจะตามไป” แดร์ริลกล่าวตอบ

แดร์ริลสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เขามองไปที่เมแกนและอธิบาย “ฉันยอมรับว่าเชสเตอร์และฉันสนิทสนมกัน ฉันก็ยอมรับอีกว่าฉันยังมีตำแหน่งเป็นฮอลล์มาสเตอร์แห่งนิกายตำหนักอมตะอีกด้วย แต่พวกเราไม่เคยไปทำสิ่งชั่วร้ายหรือระรานคนอื่น เราใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์สุจริต เธอจะต้องนอนที่นี่คืนนี้ เธอนอนบนเตียงได้ส่วนฉันจะนอนบนพื้น ฉันจะแก้มัดเธอตอนที่ฉันกลับมาหลังจากนี้ แด๊กซ์กับฉันจะกลับไปที่เมืองตงไห่ในวันพรุ่งนี้แล้วเราจะพาตัวเธอกลับไปด้วย”

แดร์ริลเดินออกไปนอกห้อง

“แดร์ริล ไอ้สารเลว...”

แดร์ริลได้ยินเสียงร่ำไห้ของเมแกน เขาเกลียดชังแม่ชีแห่งโชคชะตา เชสเตอร์จะต้องจับตัวเมแกนมาเพื่อจะขู่กระโชกแม่ชีแห่งโชคชะตา เขาคงจะไม่มีทางปล่อยตัวเธอไปได้อย่างง่ายดาย แดร์ริลไม่สนใจเธอในขณะที่เขากำลังเดินไปที่ห้องโถงใหญ่

ห้องโถงใหญ่นั้นงดงามวิจิตรอลังการ เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดทำจากไม้นานมู่ลายทองคำ

ในขณะที่เขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่เขาก็ได้ยินเสียงสนทนากันสนุกสนานของแด๊กซ์กับเชสเตอร์ พวกเขาเริ่มดื่มกันแล้ว

"ฉันไม่ยักจะรู้ว่าพี่แด็กซ์ของเรานั้นทรงพลังมาก! ฉันขอยกย่องนาย!" เชสเตอร์หัวเราะและชูแก้วให้กับแด๊กซ์

“พี่ชายเชสเตอร์หยุดยอผมได้แล้ว ระดับกำลังภายในของผมทั้งหมดต้องขอบคุณท่านประมุขเวบบ์" แด๊กซ์กระดกไวน์ของเขา

พวกเขาดื่มกันไปสองสามแก้วแล้วเมื่อพวกเขาเห็นแดร์ริล เชสเตอร์โบกมือไปหาแดร์ริลและกล่าวถาม “แดร์ริลทำไมนายมาช้าจัง? มาตรงนี้เร็วเข้า”

เชสเตอร์รู้สึกดีขึ้นมาก แม้ว่าการจากไปของคัลลัมจะน่าหวาดหวั่น แต่เขาก็ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป หากเขาไม่สามารถรวบรวมสติของตัวเองได้ เขาจะนำนิกายตำหนักอมตะได้อย่างไร?