บทที่ 5

“ฉันขอร้อง หยุดพูด ตกลงไหม” เธอรู้สึกเหมือนกำลังบินไปหาเขาพร้อมกางกรงเล็บและแยกเขี้ยวใส่

ความเครียดในชีวิตเริ่มทำให้เธอรู้สึกจนตรอก

ในความคิดเห็นของเธอ การปลอบโยนของสามีไม่มีประโยชน์เลย ยิ่งเขาพูดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งผิดหวังมากเท่านั้น

ลูก้าเงียบไป พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง

ตอนนี้ การกระทำเท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกสิ่งได้!

ค่าปรับเจ็ดแสนห้าหมื่น เขาแปลกใจเล็กน้อย แต่จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้รู้สึกว่าเป็นจำนวนที่มาก

เขามีความคิดมากมาย จึงไม่ยากที่จะหาเงินตามจำนวนที่เขาต้องการ

เมื่อเขาหยิบเงินออกมา เขาเชื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ

คืนนั้นเอมิเลียต้องทรมานกับฝันร้าย เสียงสะอื้นของเธอตามหลอกหลอนเขาจนกระทั่งแสงอาทิตย์รำไรสาดส่องขอบฟ้า

ตอนเช้า ลูก้าออกไปซื้ออาหารเช้า

พอกลับมาเขาก็พบว่ามีอีกคนอยู่ในห้อง มอร์แกน คลาร์กเป็นน้องเขยของเขา

ลูก้าไม่รู้จักญาติของตระกูลคลาร์กมากนัก ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากรู้จัก แต่เพราะคนเหล่านี้ดูถูกเขา

นับตั้งแต่เขาแต่งงานกับเอมิเลีย ครอบครัวคลาร์กไม่เคยทำดีกับเขาเลย โดยเฉพาะญาติ ๆ ที่เยาะเย้ยเขามาโดยตลอด

หากเป็นลูก้าในอดีต เขาจะไม่อารมณ์ดีหลังจากที่เห็นน้องเขยของเขา

แต่ตอนนี้เมื่อเขาได้เกิดใหม่แล้ว เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เป็นมิตรกับเขาตลอดเวลา

“คุณมาเยี่ยมหรอครับ คุณทานอาหารเช้าหรือยัง” เขาเริ่มทักทายอย่างสุภาพ

เขาหลบมือมอร์แกนที่เหวี่ยงเข้าหาเขาได้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

"ฉันจะฆ่าแก" เมื่อพลาดเป้าหมาย มอร์แกนที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วก็รู้สึกเดือดพล่านทันที

เขามาที่นี่ทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากเอมิเลียพี่สาวของเขา

เนื่องจากมันเป็นตัวเลขที่มหาศาล เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขอความช่วยเหลือจากน้องชายของเธอเอง

พ่อแม่ของเธอไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานของเธอกับลูก้า ดังนั้นเธอจะกล้าบอกพวกเขาถึงสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ได้อย่างไร?

เมื่อพิจารณาทุกอย่างแล้ว ค่าปรับของเอมิเลียไม่เกี่ยวอะไรกับลูก้า แต่มอร์แกนไม่คิดอย่างนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะความไม่เอาไหนของพี่เขย พี่สาวของเขาจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?

“คุณอามอร์แกนคะ อย่าตีพ่อเลยนะคะ” ไอริสวิ่งเข้ามากอดขาของมอร์แกน

แม้ว่ามอร์แกนจะไม่ชอบลูก้า แต่เขารักหลานสาวของเขามาก

เมื่อเห็นน้ำตาของหลานสาวไหลริน เขาทำได้เพียงคุกเข่าและตบหลังเธอเบา ๆ “โอเค อาจะไม่ตีพ่อแล้ว อย่าร้องไห้นะ”

ถึงแม้ว่าเขาจะทำอะไรร่างกายลูก้าไม่ได้ แต่เขาก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าเศษสวะคนนี้ลอยนวล

“ลูก้า อย่าคิดว่าแต่งงานกับพี่สาวฉันแล้วจะเก็บเธอไว้ที่นี่ได้นะ คนอย่างแกไม่คู่ควรกับพี่สาวฉันเลย มีผู้ชายตั้งเยอะที่ต้องการเธอ”

ลูก้าไม่ได้โต้แย้ง แต่เขามองไปที่ภรรยาของเขาที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอน “คุณจะยืมเงินเขาหรอ คุณยังไม่เชื่อผมหรอ ผมบอกว่าจะรวบรวมเงินให้ไง”

“รวบรวมเงิน?” มอร์แกนตะคอกด้วยความไม่เชื่อ "ลูก้า แค่ห้าหมื่นก็มากเกินไปสำหรับแกแล้ว นับประสาอะไรกับเจ็ดแสนห้า ถ้าอยากจะคุยโม้ ไปที่อื่นเถอะ"

“เอมิเลีย พี่ไม่ต้องห่วง ผมมีเงินพอให้จ่ายค่าปรับนะ อย่าไปยุ่งกับเจ้าเศษสวะคนนี้อีก ไปหย่าเถอะ”

“เก็บเงินของคุณเถอะ ผมบอกแล้วไงว่าผมจะหาเงินให้เธอเอง” ลูก้าพูดซ้ำอย่างเย็นชา

“หยุดพูดเรื่องนั้นได้ไหม” เอมิเลียถอนหายใจด้วยความเหนื่อย

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลูก้าก็สาบานว่า "ถ้าผมหาเงินไม่ได้ภายในสี่วัน ผมจะเซ็นใบหย่าให้"

นั่นทำให้เธอพูดไม่ออก แต่ก่อนเวลาที่เธอพูดเรื่องหย่า เธอมักจะถูกปฏิเสธอย่างหนักแน่น

ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา เขาเคยพูดว่าเธอเป็นผู้หญิงของเขาไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!

ดังนั้นเธอต้องการหย่างั้นหรอ? ฝันไปเถอะ!

แต่ตอนนี้... เขาตกลงจริงๆ

แม้ว่าเงื่อนไขเดียวที่ว่ามานี้จะฟังดูไร้สาระ