ตอนที่ 7 ยาวิเศษ

เว่ยชิงหลานจ้องเขม็ง แปลกนัก ภูมิหลังของเซียวหย่าเป็นอย่างไรกันแน่ ทั้งคำสั่งเสียของท่านปู่เมื่อชาติก่อนและท่านปู่ในปัจจุบันล้วนปฏิเสธการขับไล่เซียวหย่าออกจากจวน

เว่ยชิงหลานอดระลึกถึงความหลังไม่ได้ ในความทรงจำของนางครั้นอายุได้สามถึงสี่ปี เซียวหย่าก็ได้มาอาศัยอยู่ในจวนแล้ว ตั้งแต่เด็กจนโตเว่ยชิงหลานก็ไม่เคยคิดสงสัยในตัวตนของเซียวหย่าเลย ภูมิหลังของเซียวหย่าคืออะไรกันแน่ ท่านปู่เล่าทุกอย่างให้นางฟัง แต่กลับไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย

ทำไมกัน

สิ่งที่เว่ยชิงหลานต้องการในตอนนี้คือการขับไล่เซียวหย่าออกจากจวน หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็จะลืมนางและลบตัวตนของนางออกไป แต่ท่านปู่กลับดึงดันคัดค้าน นั่นทำให้เว่ยชิงหลานตัดสินใจเปลี่ยนวิธีกำจัดแม่นางผู้นี้

คิดดูดี ๆ แล้ว นางนี่ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ ถึงแม้ตนจะให้โอกาสนางแล้ว แค่นางกลับกลายเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักเทียนจู๋ เหตุใดฮ่องเต้ถึงต้องการสังหารคนตระกูลเว่ยด้วย เช่นนี้ก็อธิบายได้ว่าเมื่อชาติก่อนเซียวหย่าได้ตกลงกับฮ่องเต้ไว้ ฉีฉางเฟิงอะไรนั่น ถึงเขาจะขี้ขลาด แต่ก็เกิดในตระกูลแม่ทัพ ย่อมมีความเย่อหยิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เขาคงไม่ชายตามองคนอย่างเซียวหย่าหรอก แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังฟังคำของ เซียวหย่า

เซียวหย่า เว่ยชิงหลานท่องชื่อสองพยางค์นี้ไว้ในใจ ดูจากภูมิหลังทั้งหมดในชาติที่แล้ว คงจะมีหลายเรื่องที่ข้ายังไม่รู้

ชาตินี้ นางจะจัดการมันทีละขั้นเอง นางจะทำให้ทุกคนที่ทำร้ายตระกูลเว่ยได้รับผลกรรมไป

“คุณหนูใหญ่ ท่านเดาถูกจริงด้วย คุณชายตระกูลฉียังไม่ตื่นเลย นายท่านเดินทางไปพบตระกูลฉีแล้วเจ้าค่ะ" ซุ่ยหลิงวิ่งกลับมาในทันใด

เว่ยชิงหลานพยักหน้า นั่นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าท่านปู่ไป ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร ฉีฉางเฟิงคงไม่ตื่นขึ้นมาหากไม่ได้ใช้ยาวิเศษของบรรพบุรุษของตระกูลเว่ย ชาติที่แล้วข้าขอร้องท่านปู่ ทว่าชาตินี้ข้าอยากดูเหลือเกินว่าฉีฉางเฟิงจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร

เว่ยชิงหลานไม่ได้เกลียดฉีฉางเฟิง นางแค่รู้สึกเจ็บใจ

บุรุษที่นางรักมาก บุรุษที่นางยอมทุกอย่างเพื่อให้ได้รักกลับปฏิบัติต่อนางเช่นนั้น

เช่นนั้นแล้ว ชาตินี้ก็จงเป็นคนแปลกหน้าไปเสีย

เว่ยชิงหลานกลับมาที่ห้องของนาง โดยไม่ถามไถ่เรื่องฉีฉางเฟิงอีกเลย

วันรุ่งขึ้นมาถึงในชั่วพริบตา เว่ยชิงหลานตื่นขึ้นมาก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้น นางอดรู้สึกดีที่ร่างกายของตนนั้นฟื้นตัวได้ดีกว่าในชาติที่แล้วไม่ได้ เช่นนั้นแล้วนางก็ไม่ต้องออมมือในการประลองสำนักเทียนจู๋แล้ว

นางเปิดประตูออกไปและพบกับสีหน้าไม่ยินดีของซุ่ยหลิง

ซุ่ยหลิงน่ะดีไปเสียทุกเรื่อง ทว่ากลับมีเรื่องหนึ่งซึ่งเป็นทั้งข้อดีและข้อเสียของนาง นั่นคือสีหน้าของนางที่บอกทุกอย่างไว้หมดแล้ว

“เป็นอะไรไป” เว่ยชิงหลานเอ่ยถามเสียงเบา

“ไร้ยางอาย” ซุ่ยหลิงกัดฟันด้วยความโกรธ

ดวงตาหงส์ของเว่ยชิงหลานเหลือบขึ้นมองซุ่ยหลิง เหตุใดนางถึงโมโหขนาดนี้

“คุณหนู เซียวหย่านั่นช่างไร้ยางอายจริง ๆ”

เซียวหย่ารึ เหตุใดเว่ยชิงหลานถึงนึกไม่ออกว่าเซียวหย่าทำอะไรไว้

“เมื่อวานนี้นายท่านกลับมาจากไปพบตระกูลฉี พร้อมกับบอกว่าคุณชายตระกูลฉีคงไม่รอดแน่หากไม่มียาวิเศษของบรรพบุรุษตระกูลเว่ย จะมอบยาวิเศษนั่นให้ผู้ใดก็ได้ได้อย่างไร ”