บทที่ 981

’อะไร?’ แดร์ริลตกตะลึงไปชั่วขณะ เขารู้สึกราวกับมีหมัดร่องหนต่อยเข้าที่หัวใจ เขาแผดเสียงแหบแห้ง “ทำไม? ลิลี่ ทำไมเธอไม่อยากเจอฉัน ทำไม? บอกฉันมา...”

เขาเศร้าโศกเสียใจมาก และกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

“แดร์ริล ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปตั้งแต่ปีที่แล้ว ได้โปรด อย่ามาหาฉันอีกเลย เข้าใจไหม?” ลิลี่ห้ามตัวเองไม่ได้ที่จะต้องคร่ำครวญเมื่อภาพในวันวานยังคงฉายซ้ำอยู่ในใจ น้ำตาไหลนองอาบน้ำ

‘สามีที่รัก ฉันคิดถึงนายแทบขาดใจ ฉันอยากจะกอดนาย คุดคู้ในอ้อมแขนและเล่าเรื่องราวทั้งหมด แต่ฉันทำใจจะให้นายมาเห็นสภาพฉันตอนนี้ไม่ได้ ฉันทำไม่ได้... ได้โปรดลืมฉันไปสักที’ ลิลี่คิด

แดร์ริลรู้สึกจุกอกเมื่อได้ยินกับคำกล่าวของลิลี่และโวยวาย “จบแล้วเหรอ? ถ้าจบจริงทำไมเธอจะต้องลำบากไปตามหาฉันที่โลกใหม่? ฉันรู้ว่าเธอถูกไอ้จัสติน ควินน์มันหลอกและได้รับบาดเจ็บจากฝีมือของสำนักประกายแสง ฉันแก้แค้นให้เธอแล้ว ลิลี่ ได้โปรด เล่าให้ฉันฟังทีว่าเธอต้องผ่านอะไรมาบ้าง?”

แดร์ริลไม่ปักใจเชื่อว่าลิลี่จะใจร้ายใจดำขนาดนี้ มันจะต้องมีเหตุผลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

แดร์ริลรู้สึกเจ็บปวดอย่างอธิบายไม่ได้ และรู้สึกเวทนาอยู่ในใจเมื่อคิดเช่นนั้น “ลิลี่ฉันจะอยู่เคียงข้างร่วมทุกข์กับเธอเอง ไม่ว่าเธอจะรู้สึกทรมานใจแค่ไหน เปิดประตูก่อนได้ไหม”

ร่างกายของลิลี่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงแทบจะลุกขึ้นยืนไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของแดร์ริล เธอสะอื้นและส่ายหัว “แดร์ริล ฉันไม่เป็นอะไร ได้โปรดทิ้งฉันไป ฉันไม่อยากเจอนาย ฉันไม่...”

เสียงของเธอค่อย ๆ เบาลง จนในตอนท้ายเธอสะอื้นไห้อย่างหนักจนแทบจะสลบได้ทุกเมื่อ

ในขณะนี้ หัวใจของลิลี่ปวดร้าวจนใกล้จะแตกสลาย

อย่างไรก็ตาม ลิลี่ก็กัดฟันและอดกลั้นกับความอยากที่จะเปิดประตู

เธอรู้สึกหวาดกลัว! เธอกลัวว่าแดร์ริลจะมาเห็นสภาพของเธอและไม่กล้าที่จะเจอหน้าแดร์ริล

“ลิลี่!” แดร์ริลเหงื่อแตกไหลท่วมหน้าผาก แน่นอนที่เขาจะพังประตูเข้าไปได้อย่างง่ายดายทุกเมื่อ แต่ลิลี่ยืนอยู่หลังประตูในตอนนี้ จะเกิดอะไรขึ้นกับลิลี่ ถ้าเขาพังประตูเข้าไปอย่างแรง?

“ลิลี่ ฉันขอร้องให้เธอเปิดประตู ฉันขอร้องลิลี่... ฉันขอร้อง!” แดร์ริลโอดครวญและต่อยกำแพงสองสามทีพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

แกร็ง!

ในเวลาเดียวกัน มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านล่าง และวิลเลียมก็เดินเข้าด้วยรอยยิ้มผูกพยาบาท เขามาพร้อมกับผู้ชายอีกสองสามคนที่เดินตามหลังเข้ามาด้วย