ตอนที่ 8 ขับไล่

ฉีเวยหนานกลอกตา หรือจะมีความลับซ่อนอยู่

“หากท่านแม่ทัพต้องการยาวิเศษของตระกูลเว่ยนัก ก็ใช่ว่าจะมอบให้ไม่ได้" เว่ยชิงหลานยกยิ้มเล็กน้อย

“เจ้าต้องการอะไร” แม่ทัพฉีเองก็เป็นคนเฉลียวฉลาด

“ตระกูลฉีต้องนำสิ่งของที่เทียบเคียงกันได้มาแลกกัน”

แม่ทัพฉีเลิกคิ้ว แม่นางนี่ต้องการอะไร

เมื่อเว่ยชิงหลานสังเกตเห็นความสับสนในแววตาของแม่ทัพฉี นางก็คลี่ยิ้มก่อนจะเอ่ย "กระบี่วิเศษแห่งบรรพบุรุษตระกูลฉี กระบี่หลงอิ๋น"

“อวดดีนัก” ฉีเวยหนานถึงกับบันดาลโทสะในทันที

แม่นางน้อยช่างบังอาจเหลือเกิน ช่างกล้าเอ่ยปากขอกระบี่หลงอิ๋นแห่งตระกูลฉี

“แท้จริงแล้วที่เจ้า เว่ยชิงหลานมีสัมพันธ์อันดีกับเฟิงเอ๋อร์มาโดยตลอดก็เพื่อกระบี่หลงอิ๋นแห่งตระกูลฉีสินะ”

ฉีเวยหนานตะโกนเสียงดัง ในขณะเดียวกันนายท่านเว่ยก็เดินออกมาจากประตูข้าง ๆ พร้อมเซียวหย่า

เมื่อเว่ยชิงหลานเห็นปู่ของตนเดินออกมากับเซียวหย่า นางก็แสยะยิ้ม

ดูเหมือนว่าเซียวหย่าจะโน้มน้าวท่านปู่ไว้แล้ว ถึงได้เชื่อใจนางเช่นนี้

สีหน้าของเว่ยชิงหลานขรึมลง "ที่แท้เว่ยชิงหลานในสายตาท่านแม่ทัพก็เป็นคนเช่นนี้นี่เอง"

ทั้งน้ำเสียงและท่าทางล้วนแสดงให้เห็นถึงความน้อยเนื้อต่ำใจถึงขีดสุด ทันใดนั้นนายท่านเว่ยก็ขมวดคิ้วลง เซียวหย่าที่อยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่ครุ่นคิดในใจ แย่ล่ะ

ข้าคุกเข่าอยู่ทั้งคืนจนนายท่านตกลงว่าจะมอบยาให้ ถ้าเว่ยชิงหลานจะทำลายมันลงเช่นนี้ ข้าก็เสียหน้าเสียตาในตระกูลฉีน่ะสิ

“ท่านพี่” เซียวหย่ารีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ท่านพี่อย่าเข้าใจท่านแม่ทัพฉีผิดไปเลย อย่างไรเสียกระบี่หลงอิ๋นก็เป็นมรดกของตระกูลฉีนะเจ้าคะ"

เว่ยชิงหลานยิ้ม อันที่จริงนางกำลังรอเซียวหย่าอยู่ต่างหาก

“น้องเซียวหย่า เจ้าเข้าใจท่านนายพลฉีได้ดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่รึ ข้าแปลกใจจริง ๆ"

ทันทีที่เว่ยชิงหลานเอ่ยปาก เซียวหย่าก็สะดุ้ง ทว่านายท่านเว่ยกลับขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม เดิมทีเขาก็รู้สึกแปลกที่แม่นางผู้นี้เอาแต่ร้องขอให้ช่วยฉางเฟิงทั้งคืนอยู่แล้ว ดูแล้วจะไม่ชอบมาพากลจริง ๆ

“ข้าหมายความว่า ยาวิเศษของตระกูลเว่ยนั้นไม่อาจเทียบเคียงกระบี่วิเศษของตระกูลฉีได้ หรือว่าตระกูลเว่ยของพวกเราไม่เหมือนกับตระกูลฉีกันล่ะ"