บทที่ 1042 เชื่อไม่ได้

เสิ่นซินเหยาเม้มริมฝีปากแน่น “นี่ จะเชื่อถือได้ไหม？”

“ทำไมจะเชื่อถือไม่ได้ล่ะ？ถ้าคุณบอกว่าคุณตั้งครรภ์ หล่อนก็ต้องดีใจพาคุณไปโรงพยาบาลแน่นอน？”จวงเจียเหวินคิดว่าเป็นไปได้

เสิ่นซินเหยาคิดว่าเพื่อสุขภาพที่แข็งแรงของหลินซินเหยียน นี่ก็ถือว่าเป็นคำโกหกที่หวังดี จึงยอมรับปาก“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เธอหันหลังกำลังจะลงไปข้างล่าง

จวงเจียเหวินเรียกให้เธอหยุดก่อน“ผมไปพูดเอง คุณรออยู่ในห้องเถอะ”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งพบว่า เรื่องๆนี้เสิ่นซินเหยาไม่ควรที่จะเอ่ยปากด้วยตนเอง เขาไปพูดน่าจะดีกว่า

เสิ่นซินเหยาก็เชื่อฟังเขา นั่งรออยู่บนเตียงในห้อง

ด้างล่าง หลินซินเหยียนกำลังเตรียมตัวที่จะออกจากบ้าน จวงเจียเหวินก็รีบเดินเข้ามารั้งหล่อนไว้“แม่ครับ”

“อืม？”หลินซินเหยียนหันกลับไปมองลูกชาย"มีธุระเหรอลูก？"

จวงเจียเหวินพยักหน้าอย่างแรง พลางเข้าไปชิดที่ข้างหูของหล่อนและพูดว่า“เหยาเหยาบอกว่าเธอรู้สึกไม่ค่อยสบาย รู้สึกอยากจะอาเจียนอยู่ตลอดเวลา ผมอยากให้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่เธอไม่อยากไป แม่ไปพูดโน้มน้าวเธอหน่อย ไปโรงพยาบาลเป็นเพื่อนเธอได้ไหมครับ？”

หลินซินเหยียนคิดขึ้นได้โดยสัญชาตญาณ หรือว่าเสิ่นซินเหยาจะท้อง“เดี๋ยวแม่ไปดูหน่อย”

หล่อนก้าวเท้าขึ้นไปบนตึก

จวงเจียเหวินก็ตามขึ้นไปด้วย

จงจิ่งห้าวที่นั่งอ่านนิตยสารการเงินอยู่ในห้องรับแขกก็เงยหน้าขึ้นเหลือบสายตามองครู่หนึ่ง ใต้ดวงตามีประกายออกมาเล็กน้อย และก็เปลี่ยนเป็นสงบนิ่ง เขาก้มหน้าอ่านต่อ

ด้านบนตึก หลินซินเหยียนผลักประตูห้องออกมา จากนั้นก็เดินตรงไปยังเสิ่นซินเหยา“เหยาเหยา คุณไม่สบายตรงไหนเหรอ？”

“ฉัน……”เป็นครั้งแรกที่เสิ่นซินเหยาโกหกผู้ใหญ่ จึงไม่ค่อยคุ้นชินนัก มือไม้ทำอะไรไม่ถูก“ฉัน ฉัน……”

“เห็นเจียเหวินบอกว่า คุณอยากอาเจียน มีอาการแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ？”หลินซินเหยียนถาม

เสิ่นซินเหยาเหลือบมองจวงเจียเหวินครู่หนึ่ง“มี……มีหลายวันแล้วค่ะ”

“ถ้างั้นก็ต้องไปตรวจที่โรงพยาบาล”หลินซินเหยียนหันกลับมามองหน้าลูกชาย"ลูกพาเหยาเหยาไปโรงพยาบาลเถอะ"

“ผมบอกเธอแล้ว แต่เธอไม่ยอมไป แม่ แม่ไปเป็นเพื่อนเธอได้ไหม？”จวงเจียเหวินท่าทีเป็นกังวล" แม่ ผมเป็นผู้ชาย จะพาเธอไปแผนกสูตินารีเป็นเพื่อนเธอได้ยังไง"

หลินซินเหยียนไม่ได้คิดมาก รีบตอบกลับว่า“ได้ แม่จะไปเป็นเพื่อน”

จวงเจียเหวินหยิบกุญแจรถขึ้นมา“ผมขับรถให้เอง”