บทที่ 679

ฟึบ!

สเปนเซอร์ถือดาบของเขาไว้ แต่ก่อนที่ดาบของเขาจะได้แตะที่หน้าอกของแดร์ริล แดร์ริลก็ยื่นมือออกมาและจับข้อมือของสเปนเซอร์เอาไว้แน่น

"แกร็ก! แกร็ก!"

แดร์ริลปล่อยกำลังภายในของเขาไปที่มือและเพิ่มความแข็งแกร่งไปที่ข้อมือของสเปนเซอร์มากขึ้น

สเปนเซอร์รู้สึกว่ากระดูกของเขากำลังจะแตกเป็นชิ้น ๆ คลื่นความเจ็บปวดแปลก ๆ ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกหัก!

"กร๊อบ! กร๊อบ!"

“อ๊าก!”

ในที่สุดสเปนเซอร์ก็ทนไม่ไหว เหงื่อเม็ดใหญ่ปกคลุมใบหน้าของเขา เขากำข้อมือแน่นและร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง เขาไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน หลังจากการฝึกฝนอย่างอุตสาหะเป็นเวลานาน เขาก็ยังไม่สามารถเอาชนะแดร์ริลได้

ผู้นำนิกายที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็เบะปากเมื่อเห็นเหตุการณ์

"ฉันจะถามแกอีกครั้ง! พ่อแม่ของฉันอยู่ที่ไหน?" แดร์ริลกำหมัดแน่น เขาคำรามสุดเสียง!

“อ๊าก!” สเปนเซอร์ยังคงร้องโหยหวน ข้อมือของเขากำลังจะแหลกสลาย ทันใดนั้น เขาก็ตะโกนสุดเสียง “ท่านอาจารย์ ช่วยผมด้วย!”

เจ้าสำนักยอดบรรพตยืนขึ้นทันที ใบหน้าของเขาเย็นชาและมืดมิด

สเปนเซอร์เป็นศิษย์ที่ทรงคุณค่าที่สุดของเขา ถ้าหากว่าเขากลายเป็นคนพิการ มันจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ต่อสำนักยอดบรรพต!

“ไอ้สารเลว! ฉันจะบอกว่าพ่อแม่ของแกอยู่ที่ไหน ปล่อยศิษย์ของฉันเดี๋ยวนี้!” เจ้าสำนักยอดบรรพตตะโกน

แดร์ริลเริ่มจะหมดความอดทน แม้ว่าเขายังคงโกรธแค้น แต่เขาก็ต้องปล่อยสเปนเซอร์อย่างไม่เต็มใจ

สาวกของสำนักง้อไบ๊หลายคนเดินลงมาจากชั้นสอง พวกเขาพาผู้หญิงสองคนมาด้วย

พวกเขาคือลิลี่และซาแมนธา

แดร์ริลตกตะลึงเมื่อเขาเห็นสองคนนั้น ทำไมพวกเขาจึงถูกจับมาด้วย?

“แดร์ริล นี่คือแม่ยายและภรรยาของแก แกคงไม่คิดว่าเราจะจับพวกเขามาสินะ?” แม่ชีแห่งโชคชะตายืนขึ้นพร้อมกล่าวด้วยท่าทางอันเย้ยหยัน

ใบหน้าของแดร์ริลซีดเผือด แต่เขายังคงนิ่งเงียบ