5

EP5 - กลรักร้าย เจ้านายมาเฟีย (กะตัญ)

หรรษาถึงกับสำลักให้กับคำพูดของผู้เป็นพี่ชาย จู่ๆทำไมว่าเหมือนโมโหเอแคลอะไรขนาดนั้น เธอมองหน้าเอแคลที่เอาแต่ก้มหน้าจนต้องเอ่ยถามผู้เป็นพี่ชาย

"เฮียโกรธอะไรเอแคลมั้ยอ่ะ" หรรษาเอ่ย

"เปล่าสักหน่อย จะไปโกรธอะไร เฮียก็แค่พูดเพราะว่าเอแคลเป็นผู้หญิง มันอันตราย"

"อันตรายจากผู้ชายแบบเฮียไงคะ" หรรษาเอ่ย

"เฮียอันตรายยังไงครับน้องสาว"

"ก็หล่อลากกระชากจิต แต่ไม่คิดผูกพันไงคะ น่ากลัว" หรรษาเอ่ย

"เดี๋ยวเถอะเราน่ะ"

กระทั่งจบมื้อเช้า เอแคลอยู่เก็บทำความสะอาดโต๊ะอาหารโดยที่หรรษาออกจากบ้านปีกขวาไปแล้ว โดยที่มีเจ้าของบ้านอย่างกะตัญเดินวนเวียนไปๆมาๆใกล้ๆ

"เดี๋ยว" กะตัญเอ่ยในขณะที่เอแคลกำลังจะเดินออกไป

"คะ?คุณกะตัญ"

"ตามฉันมานี่"

กะตัญเอ่ยก่อนเดินนำหน้าเอแคลขึ้นชั้นบนของบ้าน กระทั่งไปจนที่ห้องทำงานของเขา กะตัญนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน ที่ด้านบนโต๊ะมีแต่ปืนหลากหลายชนิดและรุ่นวางเรียงราย

"คุณกะตัญมีอะไรให้แคลทำอีกมั้ยคะ"

"มาใกล้ๆซิ" ชายหนุ่มเอ่ยก่อนนั่งนิ่งๆใบหน้าเรียบเฉย ดวงตานิ่งราวกับยามค่ำคืน

"คะ..ค่ะ" เอแคลได้แต่เดินเข้าไปหาใกล้ๆ ก่อนจะหยุดยืนต่อหน้าเขา แต่สิ่งที่ตามมาคือกะตัญลุกขึ้นอุ้มเธอขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงานจนเธอตั้งตัวไม่ทัน

"คะ..คุณกะตัญ"

"ไหนเธอบอกฉันมาซิ ว่าผู้หญิงเด็กๆแบบเธอไปจูบกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

กะตัญเอ่ยพรางใช้มือท้าวกับโต๊ะโอบเอแคลเอาไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่กะตัญถึงเนื้อถึงตัวเธอขนาดนี้ ถ้าไม่รวมจูบเมื่อคืน เอแคลนั่งเกร็งจนไม่กล้าขยับ เพราะใบหน้าหล่อเรียบนิ่งของเขาอยู่ใกล้จนเธอแทบจะใช้ลมหายใจเดียวกับเขา

"แคลจะ..จำไม่ได้แล้วค่ะ"

ปึ่ง!!! เสียงฝ่ามือใหญ่ของกะตัญตบลงโต๊ะทั้งสองข้างเสียงดังลั่นจนเอแคลนั่งตัวเกร็งกลัวจนทำตัวไม่ถูก

"เธอจะบ้าหรือไง!!"

"คะ..แคลทำอะไรให้คุณกะตัญโกรธคะ..."

"เธอนี่ทำฉันหงุดหงิดเป็นบ้าเลย!" พูดจบกะตัญก็ปล่อยมือที่โอบเอแคลออก ก่อนยืนสบถอย่างหงุดหงิด ก่อนจะยืนท้าวเอวแล้วหันไปมองเอแคลด้วยสายตาที่ดุดันของเขา แล้วค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเธออีกรอบ

"จูบแรกของเธอมันควรจะเป็นฉันทำเมื่อคืนซิถึงจะถูก เธอยังไม่18ด้วยซ้ำ แต่ถ้าเธอ18แล้ว เมื่อคืนอาจจะไม่จบแค่จูบ" กะตัญเอ่ยพรางมองเธอด้วยสายตาที่ทำเอาเธอเขินอย่างหนัก ยิ่งนั่งเกร็งมากขึ้นไปอีก เพราะใบหน้าของเขาอยู่ใกล้แค่ไม่กี่เซ็นเท่านั้น

"คะ..คือ..."