บทที่ 1044 ดูแลปรนนิบัติอย่างรอบคอบทั่วถึง

อายุขนาดนี้แล้ว ทำไมยังทำเรื่องไร้สาระอย่างนี้อีก

“คุณอายุเท่าไหร่แล้ว？”หลินซินเหยียนโมโหเป็นอย่างมาก“ทำไมคุณถึงได้พูดกับลูกได้ว่า เมื่อวานคนที่ซักผ้าปูที่นอนคือฉัน……”

แม้แต่หล่อนก็ไม่สามารถพูดออกมาได้ น่าอับอายจริงๆ

“ผมไม่ได้พูดนะ ลูกชายของคุณเดาเอาเอง”เขาดื่มน้ำอึกหนึ่ง“ผมก็แค่พายเรือตามน้ำ”

“ใช่เหรอ？”หล่อนไม่เชื่อ

“ถ้าไม่เชื่อ คุณก็ลองไปถามลูกชายสิ”เขาวางแก้วชาลง

หลินซินเหยียนจะถามถึงเรื่องเก่าๆได้ยังไง ทั้งยังต้องไปถามลูกชายอีก？หล่อนบ้าไปแล้ว？

“ที่คุณทำแบบนี้ เพราะกลัวฉันจะไปพบกับไป๋ยิ่นหนิง จงจิ่งห้าวคุณมันเด็กน้อยจริงๆ？！”

คนนี้ๆทำไมยิ่งมีชีวิตยิ่งถอยหลังกลับไปนะ？

สิ่งที่จงจิ่งห้าวไม่อยากพูดถึงมากที่สุดก็คือไป๋ยิ่นหนิงคนๆนี้ หลุ่มหลงแบบขาดสติเกินไป กระทั่งทุกวันนี้หล่อนก็ยังไม่ปล่อยวางสิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

“เขาไม่ถือว่าเป็นคนดีนัก”

หลินซินเหยียนเดินเข้ามา จากนั้นนั่งลงที่โซฟาข้างๆพลางถามขึ้นว่า“ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ？”

น้ำเสียงของจงจิ่งห้าวเย็นชา“เขาก็ไม่ใช่คนโสดแล้ว ทำเพียงเพื่อความปรารถนาของตนเอง ไม่สนใจคนอื่น แล้วจะยังถือว่าเป็นคนดีอยู่อีกเหรอ？”

หลินซินเหยียนนิ่งเงียบ เนื่องจากคำพูดของจงจิ่งห้าวหล่อนไม่สามารถโต้แย้งได้ ไป๋ยิ่นหนิงทำให้โจวฉุนฉุนต้องเสียใจนั้นเป็นความจริง

แม้ว่าโจวฉุนฉุนจะขาดสติปัญญาไปบ้างเล็กน้อย แต่หล่อนเป็นคนจิตใจดี ไป๋ยิ่นหนิงก็ไม่ควรที่จะทำให้ทั้งชีวิตของหล่อนแม้แต่การเป็นแม่คนก็ยังไม่เคย

หากพูดให้เบาหน่อยอาจจะพูดได้ว่าไป๋ยิ่นหนิงลุ่มหลงในความรักอย่างลึกซึ้ง หากพูดให้หนักหน่อยก็สามารถพูดได้ว่าเขาไม่รับผิดชอบ

“ยังโกรธอีกเหรอ？”จงจิ่งห้าวเดินเข้ามา หลินซินเหยียนจ้องมองเขาครู่หนึ่งพลางถามขึ้นว่า“กินข้าวหรือยัง？”

“อืม”ที่บ้านไม่มีใครอยู่ เขาก็เลยออกไปกินข้าวนอกมาแล้วนิดหน่อยแล้ว

“ฉันหิวแล้ว”เหนื่อยตั้งแต่เช้ายันบ่าย ท้องก็เริ่มหิวแล้ว หล่อนจึงพูดขึ้นว่า“ต่อไปอย่าทำเรื่องงี้เง่าเป็นเด็กๆแบบนี้อีกนะ”

จงจิ่งห้าวตอบกลับว่า“ผมรู้แล้ว”

หลินซินเหยียนมายังห้องครัวเสิ่นซินเหยาทำกับข้าวเกือบเสร็จเรียบร้อยแล้ว“ฉันทำบะหมี่”