บทที่ 1040 จะพาไปดู

“แต่มีอะไรให้ปกปิดกันนะ?” จวงเจียเหวินไม่เข้าใจ

เสิ่นซินเหยายังคงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป “พ่อแม่อายุมากแล้ว พวกท่านไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

ไม่ใช่ว่าเธอคิดไม่ดี แต่ความแก่ ความเจ็บ ความตาย เป็นธรรมชาติของมนุษย์

จะมัวแต่หลีกเลี่ยงความไม่สบายใจแล้วไม่มองในแง่ลบเลยไม่ได้

เพราะเรื่องนี้มองไปไม่ค่อยปกติ

“เอ่อ......”

เมื่อเสิ่นซินเหยาพูดเช่นนี้ เขาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา คนเราก็เป็นเสียแบบนี้ เมื่อเขามีความคิดข้องใจ ปัญหาต่างๆก็จะเข้ามาสะสมอยู่ในสมองมากมาย

ตอนนี้จวงเจียเหวินก็เป็นแบบนี้ “หรือจะเป็นอย่างที่คุณพูดจริง ๆ พวกเขาอาจจะป่วย......”

“หรือว่า......” เสิ่นซินเหยาตกใจและรีบปิดปากของเธอ

“อะไร?” เขาเงยหน้าขึ้นมอง

“พ่อกับแม่ซักผ้าปูที่นอนตอนกลางคืน เป็นบนเตียงมีสิ่งที่ไม่ต้องการให้เราเห็นหรือเปล่า”

“อะไรนะ?” จวงเจียเหวินเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าเธอหมายถึงอะไร “คุณหมายถึง......”

เสิ่นซินเหยา พยักหน้าอย่างจริงจัง “ว่ากันว่าโรคเบาหวานและภาวะสมองเสื่อมอาจทำให้กลั้นปัสสาวะไม่อยู่ได้”

จวงเจียเหวินยืนขึ้นและกำลังจะลงไปข้างล่าง

เสิ่นซินเหยา หยุดเขาเอาไว้ “วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้นัดคุณพ่อออกไปข้างนอกแล้วค่อยคุยกับเขาดีๆนะคะ ดูว่าทั้งสองคนใครเป็นอะไรหรือเปล่า”

จวงเจียเหวินพยักหน้า “อืม”

ทั้งสองต่างพากันครุ่นคิด

ตอนนอนก็ไม่สามารถนอนหลับสนิท

จวงเจียเหวินตื่นขึ้นมาในตอนเช้าพร้อมกับดวงตาเหมือนหมีแพนด้าที่มีรอยดำคล้ำ เดิมทีด้วยเรื่องของเฉิงยู่เวินก็ทำให้เขาไม่ได้พักผ่อนมาสองสามวันแล้ว

เขาเดินลงไปชั้นล่างและเห็นจงเหยียนซีกำลังจัดเสื้อผ้าอยู่

“พี่ จะเก็บเสื้อผ้าไปไหน? จะไปแล้วเหรอ?”

“เดี๋ยวฉันจะพูดตอนกินข้าวนะ” จงเหยียนซีประคองจวงจื่อจินเดินออกมา

จวงเจียเหวินจึงไม่ได้ถามอีก

ในระหว่างมื้ออาหาร จวงจื่อจิ่นได้พูดขึ้นว่า “ฉันอยากจะออกไปพักผ่อนสักหน่อย เหยียนซีจะไปกับฉันด้วย”

“คุณยายจะไปไหนครับ? รอผมอีกสองสามวันแล้วผมจะไปด้วย” จงเหยียนเฉินเป็นห่วงจวงจื่อจินมาก “ครั้งนี้ผมได้พักนานเลย......”

จวงจื่อจิ่นโบกมือขึ้น “ไม่ต้อง ไม่ต้องมีใครไปด้วยทั้งนั้น อย่าได้ตามไปเชียว แค่เหยียนซีไปเป็นเพื่อนฉันคนเดียวก็พอแล้ว”

“แต่......”

“แม่คะ หนูจะดูแลคุณยายอย่างดี แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ที่จริงคุณยายได้ออกไปพักผ่อนก็ดีกว่าอยู่บ้านไม่ใช่เหรอคะ?” หลินซินเหยียนกำลังจะพูดบางอย่าง แต่ถูกขัดจังหวะโดยจงเหยียนซีเสียก่อน

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะคุยกันมาก่อนแล้ว เธอจังไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

สายตาของจงเหยียนซีจ้องมองไปที่จงจิ่งห้าว หลังครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดออกไปว่า “พ่อคะ ช่วยเลื่อนงานที่พ่อบอกก่อนหน้านี้ไปได้ไหม? ถ้าไม่ได้ก็ช่วยปฏิเสธให้หนูหน่อย หนูอยากจะอยู่เป็นเพื่อนคุณยายสักพักค่ะ”