บทที่ 162

“งั้นแยก เจอกันสองทุ่มที่เฮฟเว่นผับ ใครจะเมาไม่ต้องเอารถมานะ เมาไม่ขับเข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ/ค่ะ!”

.

.

ทุกคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนและเปลี่ยนชุดเพื่อเตรียมแด๊นซ์ในค่ำคืนนี้ อลิษากลับมาบ้านพร้อมกับหมออินทัชก่อนจะแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน ผู้บริหารสาวนอนพักเอาแรงเพราะเหนื่อยมาทั้งวัน ก่อนจะตื่นมาแต่งตัวตอนหกโมงเย็น

ชุดที่เลือกใส่เป็นชุดเดรสเข้ารูปแบบที่ชอบ แต่ครั้งนี้เธอเพิ่มความเซ็กซี่ด้วยการเว้าโชว์แผ่นหลังขาวเนียนจนเกือบถึงบั้นท้ายงอน กระโปรงสั้นแต่คืบ ชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงโดดเด่นและดึงดูดสายตา

ในตอนที่อินทัชได้เห็นชุดของภรรยา เขาเกือบเผลอบอกให้เธอไปเปลี่ยน แต่ปากที่หนักทำให้จนถึงเฮฟเว่นผับอินทัชก็ไม่ได้พูดออกไป ได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ลึก ๆ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไมต้องรู้สึกไม่พอใจแบบนี้ด้วย

“พี่ลิษาสวยอีกแล้ว” น้อง ๆ ชมเปาะทันทีที่อลิษาเดินเข้ามาสมทบที่โต๊ะ “แบบนี้หนุ่ม ๆ มาจีบเยอะอีกชัวร์”

อินทัชขมวดคิ้วน้อย ๆ คำว่าอีกแปลว่าเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้ว ไหนอลิษาบอกว่าเธอไม่ดื่มไม่เที่ยว

โกหกอย่างนั้นเหรอ?

“ไม่ได้หรอก วันนี้สามีพี่ลิษามาคุม”

น้อง ๆ พากันหัวเราะเกรียวกราวหลังจากเย้าหยอกเจ้านายได้ อลิษาถลึงตาใส่ทุกคนอย่างเท่าเทียม นิ้วเรียวเคาะบนโต๊ะเบา ๆ เพลงที่เปิดตอนนี้ยังไม่ถูกใจเท่าไหร่ เธอจึงยังไม่อยากออกไปวาดลวดลายให้เหนื่อยเปล่า

อินทัชเฝ้ามองภรรยาตลอดเวลา ดูเหมือนว่าอลิษาจะไม่ดื่มเครื่องดื่มแอลกฮฮอล์จริง ๆ เธอดื่มแค่น้ำส้มสลับกับน้ำเปล่า หันมาพูดคุยหัวเราะกับน้อง ๆ ในบางครั้ง ดูคล้ายคนเมาดิบมากกว่า

ส่วนอินทัชนั้นไม่ดื่มแน่นอน เขาต้องเป็นคนขับรถกลับบ้านวันนี้ อีกอย่าง อินทัชเคยดื่มครั้งเดียวสมัยเรียนที่อังกฤษ จำได้ว่าแค่ไม่กี่อึกก็เมาแอ๋จนเพื่อนต้องหามกลับหอพัก

เวลาผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน เพลงจังหวะสนุกถูกเปิดขึ้นโดยดีเจประจำร้าน อลิษาที่รอเวลานี้มานานหันมากระซิบกับมะปราง ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินไปรวมกลุ่มกับฝูงชนขาแด๊นซ์

“พี่ลิษา อึก! ชอบเต้นค่ะ มาผับเพื่อมาเต้น เต้นอย่างเดียวเล้ยยย” มะปรางบอกความลับของอลิษาให้อินทัชฟัง เสียงเริ่มอ้อแอ้ยานคางเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงาน

“มากันบ่อยเหรอครับ”

“ก็ทุกครั้งที่ปิดโปรเจกต์ใหญ่ ๆ ได้เลยค่ะ อึก..”

“แล้วมีคนเข้ามาจีบอลิษาบ่อยเหรอครับ”

“คุณหม๊อออออ คุณหมอดูเจ้านายมะปรางสิค๊าา”

มะปรางชี้นิ้วไปที่ร่างบอบบางในชุดสีแดงเพลิง ที่แม้จะอยู่ในฝูงชนหลายชีวิต อลิษาก็ยังโดดเด่นกว่าใคร

“พี่ลิษาสวยขนาดนี้ ถ้ามะปรางเป็นผู้ชายหรือชอบผู้หญิงมะปรางก็จีบค่าา”

อินทัชมองเรือนร่างที่ยักย้ายไปมาท่ามกลางแสงไฟ ผู้ชายหลายคนมองอลิษาด้วยสายตาชื่นชมหลงใหล บ้างก็ดูกลัดมันหยาบโลน แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เลยว่ามีคนมองแบบนั้น

อินทัชเม้มริมฝีปากเมื่อมีหนุ่มคนหนึ่งลอบมองบั้นท้ายของอลิษา แผ่นหลังขาวที่เปิดทุกครั้งเวลาที่เส้นผมยาวสะบัดก็ถูกจ้องจนแทบพรุน อินทัชกำมือ ความรู้สึกไม่พอใจเริ่มพุ่งเข้ามากลางอก แต่เขาดันไม่กล้าพอจะเดินไปบอกอลิษาว่าให้หยุดเต้นโชว์คนอื่นได้แล้ว

อินทัชไม่มีสิทธิ์ ทางนิตินัยน่ะใช่ แต่ทางพฤตตินัย.. ยังไม่ใช่

“ว๊ายย”

“มะปราง! แกเมาจนทำเหล้าหกใส่อกคุณหมอแล้วนะ”

“คุณหมอ มะปรางขอโทษ ตามันลาย ฮือ”

“ไม่เป็นไรครับ”

อินทัชใช้กระดาษทิชชู่ซับอกที่เปียกไปด้วยเหล้ากลิ่นคละคลุ้ง เอ่ยบอกมะปรางซ้ำ ๆ ว่าไม่เป็นไร