บทที่ 201

คุณปู่คุณย่าพอรู้ข่าวว่าจะได้ทั้งหลานชายและหลานสาวต่างก็ดีใจจนตัวลอย เย็นวันนั้นอาหารทุกอย่างที่อลิษาชอบถูกยกขึ้นโต๊ะ พอรู้ชื่อหลาน ๆ สองคุณหมออาวุโสก็พากันเรียกหาขุนเขาพาดาตลอดเวลา เป็นภาพครอบครัวที่แสนอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก ความสุข

หลังจากมื้อเย็นจบลงอินทัชก็พาอลิษาขึ้นห้องนอนทันที ทั้งคู่ผลัดกันเข้าไปอาบน้ำ และออกมานั่งเช็ดผมเป่าผมให้กัน พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันให้กันฟัง

“ลูกค้าที่ไตรภพหาให้บอกเลิกสัญญาเกินกว่าครึ่งเลยค่ะ” อลิษาบ่นอุบ “ลอบกัดกันนี่นา”

“คุณลำบากหรือเปล่าครับ”

“ไม่เลยค่ะ ลิษามีลูกค้าของตัวเองอยู่แล้ว เสียลูกค้าของไตรภพไปมันก็กระทบบ้าง แต่ไม่ได้เดือดร้อน ดีนะคะที่ลิษาไม่ได้หวังพึ่งพาใครตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นน่าจะเจ็บหนักเลยล่ะค่ะ”

“อย่าเครียดนะครับ”

อินทัชเอ่ยปลอบกึ่งขอร้อง เขานั่งอยู่บนเตียง ในขณะที่อลิษานั่งอยู่บนเก้าอี้ คุณหมอใช้ผ้าสะอาดเช็ดไปตามเส้นผมยาวจนเริ่มหมาด หลังจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นใช้ไดร์เป่าแทน

นานหลายนาทีกว่าเส้นผมนุ่มจะแห้งสนิท อลิษาผมหนาและยาวสลวย เธอมีเส้นผมที่ตรงโดยไม่ต้องใช้ที่หนีบ ปกติเธอจะม้วนเส้นผมให้เป็นลอนคลื่นใหญ่ ๆ ดูเซ็กซี่ เป็นภาพที่ชินตาของคนที่พบเห็นไปแล้ว แต่ช่วงหลังตั้งครรภ์มานี้เส้นผมนุ่มถูกปล่อยตามธรรมชาติ เพราะอลิษาขี้เกียจเกินกว่าจะตื่นแต่เช้ามานั่งแต่งตัวทำผมเหมือนเมื่อก่อน

ทุกวันนี้ใบหน้าของอลิษาก็แทบจะไม่ได้แต่งอะไร เธอแค่ทาครีมบำรุง ครีมกันแดด ทาแก้ม ทาลิปสติกไม่ให้ดูป่วย กลายเป็นสาวน้อยใส ๆ วัยมัธยม แต่พุงป่องเพราะอุ้มท้องเจ้าหมูแฝด

“ผมคุณสวย” อินทัชสางมือกับเส้นผมนุ่มลื่นมือ “ลูกเราต้องเกิดมาผมสวยแบบคุณแน่ ๆ”

“ผมคุณหมอก็สวยค่ะ”

“ของผมเส้นเล็กครับ ขาดง่าย ของคุณสวยกว่าเยอะเลย”

“แต่ก็สวยอยู่ดี ลิษาชอบผมคุณหมอนะคะ เอ๊ะ แต่แบบนี้ลูก ๆ ก็จะมีผมที่สวยกว่าพวกเราหลาย ๆ เท่าเลยใช่ไหมคะ เพราะได้จากทั้งปะป๊าและหม่าม้า คุณพ่อคุณแม่ก็ผมส๊วยสวย”

อินทัชหัวเราะให้กับความช่างเจรจา “คงอย่างนั้นมั้งครับ”

“แต่ว่าคุณหมอคะ”

จู่ ๆ อลิษาก็นึกอะไรขึ้นได้ เธอหมุนตัวกลับไปมองหน้าสามีด้วยดวงตาแวววาวเจ้าเล่ห์

“แบบนี้.. ก็แปลว่าลูกของเราเป็นแฝดเทียมใช่ไหมคะ”