บทที่ 315

ทันทีที่เอเลนได้ยินว่าเจสันพาแพทย์ที่มีชื่อเสียงมาที่ห้องของพวกเขา เธอก็ร้องเสียงหลงด้วยความตื่นเต้น และพูดว่า "โอ้ เจสัน ขอบคุณคุณมากนะคะ! ขอบคุณที่มาช่วยพวกเรานะคะ ดร.ลินช์!”

เจสันยิ้มเบา ๆ และพูดว่า “ด้วยความยินดีครับ ผมแค่ให้ความช่วยเหลือทุกเมื่อที่ผมสามารถทำได้”

จากนั้นเขาก็หันไป และกล่าวกับโจชัวที่อยู่ข้างหลังเขาอย่างเคารพ คุณลินช์นี่คือคุณลุงจาค็อบนะครับ ช่วยประเมินการรักษาให้เขาด้วยครับ”

โจชัวก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจว่า “ไม่ต้องกังวลไป เขาเจ็บกระดูกสันหลัง ใช่ไหม? แม้ว่าจะฟังดูเป็นการบาดเจ็บที่น่ากลัว แต่ผมรับรองได้ว่ามันเหมือนเป็นแค่เรื่องกล้วย ๆ สำหรับผม”

หมออ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “เท่าที่ผมทราบมา ไม่มีใครสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังได้ แม้แต่คนที่ร่ำรวยที่สุดในโลกก็ทำได้แค่นอนบนเตียงหลังจากได้รับบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง ยกตัวอย่างเช่น สตีเฟน ฮอว์คิง เขาเป็นคนที่สดใส และยอดเยี่ยมมาก แต่เขาทำได้แค่นั่งรถเข็นตลอดชีวิต และขยับได้เพียงสามนิ้วเนื่องจากโรคเซลล์ประสาทสั่งการ ทำไมคุณถึงได้กล้ามั่นใจขนาดนี้?”

โจชัวหัวเราะและพูดด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง “ก็เพราะผมมียาอายุวัฒนะวิเศษ ถ้าคนไข้คนไหนได้รับไปก็จะหายในเวลาไม่นาน”

จากนั้นเขาก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าของเขา และหยิบยาเม็ดใสที่ถูกผ่าครึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง

เขายกมันขึ้นไปในอากาศ และพูดอย่างหยิ่งผยองว่า “ดูซะ นี่คือยาอายุวัฒนะวิเศษที่ผมได้พัฒนาขึ้น! มันยังสามารถชุบชีวิตคนที่นอนเป็นผักได้ นับประสาอะไรกับการรักษาอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง!”

แคลร์ที่กำลังสะอื้นอยู่เงียบ ๆ ถามว่า “ยาเม็ดนั่นได้ผลจริงหรือคะ?”

"แน่นอน!" โจชัวลูบเคราของเขา และพูดว่า “นี่คือยาอายุวัฒนะวิเศษอันดับหนึ่งของโลก มันถูกปรุงขึ้นจากแก่นแท้ของชีวิต และความเพียรพยายามโดยผู้เชี่ยวชาญที่มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมก่อนที่เขาจะจากไป เป็นสมบัติล้ำค่า ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแกรนท์ล่ะก็ ผมก็ไม่มีวันเอายานี้ออกมาหรอก”

ชาร์ลียิ้มกว้างหลังจากเห็นยาเม็ดเล็กในมือของโจชัว

นั่นมันเป็นยาจากความพยายามในการปรุงแต่งเบื้องต้นของเขา เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของจาค็อบก่อนหน้านี้ ไม่ใช่เหรอ?