บทที่ 234

ทั้งหมดนี้รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่จะมีความบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร?

ปีเตอร์รู้สึกคลุมเครือว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องกับชาร์ลีอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงคุกเข่าต่อหน้าชาร์ลีเพราะเขาไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองอีกต่อไป

แคลร์ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายบอกอะไรกับปีเตอร์ทางโทรศัพท์ ดังนั้นเธอจึงได้แต่พูดด้วยความประหลาดใจว่า “ปีเตอร์ บริษัทของคุณทำได้ไม่ดีหรือคะ? นี่คุณกำลังพูดถึงอะไร? นอกจากนั้น แม้ว่าคุณจะประสบปัญหาล้มละลาย แล้วเกี่ยวอะไรกับชาร์ลีล่ะคะ?”

ปีเตอร์คุกเข่าลงบนพื้นขณะที่เขาพูดว่า “แคลร์ ผมขอโทษที่ทำให้คุณขุ่นเคืองก่อนหน้านี้! ผมยอมรับในความผิดพลาด และขอให้คุณให้อภัย บริษัทของผมโทรหาผมก่อนหน้านี้เพื่อแจ้งว่าลูกค้ารายใหญ่รายหนึ่งของผมโทรมาบอกเลิกสัญญากับเรา ยิ่งไปกว่านั้นธนาคารทุกแห่งเพิ่งเรียกเก็บเงินที่ผมไปกู้มาจากพวกเขา คราวนี้ผมถึงทางตันแล้ว… ได้โปรดช่วยพูดเพื่อผมให้คุณเวดเถอะครับ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีทางให้ผมอยู่รอดในโลกนี้ได้อีกต่อไป”

ในเวลานี้แคลร์ถึงกับผงะ และเธอตอบเพียงว่า “ฉันคิดว่าคุณทำผิดพลาดด้วยตัวคุณเองนะคะปีเตอร์ ฉันไม่คิดว่าชาร์ลีจะมีอำนาจมากขนาดนี้ได้หรอกค่ะ”

ชาร์ลียังตอบอย่างแผ่วเบาว่า “ปีเตอร์ทุกสิ่งในโลกนี้มีเหตุ และผล ไม่มีประโยชน์ที่จะขอความช่วยเหลือจากผม คุณควรไตร่ตรองตัวเอง”

หลังจากนั้นชาร์ลีก็พาแคลร์เข้าไปในรถก่อนที่เขาจะขึ้นรถ

หลังจากที่ชาร์ลีขับรถออกไป ปีเตอร์ก็ยังคงคุกเข่าอยู่ข้างถนนด้วยสีหน้าว่างเปล่า

ผู้คนจำนวนมากมารวมตัวกันรอบตัวเขา แล้วขณะที่พวกเขาจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ ในเวลานี้ผู้คนจำนวนมากอดไม่ได้ที่จะกระซิบกัน

อย่างไรก็ตามปีเตอร์ก็ไม่สามารถรับมันได้อีกต่อไป

แม้ว่าวันนี้เขาจะประสบความสำเร็จอย่างสูง และเป็นที่ยอมรับนับถือ แต่เขาก็จะกลายเป็นขอทานข้างถนนในวันพรุ่งนี้!

ไม่สิ เขาจะไม่ใช่ขอทานด้วยซ้ำ

เขาไม่มีเงินเลย และเขาเป็นหนี้ผู้คนมากกว่าหลายร้อยล้านดอลลาร์ในการชำระค่าเสียหายครั้งนี้

ในเวลานี้โทรศัพท์มือถือของปีเตอร์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง และเสียงที่ลุกลี้ลุกลนของผู้ช่วยของเขาก็ดังขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของสาย

"คุณเมอเรย์ บริษัทเงินกู้ได้โทรมาบอกเราว่า อัตราดอกเบี้ยของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นสิบเท่า และพวกเขาจะเก็บเงินในวันพรุ่งนี้ หากคุณไม่มีเงินจ่าย พวกเขาบอกว่าพวกเขาจะสับมือขวาของคุณออก…”

"คุณเมอร์เรย์ เจ้าของอาคารสำนักงานที่เราเช่าอยู่ได้โทรมาแจ้งด้วยว่าค่าเช่าจะเพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบเท่า และหากเราปฏิเสธที่จะยอมรับอัตราค่าเช่านั้นเราจะต้องย้ายออกในวันพรุ่งนี้ทันที”

"คุณเมอเรย์…”

ปีเตอร์ทิ้งโทรศัพท์มือถือของเขาลงที่พื้น และเขาก็คุกเข่าลงบนพื้นด้วยสีหน้าอาลัย

หลังจากนั้นไม่นานปีเตอร์ก็ร้องขึ้นมา “พระเจ้าช่วย! ใครในโลกนี้ที่ฉันไปทำให้ฉันขุ่นเคือง?”