บทที่ 613

ขณะที่คริสโตเฟอร์หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการ ที่กำลังคิดหาวิธีทำให้เอเลนเป็นเครื่องทำเงินสดระยะยาว คุณท่านวิลสันเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้ามืดมน

คริสโตเฟอร์ลุกจากที่นั่งและทักทาย “แม่ กลับบ้านแล้ว! เป็นอย่างไรบ้าง?"

คุณท่านวิลสันบ่นอย่างไม่พอใจและกล่าวว่า “ธนาคารจะเริ่มกระบวนการชำระบัญชีล้มละลายในไม่ช้า พวกเขาบอกว่าจะเริ่มในวันจันทร์หน้า เมื่อกระบวนการเริ่ม พวกเขาจะยึดบ้านหลังนี้ แปดล้านที่แกสัญญาไว้อยู่ไหน ทำไมแกยังไม่โอนให้ฉันอีก!”

คริสโตเฟอร์หัวเราะคิกคัก “แม่หยุดเร่งผมเถอะ ผมไม่ได้บอกแม่เหรอว่าเงินติดอยู่ในบัญชีเงินฝากประจำ? ผู้จัดการกองทุนของผม ก็กำลังพยายามถอนออกโดยเร็วที่สุด ผมสัญญาว่าจะให้แม่ ทนหน่อยสิ”

ถ้าเป็นไปได้ เขาไม่ต้องการให้แม่ของเขาแม้แต่เซนต์เดียว อย่างไรก็ตาม มีบางอย่างเปลี่ยนใจของเขา

เขาต้องพึ่งคุณท่านวิลสันเพื่อสืบทอดทรัพย์สินนิรนามที่คุณท่านวิลสันซ่อนไว้ รวมถึงประกันชีวิตนับล้านหลังการตายของเธอ เครื่องประดับหลายล้านชิ้นในครอบครองส่วนตัวของเธอและของเก่าของพ่อมูลค่ากว่ายี่สิบล้าน

เขาเข้าใจแม่ของเขาเป็นอย่างดี เครื่องประดับและของเก่าเหล่านั้นเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเธอ เธอไม่เคยใช้มันเพื่อช่วยบริษัท ยิ่งกว่านั้นไม่มีใครรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ถูกเก็บไว้ที่ไหนนอกจากเธอ เธอคงย้ายของพวกนี้ไปไว้ในที่ปลอดภัยนานแล้ว เพื่อที่เมื่อธนาคารและคำสั่งศาลมาถึงการยึดบริษัทและทรัพย์สิน จะไม่ค้นพบของเหล่านี้

ถ้าตอนนี้เขาทำไม่ดีกับแม่ของเขา แม่ของเขาอาจจะไม่ทิ้งมรดกไว้ให้เขา ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาต้องให้เงินแปดล้านไป!

เมื่อลินดาขายวิลล่าธอมป์สัน เฟิร์สของชาร์ลีแล้ว เขาก็สามารถให้คุณท่านวิลสันด้วยเงินแปดล้านได้!

คุณท่านวิลสันอ่านความคิดของเขาไม่ออก แต่ได้ยินข้อแก้ตัวของเขา เธอส่งเสียงฮึดฮัดด้วยความรู้สึกปั่นป่วน “คริส ฉันเลี้ยงแกมา ฉันรู้ว่ามีบางอย่างก่อตัวในใจของแกเพียงแค่มองจากการกระทำของแก อย่ากล้าเก็บเงินไว้ใช้เอง! ถ้าแกไม่ให้เงินฉัน ฉันจะย้ายไปบ้านของจาค็อบพรุ่งนี้ เมื่อฉันตาย ฉันจะทิ้งประกันชีวิต เครื่องประดับและของเก่าของพ่อแกไว้ให้จาค็อบ! อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

คริสโตเฟอร์ตื่นตระหนก ตามที่เขาคิด แม่ของเขาขู่เขาด้วยมรดก เขารีบเดินไปหาแม่และปลอบโยนเธอ “แม่ แม่กำลังพูดเรื่องอะไร ผมสัญญากับแม่แล้ว ผมจะให้เงินแม่แน่นอน ผมจะให้มันโดยเร็วที่สุด วันนี้และพรุ่งนี้เลย ตกลงไหม?”

คุณท่านวิลสันล้มตัวลงบนโซฟาแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เอาเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”