บทที่ 506

สถานการณ์ของเคนเน็ธนั้นเทียบได้กับสถานการณ์ของเด็กไฮโซที่ขึ้นชื่อในเรื่องการกินอึที่ว่อนอยู่บนอินเทอร์เน็ต…

เคนเน็ธดื่มปัสสาวะในเฮือกเดียว เขาเช็ดปากและเร่งเร้าอย่างเร่งรีบ “ยาอยู่ที่ไหน? ด่วน! ให้ผมกินเดี๋ยวนี้!”

ชาร์ลีหยิบชามโอสถสีดำข้นจากคนใช้ และแอบโรยเศษของยาอายุวัฒนะวิเศษเล็กน้อยลงไปในซุป

จากนั้นเขาก็ยื่นโอสถให้เคนเน็ธ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นี่ครับ คุณวิลสัน!”

กลิ่นปัสสาวะรุนแรงยังติดอยู่ในปากของเคนเน็ธซึ่งเขาต้องการบางอย่างเพื่อบรรเทาความน่ากลัว ดังนั้นเขาจึงรีบดื่มโอสถอึกใหญ่เมื่อได้มันมา

ความขมเกือบจะทำให้เขาล้มลงหลังจากที่ดื่มอึกใหญ่ ๆ

เขาไม่เคยลิ้มรสอะไรที่ขมขนาดนี้มาก่อนในชีวิต มันเหมือนกับก้อนชะเอมที่หั่นเป็นตันทและละลายในโอสถสมุนไพรชามนี้

นอกจากนี้ โอสถไม่เพียงแต่จะมีรสขมเท่านั้น แต่ยังรู้สึกร้อนอย่างรุนแรงอีกด้วย!

ทันทีที่ลิ้นของเขาสัมผัสกับซุปก็ชา ตามด้วยทั้งปาก เมื่อยาเข้าสู่กระเพาะ มันกำลังลุกไหม้ราวกับดื่มกรดซัลฟิวริก!

ในเวลาเดียวกัน เคนเน็ธรู้สึกได้ถึงระดับความอุ่นที่แตกต่างออกไปจากท้องของเขา และลงไปยังองคชาตของเขา!

อันที่จริง มันบรรเทาความเจ็บปวดได้แทบจะในทันที! มันช่างน่าอัศจรรย์มาก!

เคนเน็ธรู้สึกตื่นเต้นมากเมื่อได้สัมผัส เขารีบเทยาที่เหลือเข้าปากอย่างรวดเร็วโดยไม่คำนึงถึงความขมของยา

ขณะที่เขาเดินไปถึงก้นขวด กากตะกอนก็หนาพอ ๆ กับงาดำ และนั่นทำให้เขาหน้าบึ้งอย่างเจ็บปวดเมื่อเขาเทมันลงในปากของเขา เขาพยายามกลืนพวกมันทั้งหมดลงในท้องของเขาเพราะเห็นแก่ความเจ็บป่วยของเขา

ในเวลานี้ทั้งปากของเขาก็ชา และไหม้ราวกับตกนรก เขาไม่รู้ว่ายาได้ทำลายต่อมรับรสชั่วคราวจนถึงขั้นที่เขาไม่สามารถลิ้มรสอะไรได้ไม่ว่าเขาจะกินอะไรในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า

นอกจากนี้ เนื่องจากยายังเผาผลาญระบบย่อยอาหารของเขาด้วย เขาจะมีอาการท้องร่วงนับไม่ถ้วนในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เนื่องจากยาจะถูกขับออกจากร่างกายของเขา

สรุปว่าเขาคงต้องทนทุกข์อยู่พักหนึ่ง