บทที่ 1041 คุณบอกว่าคุณตั้งครรภ์

“เหยียนซี เมื่อไหร่จะมีลูก？คุณแต่งงานมาตั้งหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ？”จู่ๆจวงจื่อจิ่นก็ถามขึ้น“ครั้งนี้ได้เจอคุณแค่เพียงคนเดียว และจะเจอโม่หานได้ยังไง？”

เรื่องของจงเหยียนซี นอกจากจวงจื่อจิ่นแล้วก็คงจะไม่มีใครทราบ

ตอนนั้นเนื่องจากเธอและเฉิงยู่เวินอายุมากแล้ว ทุกคนต่างเกรงว่าร่างกายของพวกเขาจะรับไม่ไหว จึงตั้งใจที่จะปกปิดพวกเขาทั้งสอง

ดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างที่จงเหยียนซีเผชิญ เธอไม่ทราบเลย ยังคิดว่าจงเหยียนซีและโม่หานยังคงมีชีวิตที่ดี

ในใจคิดว่าแต่งงานมาหลายปีแล้ว ก็น่าจะมีลูกได้แล้วถึงจะถูก

ท่าทางและการขมวดคิ้วของจงเหยียนซีไม่เป็นธรรมชาติ เธอไม่รู้ว่าจะตอบคำถามที่กะทันหันของจวงจื่อจิ่นอย่างไร

“ทำไมถึงไม่พูดไม่จาล่ะ？พวกคุณทะเลาะกันเหรอ？”จวงจื่อจิ่นมองเธอด้วยสายตาที่ขุ่นมัว

“ไม่ได้ทะเลาะกันหรอกค่ะ เขางานยุ่ง คุณนอนเถอะ เดี๋ยวอีกสักพักพวกเราก็ถึง”จงเหยียนซีห่มผ้าให้กับเธอ ให้เธอพิงที่ร่างกายของตนเบาๆ พลางลูบไหล่ของเธอ“ตอนเด็กๆ คุณก็มักทำเช่นนี้เพื่อกล่อมฉันนอน”

จวงจื่อจิ่นหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง การรับรู้ไม่ค่อยเต็มที่สักเท่าไหร่“ใช่แล้ว เผลอแป๊บเดียวพวกคุณก็โตกันแล้ว……”

พูดไปพูดมาจวงจื่อจิ่นก็รู้สึกเหนื่อย จึงพิงที่ร่างกายของจงเหยียนซีอยากที่จะนอน

อีกทางด้านหนึ่ง เมื่อจวงเจียเหวินส่งจงเหยียนซีเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ได้ไปที่บริษัท แต่กลับหาโอกาสนัดพบกับจงจิ่งห้าว

“พ่อครับ ผมมีเรื่องของบริษัทอยากจะขอคำปรึกษา ”ท่าทางของเขาจริงจัง“พวกเราสองคนพ่อลูกไปคุยกันตามลำพังเถอะครับ？”

ลูกชายมีปัญหาอยากขอคำชี้แนะ แน่นอนว่าจงจิ่งห้าวคงไม่หลบเลี่ยง จึงไปที่ห้องหนังสือด้วยกันกับเขา

“ด้านนั้นเหรอ？”เมื่อนั่งที่เก้าอี้ เขาก็ถามขึ้น

จวงเจียเหวินยกเก้าอี้มาวางอยู่เบื้องหน้าของจงจิ่งห้าว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงถามขึ้นว่า “พ่อ พ่อกับแม่มีใครที่สุขภาพไม่แข็งแรงหรือเปล่า？”

จงจิ่งห้าว“？？？”

ทำไมจู่ๆถึงถามเรื่องนี้ล่ะ？

“เมื่อวานตอนกลางคืนผมเห็นพวกคุณซักผ้าปูที่นอน หรือว่าผ้าปูที่นอนเปื้อนอะไรที่พวกคุณรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ และไม่อยากให้พวกเรารู้ ก็เลยต้องรีบซักตอนดึกๆ？”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วพลางถามขึ้น“ของอะไรที่น่ากระอักกระอ่วนใจ？”

“ก็ใช่……คนอายุมากป่วยก็เป็นเรื่องปกติ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ……”