บทที่ 1043 คุณไปด้วยกันกับผม

“แต่ว่าแม่สุขภาพแข็งแรงดี แม่ยังดีๆอยู่เลย ไม่มีความจำเป็น……”

“โธ่เอ๋ย ในเมื่อมาแล้ว ก็ไปตรวจสักหน่อยเถอะ”จวงเจียเหวินพยายามที่จะลากหล่อนเข้าไปให้ได้

หลินซินเหยียนจึงต้องไปตรวจร่างกายอย่างช่วยไม่ได้

ผลการตรวจออกมา กลับพบว่าหล่อนไม่ได้ป่วย จวงเจียเหวินจึงรู้สึกถึงความผิดปกติ ผลตรวจน่าจะผิดพลาด

เขาจึงเล่าสถานการณ์ให้คุณหมอฟัง

ทันใดนั้นหลินซินเหยียนก็นั่งไม่ติดเก้าอี้“เจียเหวิน เมื่อกี้ลูกพูดว่าอะไรนะ？”

“ก็พวกคุณซักผ้าปูที่นอนกันตอนกลางคืน พ่อบอกว่าเป็นแม่ ……”

“ลูกก็เชื่องั้นเหรอ！”ตอนนี้หลินซินเหยียนเข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว“ลูกบอกว่าเหยาเหยาไม่สบาย ที่แท้ก็อยากจะหลอกแม่มาตรวจร่างกายใช่ไหม？”

จวงเจียเหวินยอมรับ“ครับ พวกเราก็ทำเพื่อสุขภาพที่แข็งแรงของแม่”

เวิง เวิง จู่ๆโทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาก็ดังขึ้น หล่อนหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วรับสาย เสียงคู่สนทนาไป๋ยิ่นหนิงดังออกมา“คุณยังไม่ถึงอีกเหรอครับ？”

หลินซินเหยียนเหลือบมองนาฬิกาครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่า วันนี้ไป๋ยิ่นหนิงนัดพบกับหล่อน“วันนี้ฉันคงไปไม่ได้แล้ว”

ตอนนี้หล่อนยังอยู่ที่โรงพยาบาล อีกทั้งเวลาก็ล่วงเลยมานานแล้ว

“ทำไมล่ะ？”ไป๋ยิ่นหนิงยิ้ม“ผู้ชายใจแคบคนนั้น ไม่ยอมให้คุณมาพบผมใช่ไหม？”

“ไม่ใช่ ฉันมีธุระ ปลีกตัวออกไปไม่ได้”ในใจของหลินซินเหยียนเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า นี่คือวัตถุประสงค์ของจงจิ่งห้าว

ไม่งั้นเขาจะบอกพวกลูกๆทำไมว่าฉันฉี่รดที่นอน แล้วให้ลูกๆหลอกเธอมาโรงพยาบาล จะได้ไม่มีเวลาไปตามที่นัดหมาย

“แม่ ใครเหรอครับ？”ทั้งๆที่จวงเจียเหวินเดาออกว่าน่าจะเป็นไป๋ยิ่นหนิง แต่ก็ยังจงใจถามขึ้น

“ฉันมีธุระ ขอวางสายก่อนนะคะ”หลินซินเหยียนวางสายลงทันที

“ใครเหรอครับ？”จวงเจียเหวินถามขึ้นอีกรอบ

“เพื่อนเก่าคนหนึ่ง”หลินซินเหยียนจูงเขา “ไปเถอะ ไปเถอะ ไปดูเหยาเหยากัน”

จวงเจียเหวินไม่ยอมล้มความตั้งใจ จึงถามขึ้นอีกว่า“คนแซ่ไป๋เหรอครับ？”

หลินซินเหยียนเหลือบมองเขาครู่หนึ่ง“เรื่องของผู้ใหญ่ลูกก็อย่าถามมากเลย”

เขาทำปากจู๋“ผมก็เป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ”

“ในสายตาของแม่ ลูกก็ยังเป็นเด็กอยู่เสมอ”หลินซินเหยียนแสดงสีหน้าเย็นชา หล่อนไม่ได้โกรธลูกชาย แต่คนที่หล่อนโกรธก็คือจงจิ่งห้าว

เขาพูดแบบนี้กับลูกได้ยังไง？

เมื่อพวกเขามาหาเสิ่นซินเหยา เธอก็ตรวจร่างกายเรียบร้อยแล้ว ผลการตรวจก็คือเธอไม่ได้ตั้งครรภ์

เดิมทีจวงเจียเหวินก็ยังหวังว่าเธอจะตั้งครรภ์จริงๆ แต่ผลก็ไม่ได้เป็นตามที่เขาหวัง

หลินซินเหยียนสังเกตเห็นลูกชายของตนมีท่าทีผิดหวัง จึงพูดปลอบใจว่า“พวกลูกยังหนุ่มสาวอยู่ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องมีลูก ไม่ต้องรีบร้อนหรอก และก็อย่าทำให้เหยาเหยารู้สึกกดดันล่ะ”

“ผมรู้ครับ”ในใจของจวงเจียเหวินเข้าใจดี

“พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”หลินซินเหยียนเดินไปข้างหน้าก่อน

จวงเจียเหวินเดินตามข้างหลังพลางโอบไหล่เสิ่นซินเหยา พลางกระซิบข้างหูเธอว่า“ผมยังแอบหวังอยู่เลยว่าผลตรวจที่ออกมาจะบอกว่าคุณตั้งครรภ์จริงๆ”