บทที่ 655

”ที่พระราชวังฟูเหยามีแค่ผู้หญิงเท่านั้นเหรอ?” ลิเดียกล่าวถามอย่างสงสัย

ลีรอยพยักหน้า “ใช่แล้ว พระราชวังฟูเหยาไม่เคยแทรกแซงอะไรกับยุทธจักร แต่พวกเขาทรงพลังมาก มากกว่าทั้งหกสำนักหลัก เราแค่ต้องไปให้ถึงพระราชวังฟูเหยาแล้วเราจะปลอดภัย”

ลีรอยไม่มีทีท่าว่าจะช้าลง แต่เขารีบวิ่งไปต่อขณะเขากล่าว

ลิเดียกล่าวถามอีกครั้ง “ท่านพ่อ เล่าเรื่องเกี่ยวกับพระราชวังฟูเหยาให้ฟังอีกหน่อยได้ไหม พวกเขาทรงพลังกว่าหกสำนักหลักได้ยังไง? แล้วพวกเขาจะยินดีต้อนรับเราไหม?”

ลีรอยฉีกยิ้ม “ไม่ต้องห่วง พวกเขายินดีต้อนรับเราแน่นอน”

พระราชวังฟูเหยารับเพียงแค่ผู้หญิงเป็นสาวกผู้ติดตามเท่านั้นและพวกเขามีสาวกเป็นหมื่น ๆคน

มีผู้ชายอยู่บ้างในพระราชวังฟูเหยาแต่ส่วนใหญ่แล้วมีสถานะเป็นทาสรับใช้ หน้าที่ของพวกเขาคือคอยรับใช้บรรดาสาวกหญิงและพวกเขาไม่มีสิทธิ์ไม่มีเสียงอันใด

พระราชวังฟูเหยามีเจ้าพระราชวังถึงเจ็ดคนและพวกเธอทั้งหมดเป็นที่รู้จักกันในนามเจ็ดเทพธิดา

เมื่อไม่กี่ปีก่อน สำนักคุนหลุนได้ผลิตศัสตราวุธชนิดพิเศษที่ขนานนามว่า ตะเกียงไร้มลทิน

เจ้าพระราชวังเห็นตะเกียงไร้มลทินตอนที่เธอเดินทางผ่านภูเขาคุนหลุนและเธอก็ฉวยโอกาสครอบครองตะเกียงไร้มลทินไปเป็นของตัวเอง

เจ้าสำนักลีรอยรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากกับการกระทำนั้น อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่สามารถจะห้ามเธอได้ เพราะว่าเขาไม่อยากจะสร้างความร้าวฉาน

เจ้าพระราชวังมอบหยกชิ้นหนึ่งให้กับลีรอยเพื่อเป็นการตอบแทนแลกเปลี่ยนและบอกเขาไว้ว่า เขาสามารถนำหยกชิ้นนี้ไปแสดงให้เธอดูได้ถ้าหากเขาประสบกับปัญหาใด ๆ

ลีรอยไม่มีทางเลือกที่จะต้องยอมรับกับข้อเสนอของเธอ

หลังจากล่วงเลยผ่านไปหลายปี เส้นลมปราณหัวใจของเขาถูกทำลายและเขาก็ไม่สามารถบ่มเพาะวิชาได้อีกต่อไป เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะต้องขอลี้ภัยกับพระราชวังฟูเหยา

ลิเดียมีสีหน้าซีดขาว เธอหยุดวิ่งและกล่าว “ท่านพ่อ หนูเหนื่อยเกินกว่าที่จะขยับตัวได้แล้ว”

“ไม่เป็นไร พ่อแบกหนูขึ้นหลังได้” ลีรอยกล่าวขณะย่อตัวลงให้กับลูกสาวของเขา

ปกติลีรอยจะเป็นคนที่เหี้ยมโหดกับทุกคน แต่เขาเป็นพ่อที่ใจดีกับลูกสาวของเขา

ลิเดียรู้สึกดีใจ เธอปีนขึ้นไปเกาะอยู่บนหลังพ่อของเธอ

ตัวลีรอยเองก็แทบจะฝืนต่อไปอีกไม่ไหวเหมือนกัน แต่เขาต้องไปต่อถ้าหากเขาต้องการจะมีชีวิตรอด

หลังจากวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนข้ามวันข้ามคืน ในที่สุดลีรอยก็เดินทางมาถึงที่ภูเขาลูกหนึ่ง