ตอนที่ 9 น้องหญิง

ฉีเวยหนานขมวดคิ้วพลางมองไปยังสองปู่หลานตระกูลเว่ย

"ได้ ฉีเวยหนานยอมเพื่อช่วยชีวิตบุตรชาย เว่ยชิงหลาน เจ้าอย่าได้คิดเสียใจในภายหลังแล้วกัน"

เว่ยชิงหลานยกยิ้ม "เว่ยชิงหลานหาได้มีเรื่องต้องคิดเสียใจ"

ฉีเวยหนานขมวดคิ้ว แม่นางผู้นี้ช่างพิลึกชอบกล

“นายท่าน ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าจะส่งคนไปนำกระบี่หลงอิ๋นมาให้ประเดี๋ยวนี้ แต่ว่าตระกูลเว่ยก็ต้องส่งคนมาดูแลบุตรชายของข้าด้วย”

นายท่านเว่ยเหลือบมองเว่ยชิงหลานด้วยความกังวล ฉีเวยหนานไม่ได้อยากให้หลานเอ๋อร์ดูแลฉีฉางเฟิงหรอกหรือ

เว่ยชิงหลานตบบ่าผู้เป็นปู่เบา ๆ พลางส่ายหัวเป็นนัยไม่ให้นายท่านรู้สึกกังวล และปล่อยให้ฉีเวยหนานพูดต่อไป

ฉีเวยหนานผู้เป็นพ่อตาของนางเมื่อชาติที่แล้วเกลียดนางมาก หลังจากที่นางแต่งเข้าตระกูลฉีก็ถูกฉีเวยหนานบันดาลโทสะใส่ไม่รู้กี่ครั้ง เขาไม่มีทางปล่อยให้นางดูแลฉีฉางเฟิงหรอก

ผู้เป็นพ่อจะไม่รู้นิสัยของฉีฉางเฟิงได้อย่างไร หากเว่ยชิงหลานได้อยู่เคียงข้างฉีฉางเฟิง ต่อไปฉีฉางเฟิงก็ต้องเชื่อฟังนางอยู่ดี

“ให้นางไปดูแลบุตรชายข้า" ฉีเวยหนานชี้ไปยังเซียวหย่าที่นั่งลงกับพื้น

เว่ยชิงหลานหรี่ตาลง นางไม่คิดเลยว่าฉีเวยหนานจะชื่นชอบเซียวหย่าถึงเพียงนี้

เว่ยชิงหลานเหลือบมองปู่ของนาง สีหน้าของท่านปู่ฉายแววลังเลคล้ายกับกำลังลำบากใจ จนเว่ยชิงหลานอดคิดไม่ได้ว่าท้ายที่สุดแล้วเซียวหย่าคือใครกันแน่

“ได้สิ แต่ว่าเซียวหย่าต้องตอบตกลงด้วยนะ” ใช้เวลาสักพักกว่านายท่านเว่ยจะพยักหน้าเห็นด้วย

“ข้ายินดี” เซียวหย่าโพล่งออกมา นางลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปหาแม่ทัพฉีทันที

เว่ยชิงหลานอดเขม่นในใจไม่ได้ ดูเหมือนตระกูลฉีจะเป็นที่พึ่งสุดท้ายของนางแล้ว

ก็ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าตนจะทำอะไรกับเซียวหย่า ท่านปู่ก็คงไม่ว่าอะไรแล้ว

“ข้าจะให้คนนำกระบี่หลงอิ๋นมาให้ภายในครึ่งชั่วยามนี้ ไปได้แล้ว"

ฉีเวยหนานพูดจบก็ออกไปพร้อมเซียวหย่า

ทันทีที่ฉีเวยหนานพาเซียวหย่าออกไป เว่ยชิงหลานก็เดินไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง อย่างน้อยนางก็ไล่เด็กนี่ออกไปได้แล้ว จะให้นางรู้เรื่องตระกูลเว่ยมากไปกว่านี้ไม่ได้ คนในตระกูลเว่ยเองก็ต้องเริ่มระแวงนางบ้างแล้ว ไม่มีทางเชื่อนางเหมือนในชาติที่แล้วและปล่อยให้นางมีโอกาสมาทำร้ายตระกูลเว่ยอีก

เว่ยชิงหลานจมอยู่ในห้วงความคิด นายท่านเว่ยที่อยู่ข้าง ๆ เองก็รู้สึกเอ็นดู เพราะคิดว่าหลานสาวของตนมีเรื่องไม่สบายใจ

“เด็กน้อยเอ๋ย ไม่เป็นไรนะ ข้าจะหาสามีที่ดีกว่านี้ให้เจ้าเอง และจะต้องดีกว่าฉีฉางเฟิงนั่นอีก”

เว่ยชิงหลานเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นปู่ นางคลี่ยิ้มก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเสนาะ "เจ้าค่ะ"