บทที่ 753 เราไปนอนกันเถอะ

สองมือที่อยู่ข้างลำตัวไม่รู้จะวางไหนดี

ลิฟต์หยุดลงอย่างรวดเร็ว เสิ่นเผยซวนให้เธอเข้าไปก่อน เธอเดินเข้าไปยืนอยู่มุมหนึ่ง เสิ่นเผยซวนเข้ามากดลงไปชั้นล่าง ยืนอยู่ข้างๆเธอ

ซางหยูค่อยๆมองเขา ใบหน้าเขาไม่มีสีหน้าอะไร ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

เธอลองพูดคุยออกมา “พวกคุณดูรักกันดีจัง”

เสิ่นเผยซวนสักพักก็เข้าใจเธอหมายถึงอะไร พยักหน้า “อืม”

เสียงดัง ติ๊ง ลิฟต์หยุดลง เสิ่นเผยซวนออกจากลิฟต์ไปก่อน ซางหยูตามมาทีหลัง

เสิ่นเผยซวนเปิดประตู เดินเข้าไปในห้อง ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง กลับใจตรงกันพูดออกมาพร้อมกัน

“คุณก่อน…”

“คุณอาบน้ำก่อนเถอะ”

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ซางหยูพูดด้วยรอยยิ้ม “บนตัวมีแต่กลิ่นหม้อไฟ คุณอาบน้ำก่อนเถอะ ฉันอยากรอสักพักค่อยอาบ”

เสิ่นเผยซวนพยักหน้า

เธอเดินไปหน้าโซฟาห้องโถงและนั่งลง ในใจไม่สามารถสงบลงได้ ไม่ว่าจะคิดเตรียมใจมายังไง ก็ไม่สามารถไม่คิดอะไรได้

อีกอย่างยิ่งคิด เนื้อหาก็ยิ่งบรรยายไม่ได้ เธอหน้าแดง ตบหัวของตัวเอง คิดอะไรน่ะ?

เพื่อเบนความสนใจ เธอเอื้อมมือหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวี

เธอกดเปลี่ยนช่อง แต่ว่าเปลี่ยนไปสิบกว่าอันก็ยังไม่มีรายการไหนที่เธอชอบ

ขณะนั้น ในห้องอาบน้ำมีเสียงน้ำดังออกมาซ่าๆ

เธอหันหน้าไปมอง เห็นเพียงแค่เงาร่างสูงใหญ่มัวๆผ่านกระจกฝ้า

เผลอคิดไปถึงรูปร่างท่อนบนที่แข็งแกร่งตอนเปลือยของเขา

แก้มก็แดงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ คิดเรื่องอะไรแบบนี้ได้

“อา อา—— ” เธอไม่ชอบตัวเองที่คิดฟุ้งซ่าน แต่ว่าเธอก็หยุดตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่านไม่ได้ หงุดหงิดจนหยิบหมิอนอิงจากบนโซฟาขึ้นมา เคล้นเล่นมั่วซั่วรอบหนึ่ง

จากนั้นก็ไม่ได้สังเกตว่าเสียงน้ำจากในห้องน้ำหยุดลงตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอยังระบายอารมณ์อย่างมั่วซั่ว อยากให้ตัวเองสงบลง ไม่ต้องคิดอะไรเลอะเทอะ แต่ทว่า…

“คุณทำอะไรน่ะ?” เสิ่นเผยซวนมองเธออย่างงุนงง

ซางหยูที่ผมยุ่งเหยิงเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นเสิ่นเผยซวนอยู่ตรงหน้าเธอ

เห็นเสิ่นเผยซวนสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว คาดว่าคงจะยังไม่ได้เช็ดตัว คอเสื้อเปิดกว้าง ยังมีหยดน้ำระยิบระยับ ภายใต้แสงไฟ ทำให้เป็นประกายบางๆ ค่อยๆไหลลงไปตามเส้นของแผงอกแข็งแกร่ง หายไปภายใต้เสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว

เห็นรูปร่างของเขา หน้าของซางหยูก็แดงยิ่งขึ้น

เขาอาบน้ำเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่?

ซางหยูกะพริบตา เมื่อกี้เขาเห็นตัวเองท่าทางเหมือนคนบ้าแล้ว?

“คุณ คุณอาบเสร็จเมื่อไหร่?” ซางหยูกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ถามอย่างตะกุกตะกัก

“พึ่งอาบเสร็จ คุณเป็นอะไร ไม่สบายหรอ?”

ซางหยูรีบส่ายหน้า “เปล่า ฉัน ฉัน——ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

คิดในหัวอยู่นาน ก็หาคำอธิบายที่เหมาะสมไม่ได้ หาข้ออ้างอย่างอ้ำๆอึ้งๆ พูดจบก็ลุกขึ้นแล้ววิ่ง

จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำและปิดประตูอย่างไว

กระจกในห้องอาบน้ำมีระบบไล่ฝ้า ไม่ถูกไอน้ำทำให้ขุ่นมัว เธอสามารถเห็นหน้าตัวเองแดงเหมือนก้นลิงชัดเจน

เธอสีหน้าเขินอาย รู้สึกว่าตัวเองน่าขายหน้า น่าขายหน้าที่สุดเลย

อดไม่ได้อยากจะแทรกแผ่นดินหนี

น่าขายหน้าชะมัด

เสิ่นเผยซวนจะคิดว่าเธอเป็นโรคประสาทมั้ยนะ?

อ๊า อ๊า วันสำคัญขนาดนี้ เธอทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ได้ยังไงกันนะ?

เธอรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่น่าขายหน้าสุดๆเรื่องหนึ่ง

“ซางหยูนะ ซางหยู ทำไมเธอทำให้ตัวเองน่าอายแบบนี้ ในวันแบบนี้นะ?” ซางหยูเกลียดที่ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ เธอจะไม่ทำเรื่องแบบนี้แน่นอน

ก๊อก ก๊อก——

ประตูห้องอาบน้ำมีเสียงเคาะดังขึ้น

สติของเธอหลุดกระเจิง มองไปทางประตูถามว่า “มี มีธุระอะไรหรอ?”