บทที่ 6

สิบห้านาทีต่อมา

ผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมรีบเข้ามา "กุ้งล็อบสเตอร์อยู่ไหน" เขาตะโกน

“พวกเขาบอกว่าไม่มีหรอ?” ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อถาม

“ผมบอกให้ไปเอามา คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” ผู้จัดการทั่วไปทั้งหงุดหงิดและสิ้นหวังมากจนกำลังจะคว่ำโต๊ะ

บุคคลในงานแต่งงานนี้มีอำนาจเกินกว่าที่ผู้จัดการทั่วไปตัวเล็ก ๆ อย่างเขาจะขุ่นเคือง

พวกเขาไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้แม้ว่างานเลี้ยงทั้งหมดจะถูกจัดเตรียมให้แบบฟรี ๆ เพียงเพราะนี่เป็นเรื่องของศักดิ์ศรี

เขามีสองทางเลือก พวกเขาจะต้องได้กุ้งล็อบสเตอร์ตามกำหนดหรือไม่ก็โรงแรมนี้เตรียมตัวปิดกิจการ

จากนั้นพนักงานจัดซื้อก็เดินกลับมา แม้ว่าพวกเขาจะดูเคร่งเครียดเล็กน้อย แต่ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อรู้สึกว่าไม่น่าจะเป็นปัญหามากนัก

มีล็อบสเตอร์จากบอสตันจำนวนมากในตลาดอาหารทะเล อาหารวันนี้เป็นไปตามแผน

อย่างไรก็ตาม จากข่าวที่ว่าไม่มีกุ้งล็อบสเตอร์แท้เหลือแม้แต่ตัวเดียว ทำให้ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อรู้สึกกังวล

เจ้าของร้านทุกคนบอกว่าวันนี้มีคนซื้ออาหารทะเลที่เหลืออยู่ในตลาดจนหมด

ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อพูดไม่ออกด้วยความโกรธ

“ขายหมดแล้วเหรอ?” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้จัดการทั่วไปก็ตกตะลึง

ปกติไม่มีใครกินกุ้งแบบนี้ แต่นี่ขายหมดแล้วเหรอ? มันเรื่องบังเอิญบัดซบอะไรเนี่ย?

“มีที่อื่นที่เราจะซื้อกุ้งมังกรได้ไหม” หัวหน้าพ่อครัวถาม

"นั่นเป็นร้านเดียวในตลาดอาหารทะเลทั้งหมด คุณไม่มีทางซื้อกุ้งล็อบสเตอร์บอสตันที่อื่นได้ ถึงจะมี ก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงก่อนที่จะพร้อม" ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อบ่นพึมพำ

ผู้จัดการทั่วไปเกือบจะตบเขาแล้ว "คุณเป็นผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อประสาอะไร ทำอะไรให้เรียบร้อยไม่ได้หรอ?

แต่เขาจะทำอะไรได้? เขาเป็นเพียงผู้รับผิดชอบการจัดซื้อเท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้

“เมื่อกี้มีใครขายกุ้งล็อบสเตอร์จากบอสตันใช่หรือเปล่า ราคาแพงไปหน่อย แต่ผู้จัดการก็ไล่เขาไปแล้ว”

ทันใดนั้น ผู้จัดการทั่วไปก็จ้องมาที่เขา "เขาอยู่ไหน?"

ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เขาบอกว่าจะรอผมที่ล็อบบี้ประมาณครึ่งชั่วโมง...”

“แล้วคุณยังจะรออะไรอีก? ถ้าผมถูกเจ้านายไล่ออก ผมจะฆ่าคุณก่อน” ผู้จัดการทั่วไปตะคอกใส่เขา

เจ้างั่งนี่กล้าพูดอะไรอีกได้ยังไง? เวลาแบบนี้ใครจะบ้าพอมาพูดเรื่องราคา?

ตราบใดที่พวกเขาสามารถหากุ้งล็อบสเตอร์จากบอสตันได้ห้าสิบตัว ต่อให้ตััวละหมื่นสี่ ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องซื้อ

......

ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อรีบเข้ามาขณะที่ลูก้ากำลังนั่งอย่างสงบและชื่นชมการตกแต่ง

ผู้จัดการไม่ได้มีท่าทีแปลก ๆ ที่เย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่มีใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส "คุณยังมีล็อบสเตอร์บอสตันขายอยู่หรือเปล่าครับ?

“มีประมาณหกสิบตัวครับ!”

“เราต้องการทั้งหมด แต่ต้องตอนนี้เลย!” ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"กุ้งล็อบสเตอร์อยู่ข้างนอกครับ" ลูก้าพูดอย่างแผ่วเบา “แต่คุณคิดว่าแพงไม่ใช่หรอครับ?”

"ไม่ ไม่แพง ยุติธรรมดี!" แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่ามันไม่ยุติธรรมเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อไม่กล้าทำให้ลูก้าขุ่นเคือง ส่วนผู้จัดการทั่วไปก็ยืนคุมอยู่ไม่ไกลพร้อมที่จะง้างมีดใส่เขา

ถ้าเขากล้าต่อรองราคา ก็เอาตัวไปประหารได้เลย

มีกุ้งจากบอสตัน 59 ตัวเท่านั้น ราคาตัวละ 1,400 บาท ราคาทั้งหมดจะอยู่ที่ประมาณ 82,600 บาท

ฝ่ายการเงินรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว จึงชำระเงินทันที

ลูก้าอยู่รอดูการพิจารณากุ้งทั้งหมด จนกระทั่งพวกเขาแน่ใจว่ากุ้งทุกตัวยังมีชีวิตอยู่ ในที่สุดเขาก็ออกจากบริเวณโรงแรม

ผู้คนในโรงแรมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัวหลังจากเหตุการณ์ดังกล่าว ถ้าไม่ใช่เพราะเซลล์คนนี้ที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ พวกเขาคงจบเห่กัน

แต่ก็นั่นแหละ นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญไปหน่อยหรือ?

กุ้งในโรงแรมเพิ่งตาย แต่มีบางส่วนถูกส่งมาทันที สิ่งสำคัญคือกุ้งล็อบสเตอร์เหล่านี้มีราคาแพงจนน่าตกใจ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อยังคงต้องรับผิดชอบสำหรับเงินจำนวนมหาศาลที่ไม่สมเหตุสมผลนี้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะปัดความรับผิดชอบ ความสมบูรณ์ของงานเลี้ยงสำคัญที่สุด

ในขณะเดียวกัน ลูก้าไม่ได้ตรงกลับบ้านเมื่อมีเงินสดในมือ เขาไปที่แผนกขายในเขตตะวันตกแทน