บทที่ 161

ทาวน์โฮมสามชั้นในวันนี้คึกคักกว่าทุกวัน พนักงานทั้งเก่าและใหม่กว่าสิบชีวิตต่างหอบหิ้วของสำคัญไว้ในอก พวกของชิ้นใหญ่บริษัทรับขนย้ายมาขนไปที่ออฟฟิศใหม่แล้ว เหลือเพียงของสำคัญที่จะถูกย้ายเข้าในวันนี้เวลาเก้าโมงเก้านาที

ฤกษ์ยามงามดี อลิษามาที่อดีตออฟฟิศเก่าแต่เช้า เก็บของลงกล่อง ดวงตาโตเฉี่ยวกวาดมองห้องทำงานตลอดหกปีที่ผ่านมาด้วยความอาลัย

มีพบ ก็ต้องมีจาก เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ อลิษาพยักหน้าให้ผู้ช่วยเข้ามา มะปรางที่วันนี้แต่งตัวสวยผิดปกติยิ้มร่าอย่างมีความสุข

“พี่ลิษา มะปรางสวยยังคะ”

“สวยจ้า จะว่าไปมะปรางใส่เดรสแบบนี้ก็เข้านะ ทำไมไม่แต่งแบบนี้เวลาทำงานล่ะ”

“โหย ไม่ไหวหรอกค่ะ ใส่กางเกงมันสะดวกกว่า ขยับตัวง่าย ทำอะไรก็ง่ายด้วยค่ะ”

“แล้ววันนี้นึกครึ้มยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ มีนัดกับหนุ่มที่ไหนหืม”

“ก็..” มะปรางบิดตัวไปมาด้วยความขวยเขิน “วันนี้คุณหมออินทัชจะมาไม่ใช่เหรอคะ”

“อ่า จริงสิ”

อลิษาเกือบลืมไปแล้วว่าวันนี้สามีจะมาช่วยขนของ เธอออกมาก่อนเพราะต้องเก็บของจิปาถะ ส่วนอินทัชจะตามมาหลังจากทานมื้อเช้ากับคุณหมออิงอรและคุณหมอพีระเรียบร้อยแล้ว

“มะปรางตื่นเต้นมากค่ะพี่ลิษา จะได้เจอหมออินทัชใกล้ ๆ เป็นครั้งแรก”

“เพราะแบบนี้ถึงแต่งตัวสวยสินะ”

มะปรางพยักหน้ารับเร็ว ๆ อลิษาได้แต่ยิ้มเอ็นดู เธอไม่ระแวงว่ามะปรางจะมาตีท้ายครัว เพราะรู้จักมะปรางมานาน เด็กคนนี้มีคนที่ปลื้มหลายคน ทั้งไทยทั้งเกาหลีและจีน หมออินทัชก็แค่หนึ่งในคอลเลคชั่นคนดังที่มะปรางชื่นชอบ

ยังไม่ทันที่สองสาวจะได้ทำอะไรต่อ คนที่ถูกพูดถึงก็เดินขึ้นมาถึงห้องทำงานของอลิษา อินทัชเคาะประตูกระจกเบา ๆ อลิษาเห็นแบบนั้นก็รีบเปิดประตูให้อินทัชอย่างรวดเร็ว

“คุณหมอ มาไวจังค่ะ”

“ผมกลัวไม่ทันครับ เช้า ๆ แบบนี้รถค่อนข้างติด วันอาทิตย์ก็ไม่เว้น”

อินทัชก้าวเข้ามาในห้อง กวาดตามองห้องที่โล่งไม่เหลืออะไร ก่อนจะเดินไปยกกล่องใหญ่บนพื้นขึ้นมาถือ

“มีอะไรต้องเก็บอีกไหมครับ”

“ไม่มีค่ะ หมดแล้ว”

อลิษายังตึง ๆ จากเหตุการณ์เมื่อเกือบสองอาทิตย์ก่อนจึงตอบไปแค่สั้น ๆ

ชุดสวยถูกดึงเบา ๆ อลิษาหันไปมองด้านหลัง พบกับมะปรางที่ยืนหน้าแดงเป็นมะเขือเทศ มือกระตุกชุดเธอคล้ายจะเตือนว่าห้องนี้ไม่ได้มีกันแค่สองคน

“คุณหมอคะ นี่มะปราง ผู้ช่วยของฉันเอง”

“สวัสดีครับ” อินทัชก้มหัวน้อย ๆ แทนการไหว้กลับเพราะมือไม่ว่าง “คุณมะปราง คนที่ฝากคุณอลิษามาขอลายเซ็นผมใช่ไหมครับ”

“คนนี้แหละค่ะ”

“ขอบคุณนะครับที่ชื่นชอบผม” อินทัชส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้สาวน้อยที่เอาแต่เขินไม่กล้าพูดอะไร