บทที่ 165

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามา ปลุกให้สองร่างที่นอนกอดก่ายกันตื่นฟื้นขึ้นจากนิทรา อินทัชลืมตาขึ้นเป็นคนแรก เขาเอียงหน้ามองภรรยาที่ยังนอนหลับตาพริ้ม ศีรษะทุยหนุนแขนเขาทั้งคืน รวมถึงแขนเรียวที่พาดอยู่บนเอวทำให้อินทัชขยับไปไหนไม่ได้

“คุณอลิษา”

เจ้าของชื่นไม่ยอมปริปากตอบ แต่ลูกตาหลังเปลือกตาสีน้ำนมกลับกลิ้งไปมา ดูได้ไม่ยากว่าอลิษาแค่แกล้งกลับ

“คุณ”

“อืม เรียกลิษาเหมือนเมื่อคืนสิคะ” คนที่แกล้งหลับต่อรอง “อย่าทำห่างเหินเหมือนเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องจริงสิ”

“ผมเปล่า ก็แค่...ทำตัวไม่ถูก” เขาตอบเสียงอึกอักไม่มั่นใจ

อลิษาลืมตา เธอยกศีรษะขึ้นจากท่อนแขนสามี ดวงตาใสแจ๋วมองอินทัชด้วยสายตาล้อเลียน

“ไม่ใช่ว่าต้องเป็นลิษาเหรอคะที่ต้องทำตัวไม่ถูก”

“คุณอลิษา”

“คุณหมอก็แค่ทำตัวเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว และภรรยาคนนี้ก็อยากให้คุณหมอเรียกลิษาว่าลิษาก็พอค่ะ” อลิษาเอ่ยอย่างเอาแต่ใจ แต่ใบหน้าเปื้อนยิ้มทำให้อินทัชรู้ว่าเธอแค่ต้องการแกล้งให้เขาอายจนทำอะไรไม่ถูกมากกว่า

“ถ้าผมเรียกคุณว่าลิษา คุณก็เรียกผมว่าพี่อินสิครับ” อยู่กับคนขี้แกล้ง บางทีอินทัชก็ต้องสู้กลับบ้าง

“คุณหมอ!”

คนขี้แกล้งเบิกตากว้าง พริบตาเดียวแก้มใสทั้งสองข้างก็แดงแปร๊ดเป็นมะเขือเทศสุก ส่วนอินทัชอมยิ้มน้อย ๆ ที่รอบนี้เอาชนะภรรยาได้ อลิษาก็เลยทุบอกกว้างไปหนึ่งครั้ง (แบบเบา ๆ กลัวของดีช้ำ)

“คุณหมออะ! แกล้งลิษา”

“เปล่าครับ มันเป็นความต้องการของสามีต่างหาก”

“หึ้ย! ไม่คุยด้วยแล้ว!” อลิษาสะบัดหน้าหนี เดี๋ยวก่อนเถอะ เธอแค่ยังไม่ชินกับคุณหมอร่างนี้ต่างหาก คอยดูนะจะไปอัพเลเวลมาสู้

อลิษาลุกขึ้นนั่งหันหลังให้ ร่างกายเปลือยเปล่าเปิดโชว์ให้สามีดู ตั้งแต่ลำคอขาวผ่อง แผ่นหลังเนียน ลงมาจนถึงสะโพกผาย ก่อนที่ส่วนที่เหลือจะจมหายไปกับผ้าห่มผืนหนา อินทัชมองร่องรอยที่ตัวเองทิ้งไว้บนผิวขาว เพิ่งรู้ว่าตัวเองตะกละตะกรามมากแค่ไหนก็วันนี้เอง

อลิษาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเป็นดักแด้ พอสว่างจ้าแบบนี้เธอก็แอบเขินเหมือนกัน แถมยังรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ ถ้าหมออินทัชหื่นหน่อยเธอคงคิดว่าคุณหมอกำลังจะจับเธอกินอีกรอบแน่ ๆ

“คุณหมอ มีชุดคลุมอาบน้ำหรือผ้าขนหนูไหมคะ ลิษาหาชุดตัวเองไม่เจอ”

“เดี๋ยวหยิบให้ครับ”

อินทัชลุกขึ้นไปหยิบของที่อลิษาต้องการมาให้ แต่เพราะตัวเขาเองก็มีแค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วติดกาย ไม่โป๊ก็เหมือนโป๊ อลิษาจึงได้แต่ทำเป็นมองไปที่อื่น เพดานบ้าง หน้าต่างบ้าง โต๊ะหัวเตียงบ้าง

“นี่ครับ”

“ขอบคุณ...ค่ะ”

เสียงหวานสะดุดเมื่อหันกลับมาแล้วเจอหกก้อนเต็มตา อลิษากลืนน้ำลายดังเอื๊อก ๆ เกินไปหรือเปล่าคุณหมอ นี่อ่อยเธออยู่ใช่ไหม