บทที่ 507

หลังจากความทุกข์ทรมานมากมาย เคนเน็ธต้องการกลับบ้านอย่างสุด ๆ

นอกจากนี้ เขารู้ว่าไม่มีใครในโอลรัส ฮิลล์ที่สามารถช่วยให้เขาฟื้นคืนได้อีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงต้องการลองเสี่ยงโชคที่อีสต์ คริฟฟ์ต่อ

เขายังมีหน้าอันสำคัญที่ต้องดูแล วันเกิดปีที่ 84 ของแม่ของเขา ในฐานะลูกชายคนโตของเธอ เขาต้องกลับไปฉลองวันเกิดของเธอ

แม่ของเขาขอให้เขาเชิญแอนโธนี่ไปงานเลี้ยงวันเกิด แต่ดูเหมือนว่าแอนโธนียังไม่ให้อภัยเขา อย่างไรก็ตาม เขากระแอมในลำคอ และถามว่า “ลุงซิมมอนส์ วันเกิดแม่ของผมใกล้จะถึงแล้ว ผมอยากจะเชิญคุณเข้าร่วมการเฉลิมฉลองของเราครับ”

แอนโธนี่พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “คุณ... วิลสัน ฉันบอกคุณแล้ว ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวของคุณแล้ว ดังนั้นอย่าเสียเวลาชักชวนให้ฉันไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดอีกเลย”

เคนเน็ธถอนหายใจ และพยักหน้าอย่างผิดหวัง แม้ว่าเขาอยากจะกระโจนใส่ชายชรา และทุบตีเขา แต่เขาก็ยังพูดอย่างถ่อมตนว่า “เอาล่ะ ลุงซิมมอนส์ เนื่องจากคุณตัดสินใจแล้ว ผมจะไม่บังคับให้คุณทำอะไรที่คุณไม่ต้องการ ขอโทษนะครับ ผมจะกลับไปที่อีสต์ คริฟฟ์ เดี๋ยวนี้”

แอนโธนี่พยักหน้า

เคนเน็ธมองที่แอนโธนีและชาร์ลี เขายังคงอยู่ท่ามกลางความโกรธ แต่เขากลืนความโกรธของเขาลงไปและจากไปพร้อมผู้คุ้มกันของเขาอย่างอาย ๆ

จอร์แดนโล่งใจเมื่อเคนเน็ธจากไปในที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้รับข่าวดีที่แฝงมาด้วยเช่นกัน เพราะเขาได้รับใบสั่งยาที่ดีจากความโกลาหลวุ่นวายในครั้งนี้