บทที่ 7

เมื่อมองไปที่ของชำบนโต๊ะ ลูก้าก็ไม่สนใจจะทำอาหารแล้ว

หลังจากนั่งบนโซฟาได้ครึ่งชั่วโมง เขาตัดสินใจว่าจะไม่คิดเรื่องนี้มากเกินไป

เอมิเลียไม่ได้ทำอะไรผิด เธอยืนกรานมานาน แต่ก็ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเรื่องปกติที่เธอจะประพฤติตัวเช่นนั้น

ท้ายที่สุด เป็นเพียงเพราะเขาใจร้อนเกินไป เขาคิดว่าถ้าเขาควบคุมอนาคตได้ เขาจะสามารถเปลี่ยนสถานะที่เป็นอยู่ได้ทันที

อย่างไรก็ตาม ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง

เมื่อมองดูสัญญาที่เขาไม่เคยรักษาได้ เขาก็ถอนหายใจอย่างแรงและยิ้มให้กับตัวเอง

ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะดีขึ้น!

สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือทำใจให้สงบและตั้งใจให้แน่วแน่

การทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขาไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้ในเวลาชั่วข้ามคืน

เขายังต้องพยามยามให้มากขึ้น!

ในทางกลับกัน เอมิเลียที่ผิดหวังอย่างมากก็พาลูกสาวของเธอมาที่บ้านของมอร์แกน

บ้านของมอร์แกนเป็นบ้านใหม่ เพิ่งได้รับการปรับปรุงเพียงปีเดียว

“พ่อแม่จะไม่พอใจไหมถ้าเราอยู่ที่นี่ บ้านนี้เป็นของขวัญแต่งงานของเธอ” หลังจากที่เธอสงบลงบ้างแล้ว ความกังวลก็เข้ามาแทนที่อารมณ์ที่สับสนวุ่นวายของเธอ

พ่อแม่ของเธอมีอคติทางเพศมาโดยตลอด ซึ่งกลายเป็นเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่งนับตั้งแต่ที่เธอหนีไปแต่งงานกับลูก้าโดยไม่ได้รับความยินยอมจากพวกเขา

เมื่อมอร์แกนแต่งงาน พ่อแม่ของเธอดึงเงินห้าแสนบาทให้อย่างง่ายดายแบบไม่สะดุ้งสะเทือน

แต่พอถึงคราวเอมิเลีย แค่ห้าหมื่นบาทก็ยากเย็นอย่างกับขอให้พวกเขาหาน้ำท่ามกลางทะเลทราย

“ในเมื่อที่นี่คือบ้านของผม ผมจะให้ใครมาก็ได้ พี่เป็นพี่สาวและยังเป็นลูกสาวของพวกเขาด้วย พวกเขาจะว่าอย่างไรได้” มอร์แกนไม่ได้สนใจเลย

เขาปกป้องพี่สาวของเขามาก

คราวนี้ หลังจากที่เธอโทรหาเขา เขาก็รีบไปแบบไม่ลังเล

“อยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะพี่ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง เงินอยู่ในบัตรธนาคารนี้ รหัสผ่านคือวันเกิดของผม” เขาดึงบัตรเดบิตออกมา “หลังจากจ่ายค่าปรับแล้ว น่าจะยังมีเงินเหลืออยู่บ้าง เอาไปก่อน ถ้าไม่พอก็มาบอกนะ”

เธออยากจะปฏิเสธทันที แต่ถ้าเธอไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากเขา แน่นอนว่าเธอจะช่วยเขาจ่ายค่าปรับได้อย่างไร?

“ทำไมต้องเกรงใจ? ถ้าผมไม่ช่วยพี่ พี่คิดว่าไอ้เศษสวะนั่นจะช่วยได้ไหม” เขาพึมพำอย่างโกรธจัดและเอาการ์ดใส่มือของเธอ

“พ่อไม่โกหกค่ะ พ่อบอกว่าทำได้” ไอริสเริ่มส่งเสียงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจกับวิธีที่อาของเธอพูดถึงพ่อของเธอ

“พ่อหนูเป็นคนโกหก ตอนนี้หนูมาอยู่กับอาดีกว่า เข้าใจไหม”

“อาโกหก อาโกหก หนูไม่อยากคุยกับอาแล้ว” ตอนนี้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ โกรธมาก

เธอไม่ยอมให้ใครมาพูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับพ่อของเธอ แม้แต่อาของเธอ

เมื่อเห็นท่าทีที่ฉุนเฉียวของลูกสาว เอมิเลียก็ไม่ได้คิดอะไรมาก “เธอยังเด็กอยู่ อย่าคิดมากเลย…”

“ว้า พี่จะโทษลูกก็ไม่ได้หรอก ทั้งหมดเป็นความผิดของลูก้า เขาไม่มีความสามารถและยังชอบอวดดี เขาบอกว่าจะพาไอริสไปโรงเรียน แต่กลายเป็นว่าแค่ทดลองเรียน" เขาเม้มปากแล้วบ่นว่า "น่าอายจริง ๆ ! เออ พรุ่งนี้เราจ่ายค่าปรับเสร็จแล้วเราไปเตรียมเอกสารการหย่าให้พร้อมเลย ผมรู้จักทนายดี ๆ หลายคน!"

เอมิเลียยังคงเงียบ แม้ว่าเธอต้องการจะหย่าจริง ๆ แต่ความคิดที่ว่าจะต้องผ่านมันไปให้ได้กลับทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนภายในเหมือนกินแกงบูด

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เธอได้ยินตัวอย่างชีวิตหลังการหย่าที่ไม่ราบรื่นมากมาย

และเธอยังสาบานกับตัวเองว่าเธอจะไม่มีวันเป็นเหมือนคนพวกนั้น

จริง ๆ แล้วการหย่าร้างไม่ได้ยากขนาดนั้น แต่ไอริสตัวน้อยล่ะ?

แม้ว่าเธอจะดูแลลูกอย่างดี แต่ครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับของครอบครัวที่สมบูรณ์ได้

“มา ๆ พี่ยังไม่ได้กินข้าวนี่ ผมจะพาไปกินข้าวก่อน” มอร์แกนพูดขึ้นเมื่อเห็นพี่สาวดูกังวลและหลานสาวที่กำลังงอน